Terier brazylijski: charakter, wymagania, pielęgnacja i zdrowie

Terier brazylijski, nazywany też fox paulistinha, to mały, smukły i bardzo energiczny terier z Brazylii, wyhodowany do tępienia gryzoni na farmach. Jest bystry, czujny i przyjazny ludziom, ale też uparty i głośny. Jeśli zastanawiasz się, czy ten trójkolorowy psiak poradzi sobie w Twoim domu, dowiesz się tu, czego naprawdę potrzebuje.

Skąd pochodzi terier brazylijski?

Rasa powstała w Brazylii, prawdopodobnie z krzyżowania terierów przywożonych z Europy, w tym psów typu foksteriera, z miejscowymi psami. Dokładny przebieg tego procesu nie jest znany, ponieważ przez długi czas nikt nie prowadził ksiąg. Pewne jest natomiast, że na farmach i plantacjach ceniono psy małe, szybkie i nieustraszone, które radziły sobie ze szczurami i innymi szkodnikami.

Teriery brazylijskie często pracowały w grupach, dlatego są bardziej tolerancyjne wobec innych psów niż niektóre teriery brytyjskie. Ponadto osaczały drobną zwierzynę i pomagały myśliwym. Z czasem trafiły także do miast jako psy do towarzystwa. Rasa jest uznana przez FCI, jednak poza Brazylią pozostaje rzadka, a w Polsce spotyka się ją sporadycznie.

Wygląd i wzorzec rasy

To mały, ale mocny pies o kwadratowej, dobrze wyważonej sylwetce. Wzorzec podaje dla psów orientacyjnie 35 do 40 cm, a dla suk 33 do 38 cm. Masa ciała nie powinna przekraczać około 10 kg. Na pierwszy rzut oka terier wydaje się delikatny, jednak w rzeczywistości jest muskularny i wytrzymały.

Głowa ma kształt trójkąta, szeroka u nasady i zwężająca się ku nosowi. Oczy są duże, okrągłe i żywe, możliwie ciemne. Uszy mają kształt trójkąta, a ich końce zwykle załamują się do przodu. Klatka piersiowa jest głęboka, a grzbiet krótki i prosty. W Brazylii ogon tradycyjnie skracano, natomiast w Polsce kopiowanie ogonów jest zakazane, dlatego psy z polskich i większości europejskich hodowli mają ogony naturalne.

Szata i umaszczenie

Włos jest krótki, gładki i przylegający, a przy tym tak gęsty, że nie widać przez niego skóry. Umaszczenie jest zawsze trójkolorowe: na białym tle występują czarne, brązowe lub niebieskie znaczenia, a podpalanie widać na głowie. Szczegóły sprawdzisz w oficjalnym wzorcu rasy na stronie FCI.

Terier brazylijski: charakter i temperament

Temperamentem przypomina jack russell teriera. Jest czujny, pewny siebie, inteligentny i bardzo ciekawy świata. Ponadto uwielbia zabawy na świeżym powietrzu, a nuda szybko zamienia się u niego w kreatywne pomysły. Wielu opiekunów zauważa, że wobec domowników jest bardzo czuły, natomiast wobec obcych początkowo zdystansowany.

To dobry alarm. Nie obroni domu, ale głośno oznajmi każdy podejrzany dźwięk. Dlatego skłonność do szczekania warto kształtować od pierwszych dni. Z innymi psami zwykle się dogaduje, szczególnie gdy był z nimi socjalizowany. Z kolei małe zwierzęta, takie jak gryzonie, to dla niego zdobycz.

Dlaczego terier brazylijski kopie doły?

Kopanie to naturalny instynkt terierów. Przez pokolenia psy szukały gryzoni w norach i pod ziemią, więc ten odruch jest silnie utrwalony. W praktyce zakazy niewiele dają, ponieważ pies po prostu przenosi kopanie w inne miejsce. Skuteczniej działa wyznaczenie piaskownicy, w której wolno kopać, oraz zabawy węchowe, które zaspokajają potrzebę poszukiwań.

Dla kogo jest terier brazylijski?

Ta rasa wybacza mniej, niż sugeruje jej wielkość. Fox paulistinha najlepiej sprawdzi się u opiekunów, którzy:

• Lubią aktywny tryb życia i codzienne, długie spacery.
• Chcą trenować z psem, na przykład agility, frisbee lub sporty węchowe.
• Mają poczucie humoru i cierpliwość do upartego, sprytnego psa.
• Akceptują szczekanie i potrafią konsekwentnie nad nim pracować.
• Nie trzymają w domu chomików, szczurów ani innych małych gryzoni.

W mieszkaniu poradzi sobie, jeśli dostanie ruch i zajęcie dla głowy. Jeśli nie wiesz, czy to rasa dla Ciebie, sprawdź quiz, jaka rasa psa pasuje do Ciebie albo przejrzyj klasyfikację ras terierów.

Ile ruchu potrzebuje?

Z doświadczenia opiekunów wynika, że ten terier potrzebuje co najmniej półtorej godziny aktywności dziennie. Oprócz spacerów przydają się zabawy w aportowanie, szukanie smakołyków i nauka sztuczek. Dzięki temu pies jest zmęczony zarówno fizycznie, jak i psychicznie, a w domu chętnie odpoczywa.

Jak wygląda dzień z takim psem?

Rano pies zwykle budzi się pełen energii i od razu chce wyjść. Dlatego pierwszy spacer warto zaplanować dłuższy, z czasem na węszenie. W ciągu dnia, gdy domownicy pracują, dorosły terier potrafi odpoczywać, jednak tylko wtedy, gdy rano się zmęczył i stopniowo nauczył się zostawać sam. Popołudnie to czas na zabawę, trening sztuczek albo wyjście na łąkę. Wieczorem większość terierów chętnie przytula się do opiekuna. Typowo obserwuje się, że problemy w zachowaniu pojawiają się wtedy, gdy ten rytm się rozpada, na przykład gdy pies przez kilka dni wychodzi tylko na krótkie spacery wokół bloku. W efekcie zaczyna szczekać, gryźć przedmioty albo nadmiernie pilnować okna.

Wychowanie i szkolenie

Terier uczy się szybko, ale chętniej wtedy, gdy widzi w tym korzyść. Dlatego najlepiej działają nagrody, krótkie sesje i urozmaicone ćwiczenia. Kary fizyczne oraz krzyk zniechęcają go do współpracy i mogą nasilać szczekanie.

Najczęstsze błędy opiekunów terierów

1. Traktowanie małego psa jak zabawki i pomijanie szkolenia.
2. Nagradzanie szczekania uwagą, na przykład przez głośne uciszanie.
3. Zbyt mało ruchu i zajęć umysłowych, co prowadzi do niszczenia rzeczy.
4. Puszczanie luzem bez opanowanego przywołania w miejscach z dziką zwierzyną.
5. Brak socjalizacji z innymi psami w okresie szczenięcym.

Najpierw socjalizuj szczenię, następnie ucz podstawowych komend, a wreszcie pracuj nad spokojem w domu. Więcej wskazówek znajdziesz w dziale wychowanie szczeniąt krok po kroku.

Pielęgnacja

Krótka sierść jest bardzo łatwa w utrzymaniu. Wystarczy raz w tygodniu przeczesać ją gumową rękawicą, a kąpać psa tylko wtedy, gdy się pobrudzi. Linienie jest umiarkowane. Więcej uwagi wymagają zęby, ponieważ małe psy są skłonne do odkładania kamienia, dlatego myj je regularnie pastą dla psów. Dodatkowo co kilka tygodni skracaj pazury.

Krótka szata słabo chroni przed zimnem. Z tego powodu w mroźne, wietrzne dni szczupły terier może potrzebować ubranka, szczególnie gdy jest starszy.

Żywienie

Ten pies potrzebuje pełnoporcjowej karmy dla małych, aktywnych psów. Porcje są niewielkie, więc łatwo go przekarmić smakołykami, zwłaszcza podczas szkolenia. Dlatego część dziennej porcji karmy możesz wykorzystać jako nagrody. Orientacyjną dawkę wyliczysz w kalkulatorze, ile karmy dla psa.

Nigdy nie podawaj czekolady, ksylitolu, winogron i rodzynek, cebuli ani czosnku, ponieważ są dla psów toksyczne. Mały pies zatruwa się nimi szybciej niż duży.

Terier brazylijski: zdrowie i choroby

Rasa uchodzi za zdrową i długowieczną, ponieważ przez pokolenia selekcjonowano ją pod kątem pracy, a nie wyglądu. Mimo to, jak u innych małych psów, obserwuje się kilka typowych problemów:

• Zwichnięcie rzepki: pies chwilowo podskakuje na jednej tylnej łapie.
• Choroby zębów: nieprzyjemny zapach z pyska, kamień i zaczerwienione dziąsła.
• Alergie skórne: drapanie, zaczerwienienie skóry i lizanie łap.
• Urazy podczas pogoni i kopania: skaleczenia łap i pyska.

Szczepienia, odrobaczanie i coroczne badania kontrolne to podstawa profilaktyki. Więcej przeczytasz w dziale choroby psów i ich objawy.

Ile kosztuje szczeniak teriera brazylijskiego i jak wybrać hodowlę?

W Polsce rasa jest bardzo rzadka, dlatego szczeniaka najczęściej trzeba sprowadzić z zagranicy. Cena zależy od renomy hodowli, rodowodu i badań rodziców, kraju pochodzenia oraz kosztów transportu i dokumentów. Zamiast szukać najtańszej oferty, sprawdź, czy hodowla działa w ramach organizacji uznającej FCI i czy możesz poznać matkę szczeniąt.

Uważaj na ogłoszenia, w których „terier brazylijski” jest w rzeczywistości mieszańcem w podobnym umaszczeniu. Metryka i rodowód to podstawowe zabezpieczenie. Zarejestrowane hodowle innych ras znajdziesz w katalogu hodowli psów.

Podsumowanie

Fox paulistinha to mały pies o wielkiej energii: bystry, czujny i przywiązany do rodziny. Odwdzięcza się radością i humorem, jeśli dostaje ruch, zajęcie dla nosa i konsekwentne, życzliwe wychowanie. Natomiast w domu, w którym brakuje czasu, szybko znajdzie sobie zajęcie sam. Porównaj go z pokrewnym ratonero bodeguero andaluz, innym niewielkim łowcą gryzoni.