Odmiany jamników

Istnieje kilka odmian jamników, które różnią się między sobą rodzajem sierści oraz wagą. W niniejszej galerii przedstawimy Państwu najpopularniejsze odmiany jamników oraz wskazówki przydatne z punktu widzenia przyszłego właściciela.

Jamnik, mimo swej niecodziennej budowy ciała, która raczej nie każe sądzić, że jest psem zwinnym i skorym do podejmowania wytężonej aktywności fizycznej, był niegdyś bardzo skutecznym psem pracującym. To duma niemieckich hodowców – symbol Niemiec oraz była maskotka igrzysk olimpijskich. Może warto poznać tę rasę nieco bliżej?

jamnik WALDI maskotka Letnich Igrzysk Olimpijskich Monachium 1972 r

Dokładna historia jamników nie jest do końca znana. Sympatycy rasy twierdzą, że wywodzi się ze starożytnego Egiptu. Wizerunki psów, łudząco podobnych do sympatycznych Dachshundów, pojawiały się już na świątynnych malowidłach dawnych cywilizacji nad Nilem.
Psy o obecnym wyglądzie ukształtowały się jednak na terenie Niemiec. Pierwsze wzmianki na temat rasy pochodzą z V-IX wieku – w prawach rodowych pisano o karze grzywny za zabicie psa polującego pod ziemią. Wizerunki jamników są także spotykane na XVI-wiecznych drzeworytach.

Jamniki, Harmsworth Natural History, 1910 fot. Sarah

Pierwsza wystawa z udziałem rasy miała miejsce w 1876 roku. Dziesięć lat późnej niemieccy hodowcy zatwierdzili pierwszy standard rasowy, a po trzech latach założyli księgę rodowodową. W księdze umieszczono adnotacje dotyczące ponad 300 przedstawicieli rasy! W 1888 roku założono Niemiecki Klub Jamnika.

Oficjalny podział jamników został zatwierdzony w roku 1895. Hodowcy podzielili rasę ze względu

1. na typ włosa na odmiany

• długowłose,
• krótkowłose oraz
• szorstkowłose,

2. oraz przez wzgląd na wagę ciała na:

• ciężkie,
• średnie i
• lekkie (współczesne odmiany jamników to: standardowa, miniaturowa oraz królicza).

W przypadku wagi podstawowym kryterium był obwód klatki piersiowej. Pomiar był dokonywany przez uprawnionego sędziego kynologicznego, kiedy pies osiągał wiek 15 miesięcy.

Jamniki długowłose, podobnie jak wszystkie pozostałe odmiany jamników, występują w wersji standardowej, miniaturowej i króliczej. Rasa ma bardzo długą i lśniącą sierść z tzw. piórami na ogonie oraz zewnętrznej stronie kończyn. Odmiana powstała na skutek skrzyżowania jamnika gładkowłosego z długowłosymi płochaczami oraz cocker spanielami. W odróżnieniu od pozostałych odmian głowa jamnika o długim włosie jest bardziej szlachetna, zaś uszy – niżej osadzone i dłuższe. Najrzadziej spotykanym umaszczeniem jest czarne-podpalane.

Jamnik krótkowłosy jest z kolei najczęściej spotykaną odmianą Dachshunda, a przy tym jego pierwotną postacią wywodzącą się od dawnych psów gończych zamieszkujących tereny współczesnych Niemiec. Psy zostały stworzone do pogoni za zwierzyną, płoszenia oraz norowania. Mają gęsty i gładko przylegający do ciała włos, który nie sprawia żadnych trudności pielęgnacyjnych. nie powinien być przy tym obfity albo zbyt delikatna. Odmiany jamnika o krótkim włosie cieszą się dużą popularnością wśród polskich hodowców.

Istotną zaletą odmiany krótkowłosej jest stosunkowo słabe linienie. Psy nie gubią włosa sezonowo i przy tym nie wymagają strzyżenia. Świetnie nadają się do mieszkania w blokach, gdyż szybko adaptują się do nowych warunków życiowych. Mimo dość niepozornego wyglądu mają jednak spore zapotrzebowanie na ruch – opiekun powinien zagwarantować im co najmniej kilkudziesięciominutowy spacer w ciągu dnia. Typowy przedstawiciel odmiany krótkowłosej żyje od 12 do 14 lat.

Jamniki o włosie szorstkim to najmłodsza odmiana wyhodowana na początku XX wieku na skutek skrzyżowania dachshundów krótkowłosych z szorstkowłosymi pinczerami oraz terierami. Podobnie jak jamniki o krótkim włosie są bardzo uparte i mają silny instynkt myśliwski.

Jamnik szorstkowłosy jest przede wszystkim psem myśliwskim, tzw. norowcem. Po dziś dzień wykorzystuje się go do wypłaszania królików z nor. W Polsce jest stosunkowo rzadko spotykany.

Wydawać by się mogło, że psy wywodzące się z jednej rasy mają podobne temperamenty i charaktery. Nic bardziej mylnego! Charakter może bowiem różnić się w zależności od rasy. I tak, odmiany długowłose jamników są uznawane za spokojniejsze i bardziej „poukładane”. Są przy tym niezwykle inteligentne – to cecha odziedziczona po spanielach. Z kolei odmiany szorstkowłose cechują się wybitną odwagą oraz uporem.

Upór i pewność siebie są cechami, które wybitnie kojarzą się z jamnikami. Psy są bardzo silnymi osobowościami i wymagają pełnego zainteresowania właściciela. Część czworonogów ma problemy z zaakceptowaniem najmłodszych członków rodziny. Jeżeli zatem zdecydujemy się przygarnąć jamnika, celujmy raczej w szczenięta ze sprawdzonych hodowli, u których ryzyko pojawienia się zaburzeń osobowościowych jest zdecydowanie mniejsze.

Zanim kupisz jamnika!

Pamiętaj, że psy są bardzo wrażliwe na wilgoć, chłód i przeciąg. Zważywszy na swoją budowę anatomiczną, nie powinny pokonywać zbyt dużej liczby schodów. W starszym wieku jamniki przejawiają skłonności do tycia; niektóre osobniki cierpią z powodu niedowładu tylnej części ciała.
Samce bywają nadpobudliwe seksualnie.
Opiekun powinien uważać, aby dzieci nie brały na ręce psa, chyba że wiedzą jak należy go podnosić. W ogóle należy wystrzegać się podnoszenia, jeżeli nie jest to konieczne.