Cimarron Uruguayo (Uruguayan Cimarron)

Historia

Cimarron Uruguayo (Uruguayan Cimarron) wywodzi się od europejskich psów przywiezionych do Ameryki Południowej przez pierwszych kolonizatorów, które zostały przez nich wypuszczone na wolność, bądź same uciekły. Psy bardzo szybko przystosowały się do życia w środowisku naturalnym w Urugwaju, a z czasem ich populacja zaczęła się powiększać. W XVIII wieku ataki czworonogów na zwierzęta gospodarskie stały się na tyle uciążliwe, że rząd wypłacał nagrody za każdego zabitego psa. Wiele spośród psów straciło życie, co nie wpłynęło jednak na rozwój rasy. Spora część populacji Cimarron Uruguayo zamieszkiwała górskie rejony Cerro Largo. XIX-wieczni farmerzy często przechwytywali i oswajali psy, przysposabiając je do pełnienia funkcji stróżów gospodarstw wiejskich.
Obecnie psy są uznawane za narodowy symbol Urugwaju i stały się maskotką Narodowej Armii Urugwaju.

Cimarron Uruguayo wzorzec

Cimarrón Uruguayo to średniej wielkości, silny, zwarty i zwinny pies. Czaszka jest szersza niż dłuższa, z lekkim zgrubieniem potylicznym. Stop umiarkowanie zaznaczony. Kufa szeroka i mocna, odrobinę krótsza od mózgoczaszki. Górne wargi dobrze pokrywają dolne; nie są obwisłe. Policzki dobrze rozwinięte. Psy posiadają kompletny zestaw równomiernie rozmieszczonych, białych zębów spotykających się w zgryzie nożycowym. Nos szeroki i czarny. Oczy są średniej wielkości i migdałowatego kształtu. Kolor brązowy – od jaśniejszego do ciemniejszego. Uszy średniej wielkości, trójkątne w kształcie; opadające, ale nie wiszące blisko policzków. Uszy mogą być przycinane do zaokrąglonego kształtu (tak jak u pumy). Nie dotyczy to krajów, gdzie cięcie jest zabronione. Szyja mocna, dobrze umięśniona, i niezbyt długa. Łopatki i ramiona mniej więcej tej samej długości; dobrze wyluzowane. Kończyny przednie ​​proste, o mocnych kościach i łokciach utrzymywanych blisko ciała. Nadgarstki lekko nachylone. Ciało jest nieco dłuższe niż wyższe – sylwetka wpisuje się w kształt prostokąta. Klatka piersiowa jest głęboka do łokcia, i szeroka, z dobrze rozwiniętym przedpiersiem. Żebra dobrze wysklepione, ale nie beczkowate. Kłąb wyraźnie zdefiniowany; linia górna jest pozioma lub lekko w kształcie siodła. Lędźwie krótkie, mocne i lekko łukowate. Zad jest długi i szeroki, opadający na 30 stopni od poziomu. Kończyny tylne dobrze umięśnione i silne. Uda także dobrze rozwinięte. Stawy kolanowe dobrze kątowane. Łapy przednie ​​owalne, z mocnymi poduszkami i dobrze zwartymi palcami. Tylne łapy okrągłe i zwarte. Ogon gruby, sięgający do stawu skokowego. W ruchu noszony poziomo lub z lekkim łukiem w górę. Okrywa włosowa krótka, gładka i przylegająca do ciała, z podszerstkiem. Dopuszczalnymi typami umaszczenia są wszystkie odcienie płowego z maską lub bez maski. Białe znaczenia dozwolone na żuchwie, dolnej części szyi, przedpiersiu, brzuchu i dolnej części nóg. Dorosłe psy osiągają od 58 do 61 cm wysokości w kłębie. Suki 55 do 58 cm. U psów i suk tolerancja 2 cm. Waga psów 38-45 kg, suk 33-40 kg.

Pies Cimarron Uruguayo, fot. Martin De Rossa

Cimarron Uruguayo temperament

Psy nie nadają się do mieszkania na małych przestrzeniach, dlatego będą najszczęśliwsze, mogąc spędzać czas w ogrodzie. Mają ogromne zapotrzebowanie na ruch, dlatego właściciel musi zapewnić im przynajmniej jeden dłuższy spacer w ciągu dnia. Psy Cimarron Uruguayo dobrze czują się w środowisku wiejskim lub podmiejskim w rodzinach z nieco większymi dziećmi. Wymagają wczesnej socjalizacji i odpowiedzialnego prowadzenia, gdyż w innym wypadku mogą ujawnić skłonność do agresji. Mają silny charakter i szybko zdominują słabą jednostkę. Są bardzo przywiązane do właściciela.
Mają silnie rozwinięty instynkt terytorialny, dlatego doskonale sprawdzą się w roli stróżów domowego ogniska.

Pielęgnacja i Zdrowie

Psy mogą cierpieć na dysplazję stawów biodrowych. Rasa nie wymaga szczególnej pielęgnacji.

Wysokość: Dorosłe psy osiągają od 58 do 61 cm wysokości w kłębie (tolerancja 2 cm). Suki 55 – 58 cm (tolerancja 2 cm).

Waga: psy 38-45 kg, suki 33 – 40kg.

Pies Uruguayan Cimarron, fot. Eliana Lúcio

Umaszczenie: Dopuszczalnymi typami umaszczenia są wszystkie odcienie płowego z maską lub bez maski. Białe znaczenia dozwolone na żuchwie, dolnej części szyi, przedpiersiu, brzuchu i dolnej części nóg.

Pielęgnacja: Psy rasy Cimarrón Uruguayo nie wymagają wzmożonej pielęgnacji .

Zdrowie: Głównym problemem w rasie jest dysplazja stawów biodrowych.

Rodzina: Bezwarunkowo oddane swojemu opiekunowi. Nie nadają się do trzymania w miastach. Są bardzo niezależne i wymagają odpowiedzialnego prowadzenia i konsekwentnego szkolenia.

Kraj pochodzenia: Urugwaj

Inne nazwy: Cimarron, Uruguayan Cimarron, Cimarron Creole, Maroon Dog, Cerro Largo Dog, Perro Cimarron, Cimarron Dog

Użytkowość: pies pasterski, do polowania na grubą zwierzynę, i stróż

Klasyfikacja FCI – grupa II, sekcja 2.1, nr wzorca 353. Bez prób pracy. Bez prawa do CACiB.

Zdjęcie główne fot. Kiro Chai