Duży szwajcarski pies pasterski: charakter, zdrowie i opieka

Duży szwajcarski pies pasterski to największa i najstarsza z czterech szwajcarskich ras sennenhundów: potężny, trójbarwny pies o krótkiej sierści, łagodnym charakterze i silnym przywiązaniu do rodziny. Dawniej ciągnął wózki z mlekiem i pilnował bydła, dziś jest przede wszystkim psem rodzinnym. Jeśli zastanawiasz się, czy ten olbrzym zmieści się w Twoim życiu, poniżej znajdziesz konkretne odpowiedzi.

Historia i pochodzenie szwajcarskiego psa pasterskiego

Przodkowie szwajcarskich psów pasterskich towarzyszyli rolnikom, pasterzom i kupcom w Alpach od stuleci. Najpopularniejsza hipoteza wiąże je z molosami, które przybyły w te rejony wraz z Rzymianami i krzyżowały się z lokalnymi psami. Jednak brak źródeł sprawia, że pochodzenie pozostaje częściowo niejasne. Pewne jest jednak, do czego te psy służyły: ciągnęły wózki z mlekiem i serami, pędziły bydło i pilnowały gospodarstw.

Wraz z mechanizacją rolnictwa psy pociągowe przestały być potrzebne i rasa niemal zanikła. Przełom nastąpił w 1908 roku, gdy na jubileuszowej wystawie szwajcarskiego związku kynologicznego pokazano dwa krótkowłose psy górskie. Profesor Albert Heim, znawca sennenhundów, rozpoznał w nich przedstawicieli dawnego typu i zaangażował się w odbudowę hodowli. Wkrótce rasę uznano w Szwajcarii pod nazwą Grosser Schweizer Sennenhund, a kilka lat później powstał pierwszy klub.

Wygląd i wzorzec

Przede wszystkim to pies duży, o mocnym kośćcu i wyraźnej muskulaturze, a przy tym zaskakująco zwinny jak na swoje rozmiary. Wzorzec FCI nr 58 opisuje go jako psa trójbarwnego: podstawowa barwa jest czarna, z rdzawobrązowym podpalaniem i symetrycznymi białymi znaczeniami na głowie, piersi, łapach i końcu ogona.

• Głowa: mocna, z płaską i szeroką czaszką oraz łagodnie zaznaczonym stopem.
• Oczy: migdałowate, w odcieniach od orzechowego do kasztanowego, o przyjaznym wyrazie.
• Uszy: średniej wielkości, trójkątne, wysoko osadzone, w spoczynku przylegające.
• Tułów: głęboka i szeroka klatka piersiowa, prosty grzbiet, mocny zad.
• Ogon: gruby u nasady, sięga stawu skokowego i nie powinien zawijać się nad grzbiet.
• Szata: krótka, gęsta okrywa z podszerstkiem, zwykle ciemnym.

Psy osiągają według wzorca 65 do 72 cm w kłębie, a suki 60 do 68 cm. Masa ciała nie jest określona we wzorcu, jednak dorosłe psy ważą zwykle kilkadziesiąt kilogramów.

Charakter i temperament: jaki jest grosser schweizer sennenhund?

Szwajcar, jak potocznie nazywają go opiekunowie, jest pogodny, kontaktowy i bardzo przywiązany do domowników. Dlatego szuka bliskości, chętnie kładzie się przy nogach i towarzyszy rodzinie w codziennych zajęciach. Wobec obcych bywa początkowo zdystansowany i czujny, dlatego głośno oznajmia przybycie gości. Nie jest jednak psem obronnym, a jego zadaniem było raczej pilnowanie niż atak.

W praktyce wielu opiekunów zauważa, że te psy długo dojrzewają psychicznie, często do drugiego roku życia lub dłużej. Młody pies bywa więc niezgrabny, entuzjastyczny i uparty. Ponadto przez swoją siłę potrafi przewrócić człowieka, jeśli nie nauczy się spokojnego witania.

Dla kogo jest duży szwajcarski pies pasterski?

Ta rasa najlepiej pasuje do rodziny, która ma czas, przestrzeń i cierpliwość. Zanim zdecydujesz, sprawdź, czy spełniasz poniższe warunki:

• Masz dom z ogrodem albo możliwość codziennych, długich spacerów.
• Ktoś z domowników jest w domu przez większą część dnia, ponieważ pies źle znosi samotność.
• Jesteś w stanie fizycznie prowadzić psa ważącego kilkadziesiąt kilogramów.
• Akceptujesz wyższe koszty karmy, leczenia i transportu dużego psa.
• Nie szukasz towarzysza do biegania ani jazdy na rowerze.

Do bloku bez windy oraz dla osoby, która często wyjeżdża, ta rasa zwykle się nie nadaje. Jeśli wahasz się między kilkoma rasami, pomoże Ci quiz, jaka rasa psa pasuje do Ciebie.

Jak wygląda codzienne życie ze szwajcarem?

Dzień z dorosłym psem tej rasy jest zwykle spokojny. Wystarczą mu dwa lub trzy spacery, w tym jeden dłuższy, w spokojnym tempie, a także trochę pracy dla głowy, na przykład zabawy węchowe czy nauka nowych sztuczek. Natomiast intensywne sporty, długie biegi i skoki nie są dla niego wskazane, zwłaszcza w okresie wzrostu, ponieważ obciążają stawy.

Wiele psów tej rasy chętnie ciągnie lekki wózek lub sanki, co nawiązuje do ich dawnej pracy. Jeśli chcesz spróbować takich zajęć, zaczekaj, aż pies będzie w pełni dojrzały fizycznie, i skonsultuj to z lekarzem weterynarii. Ponadto pamiętaj, że gęsty podszerstek sprawia, iż szwajcar gorzej znosi upał niż mróz. Latem spaceruj więc rano i wieczorem, a w ciągu dnia zapewnij psu cień, chłodne miejsce i stały dostęp do wody. Z kolei zimą zwykle czuje się znakomicie i chętnie bawi się w śniegu.

Wychowanie i szkolenie szczeniaka

Szwajcar uczy się chętnie, natomiast nie jest psem, który wykonuje polecenia błyskawicznie i bez zastanowienia. Najlepiej działa szkolenie oparte na nagrodach, krótkich powtórzeniach i spokojnej konsekwencji. Kary i siła przynoszą odwrotny skutek, a przy psie tej wielkości są po prostu niebezpieczne. Szczegóły metod opisujemy w poradniku o szkoleniu psa metodami pozytywnymi.

Najważniejsze są pierwsze miesiące. Najpierw socjalizacja z ludźmi, psami i nowymi miejscami, następnie nauka chodzenia na luźnej smyczy, a wreszcie spokojnego witania i przywołania. To, co u szczeniaka wydaje się zabawne, na przykład skakanie na ludzi, u dorosłego psa staje się poważnym problemem.

Pielęgnacja

Na szczęście krótka szata nie wymaga strzyżenia ani trymowania. Zazwyczaj wystarczy więc czesanie raz w tygodniu gumową rękawicą lub szczotką. Natomiast w okresie linienia, wiosną i jesienią, gęsty podszerstek wypada obficie, więc czesanie warto robić częściej. Z kolei kąpiel jest potrzebna tylko wtedy, gdy pies się ubrudzi. Ponadto regularnie sprawdzaj uszy, pazury i zęby, a także przyglądaj się oczom, gdyż w rasie zdarza się dwurzędowość rzęs.

Żywienie

Szczeniak dużej rasy rośnie bardzo szybko, dlatego potrzebuje karmy przeznaczonej dla szczeniąt ras dużych i olbrzymich, o odpowiednio zbilansowanym wapniu i fosforze. Nadmiar kalorii i suplementów może zaszkodzić stawom. U dorosłego psa dziel dzienną rację na dwa posiłki i nie pozwalaj na intensywny ruch tuż przed jedzeniem i po nim, ponieważ zmniejsza to ryzyko skrętu żołądka. Ilość karmy oszacujesz w kalkulatorze ilości karmy dla psa.

Zdrowie: skręt żołądka i inne choroby rasy

Rasa jest zasadniczo odporna, chociaż jak wszystkie olbrzymy ma swoje typowe problemy. Do najczęstszych należą:

• Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych.
• Skręt żołądka, czyli stan bezpośredniego zagrożenia życia.
• Padaczka, która może pojawić się u młodych dorosłych psów.
• Choroby śledziony, w tym jej skręt.
• Dwurzędowość rzęs, która może podrażniać rogówkę.
• Problemy z nietrzymaniem moczu, zgłaszane szczególnie u suk.

Ile kosztuje szczeniak i jak wybrać hodowlę?

Cena szczeniaka z rodowodem zależy od hodowli, rodowodu rodziców, wyników badań i regionu. Szczenięta tej rasy należą do droższych, a ceny w odpowiedzialnych hodowlach sięgają zwykle kilku tysięcy złotych. Bardzo tani pies bez rodowodu to najczęściej sygnał, że rodzice nie byli badani.

Dlatego, wybierając hodowlę, sprawdź przynależność do Związku Kynologicznego w Polsce, poproś o wyniki prześwietleń stawów rodziców i poznaj matkę szczeniąt. Co więcej, dobry hodowca zada Ci także sporo pytań o warunki, w jakich zamieszka pies. Hodowle możesz wyszukać w naszym katalogu hodowli.

Szwajcarskie psy pasterskie: porównanie

Sennenhundy to cztery rasy o podobnym umaszczeniu, ale różnej wielkości i szacie. Porównanie pomaga zrozumieć, czym wyróżnia się największa z nich.

Podsumowanie

Szwajcar to łagodny olbrzym, który odwdzięcza się rodzinie ogromnym przywiązaniem. Wymaga jednak przestrzeni, czasu na socjalizację, rozsądnego żywienia i uważnej opieki zdrowotnej. Jeśli te warunki brzmią realnie, może być wspaniałym towarzyszem. Więcej o pokrewnych rasach przeczytasz w artykule o rasach szwajcarskich psów pasterskich.