Szpic miniaturowy (pomeranian): charakter, waga, pielęgnacja, cena

Szpic miniaturowy, znany na świecie jako pomeranian, to najmniejszy z niemieckich szpiców: waży około 1,5 do 3 kg, ma bujną kryzę, lisi pyszczek i bardzo pewny siebie charakter. Jest czujny, wesoły i mocno przywiązany do opiekuna, dobrze odnajduje się w mieszkaniu, ale wymaga regularnej pielęgnacji szaty i konsekwentnego wychowania. Poniżej znajdziesz wszystko, co warto wiedzieć przed zakupem szczeniaka.

• Historia i pochodzenie
• Wygląd i wzorzec rasy
• Charakter i temperament
• Dla kogo jest pomeranian
• Wychowanie i szkolenie
• Pielęgnacja szaty
• Żywienie
• Zdrowie i choroby rasy
• Ile kosztuje szczeniak i jak wybrać hodowlę

Historia i pochodzenie pomeraniana

Szpice należą do najstarszych typów psów w Europie Środkowej. Dawni kynolodzy wywodzili je od tak zwanego psa torfowego z epoki kamiennej (opisywanego jako Canis familiaris palustris) i od psów z osad palowych. Dziś wiadomo, że to uproszczenie. Jednak typ szpica z lisią głową, stojącymi uszami i ogonem zawiniętym nad grzbietem rzeczywiście towarzyszy człowiekowi od tysięcy lat. Co więcej, dał początek wielu innym rasom.

Nazwa pomeranian pochodzi od Pomorza, gdzie hodowano niewielkie białe i kremowe szpice. Następnie, w XVIII i XIX wieku, psy te trafiły do Wielkiej Brytanii. Ogromną popularność zyskały dzięki królowej Wiktorii, która sprowadziła drobne szpice z Włoch i przyczyniła się do selekcji na coraz mniejszy rozmiar. W efekcie to Anglicy wyhodowali miniaturowego, bardzo puszystego psa, jakiego znamy dziś.

W systemie FCI pomeranian nie ma jednak osobnego wzorca. Jest jedną z odmian wielkościowych szpica niemieckiego (wzorzec nr 97), obok szpica wilczego, dużego, średniego i małego. Pełny wzorzec znajdziesz na stronie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej. Jeśli wahasz się między odmianami, przeczytaj opis szpica niemieckiego małego (Kleinspitz), który jest nieco większy i mniej delikatny.

Wygląd i wzorzec rasy

Ten mały szpic ma zwartą, kwadratową sylwetkę, czyli długość tułowia odpowiada mniej więcej wysokości w kłębie. Według wzorca FCI wysokość wynosi około 20 cm z tolerancją 2 cm, a masa ma odpowiadać wzrostowi. W praktyce dorosłe psy ważą zatem najczęściej od 1,5 do 3 kg.

Głowa i sylwetka

Głowa widziana z góry ma kształt klina, najszerszego z tyłu i zwężającego się ku nosowi. Stop jest wyraźny, ale nie stromy. Nos mały, okrągły i czarny, natomiast u psów brązowych ciemnobrązowy. Oczy średniej wielkości, lekko skośne i ciemne. Uszy małe, trójkątne, wysoko osadzone i blisko siebie, dzięki czemu szpic ma typowy, zadziorny wyraz. Zgryz powinien być nożycowy, choć dopuszczalny jest też cęgowy. Ponadto brak kilku przedtrzonowców jest tolerowany.

Grzbiet jest krótki i prosty, klatka piersiowa głęboka, a łapy małe i okrągłe, czyli tak zwane kocie. Z kolei ogon jest osadzony wysoko, zawinięty do przodu nad grzbietem i pokryty bardzo gęstym włosem.

Szata i umaszczenie

Szata jest podwójna: długi, prosty, odstający włos okrywowy i krótki, gęsty, wełnisty podszerstek. Wokół szyi tworzy się obfita kryza, a tylne kończyny mają bogate portki. Natomiast głowa, uszy i przód kończyn są pokryte krótkim włosem.

Wzorzec dopuszcza umaszczenie czarne, brązowe, białe, pomarańczowe, szare cieniowane (wilczaste) oraz inne, na przykład kremowe, kremowo-sobolowe, pomarańczowo-sobolowe, czarne podpalane i łaciate z przewagą bieli. Czarny szpic musi mieć czarny podszerstek i skórę. Z kolei biały powinien być czysto biały, bez żółtego nalotu, który często pojawia się na uszach. Natomiast umaszczenie merle nie jest akceptowane przez FCI.

Szpic miniaturowy: charakter i temperament

Mimo rozmiaru zabawki pomeranian ma osobowość dużego psa. Jest pewny siebie, ciekawski, wesoły i bardzo czujny. Każdy dźwięk za drzwiami zgłasza szczekaniem, ponieważ dawniej szpice pilnowały domostw. Dlatego bez wychowania szczekanie łatwo staje się uciążliwe dla Ciebie i sąsiadów.

Szpic silnie przywiązuje się do opiekuna i chce mu towarzyszyć na każdym kroku. Źle znosi wielogodzinną samotność, więc nudzi się, szczeka i bywa destrukcyjny. Wobec obcych jest zwykle zdystansowany, ale rzadko agresywny. Z innymi zwierzętami domowymi dogaduje się dobrze, jeśli zna je od szczeniaka. Bywa jednak zadziorny wobec dużych psów, a takie konfrontacje mogą skończyć się dla niego źle. Dlatego pilnuj go na spacerach.

Dla kogo jest pomeranian

To dobry pies do mieszkania w bloku, dla singli, par, seniorów i rodzin ze starszymi dziećmi. Przede wszystkim polubi go osoba, która spędza sporo czasu w domu, ma cierpliwość do codziennej pielęgnacji i nie przeszkadza jej to, że pies głośno komentuje otoczenie.

• Sprawdzi się, jeśli szukasz małego, wesołego towarzysza, który chętnie chodzi na spacery, ale nie wymaga sportu.
• Gorzej natomiast, jeśli pracujesz poza domem po 10 godzin dziennie i nikt nie może się psem zająć.
• Ostrożnie w domu z małymi dziećmi: upadek z rąk lub z kanapy może skończyć się złamaniem.

Pomeranian jest jedną z ras, które mocno przeżywają rozłąkę z człowiekiem. Więcej o takich psach przeczytasz w artykule o rasach źle znoszących samotność.

Wychowanie i szkolenie

Szpic jest bystry i szybko się uczy, ale ma też własne zdanie. Dlatego najlepiej działa szkolenie oparte na nagrodach: krótkie sesje po 5 do 10 minut, smaczki, zabawa i pochwała. Kary fizyczne i krzyk są zbędne i szkodliwe, ponieważ podkopują zaufanie małego, wrażliwego psa.

Od pierwszych dni zadbaj o socjalizację, czyli pokazuj szczeniakowi różnych ludzi, psy, dźwięki miasta i jazdę samochodem. Następnie ucz zostawania samemu stopniowo, zaczynając od kilku minut. Szczekanie ograniczysz natomiast, nagradzając spokój i nie odpowiadając na każde szczeknięcie uwagą.

Jeśli chodzi o ruch, wystarczą 2 do 3 spacery dziennie, łącznie około godziny, plus zabawy w domu, węszenie i proste sztuczki. Ponadto szpic chętnie uczy się aportu, slalomu między nogami i zabaw węchowych.

Pielęgnacja szpica: szata i higiena

Szata pomeraniana wygląda na wymagającą, ale przy regularnej pracy da się nad nią zapanować. Wyczesuj psa 2 do 3 razy w tygodniu, a w okresie linienia codziennie. Przydadzą się przy tym szczotka pudlówka, metalowy grzebień i szczotka z naturalnego włosia. Czesz pod włos, warstwami, aż do skóry, szczególnie za uszami, pod pachami i na portkach. Właśnie tam najszybciej tworzą się kołtuny.

Szpica nie trymuje się i nie goli. Nożyczkami wyrównuje się jedynie włos na łapach, wokół uszu i w okolicy odbytu. Golenie maszynką może bowiem zaburzyć odrastanie włosa, a u części psów szata po takim zabiegu odrasta latami albo wcale. Kąpiel wystarczy więc co kilka tygodni lub w czasie linienia, w szamponie dla psów i z dokładnym wysuszeniem podszerstka.

Codziennie lub co drugi dzień myj zęby, ponieważ małe rasy mają skłonność do kamienia. Kontroluj także pazury i oczy. Więcej praktycznych wskazówek znajdziesz w poradniku jak dbać o sierść psa.

Żywienie

Dorosły pomeranian zjada niewiele, czyli zwykle od 40 do 70 g dobrej suchej karmy dziennie, w zależności od masy, aktywności i kaloryczności produktu. Wybieraj karmę dla małych ras z drobnymi krokietami. Szczeniaki karm 3 do 4 razy dziennie, natomiast dorosłe psy 2 razy. Bardzo małe szczeniaki mogą mieć skłonność do hipoglikemii, dlatego nie pomijaj posiłków.

Uważaj również z przysmakami ze stołu. U psa ważącego 2 kg każdy kawałek sera czy kiełbasy to duża porcja kalorii, a nadwaga obciąża stawy i tchawicę. Indywidualną porcję policzysz w kalkulatorze karmy dla psa.

Zdrowie i choroby szpica miniaturowego

Ten mały pies jest długowieczny, jednak ma kilka typowych problemów zdrowotnych małych ras. Szerzej omawia je artykuł choroby pomeranianów.

• Zwichnięcie rzepki: pies nagle podskakuje na trzech łapach, po chwili chodzi normalnie. Szczegóły w tekście o zwichnięciu rzepki u psa.
• Zapaść tchawicy: charakterystyczny kaszel przypominający gęganie gęsi, nasilający się przy podnieceniu i ciągnięciu na smyczy. Dlatego zamiast obroży używaj szelek.
• Choroby przyzębia: stłoczone zęby, kamień, wczesna utrata zębów. Natomiast zostające mleczaki usuwa lekarz weterynarii.
• Alopecja X: symetryczna utrata włosa na tułowiu i ciemnienie skóry, bez świądu.
• Choroby oczu: podwinięcie powiek (entropion), zaćma, postępujący zanik siatkówki.
• Otwarte ciemiączko i hipoglikemia u bardzo drobnych szczeniąt.

Szpic miniaturowy cena: ile kosztuje szczeniak

Cena szczeniaka z rodowodem w Polsce zwykle wynosi od kilku do kilkunastu tysięcy złotych. Na kwotę wpływają umaszczenie, linie hodowlane, wyniki rodziców na wystawach i badania zdrowotne. Z kolei podejrzanie tanie ogłoszenia bez rodowodu to często pseudohodowle. Szczenięta są tam słabo socjalizowane i mają więcej problemów zdrowotnych.

• Wybieraj hodowlę zarejestrowaną w ZKwP lub innym związku należącym do FCI.
• Następnie poproś o wyniki badań rodziców, przynajmniej w kierunku rzepek i oczu.
• Ponadto obejrzyj matkę szczeniąt i warunki, w jakich mieszkają psy.
• Szczeniak powinien odchodzić do nowego domu w wieku co najmniej 8 tygodni, zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany.
• Wreszcie unikaj ogłoszeń reklamujących psy „mini” lub „teacup”, ponieważ skrajnie mała masa zwiększa ryzyko chorób.

Podsumowanie

To mały pies z dużym charakterem: wesoły, czujny, przywiązany i gadatliwy. Dobrze odnajdzie się w mieszkaniu, jeśli zapewnisz mu towarzystwo, codzienne spacery, regularne czesanie i łagodne, konsekwentne wychowanie. Dlatego kupuj szczeniaka wyłącznie z odpowiedzialnej hodowli z badanymi rodzicami. Jeśli wciąż wybierasz rasę, zajrzyj do przeglądu ras psów.