Historia dogfrisbee: od foremek do ciast do mistrzostw Europy

Historia dogfrisbee zaczyna się w 1974 roku, gdy student z Ohio Alex Stein pokazał na stadionie baseballowym, jak jego whippet Ashley łapie latające dyski. Od tamtej pory zabawa stała się pełnoprawnym sportem z regulaminami, mistrzostwami i polskimi sukcesami. Poznaj początki frisbee, rodzaje konkurencji z psem oraz to, jak ten sport dotarł do Europy i do Polski.

Skąd wzięło się frisbee i jak pojawiło się w historii dogfrisbee?

Frisbee to określenie latającego dysku używanego w sporcie i rekreacji. Typowy dysk ma kształt talerza o średnicy około 20-25 cm i jest wykonany z tworzywa sztucznego. Lata dzięki sile nośnej wytwarzanej przez różnicę ciśnień nad i pod dyskiem, a obrót stabilizuje lot, podobnie jak w bumerangu. Rzucony odpowiednio, przelatuje nawet kilkaset metrów.

Według popularnej opowieści pomysł wziął się od foremek do ciast z piekarni Frisbie Company w Connecticut. Studenci mieli rzucać nimi dla zabawy. W 1948 roku Fred Morrison i Warren Francioni zaczęli produkować plastikowe dyski, które wyparły metalowe formy. Kilka lat później prawa przejęła firma Wham-O, a w latach sześćdziesiątych zabawka stała się sportem. Dziś znak towarowy należy do koncernu Mattel.

Jak Alex Stein i whippet Ashley zapoczątkowali dogfrisbee?

W 1974 roku student Alex Stein zaczął grać dyskiem ze swoim chartem angielskim rasy whippet o imieniu Ashley. Zauważył, że pies z zainteresowaniem śledzi lot dysku, więc nauczył go chwytać. Podczas przerwy w meczu baseballowym Los Angeles Dodgers z Cincinnati Reds obaj wbiegli na boisko. Stein rzucał dyski, a Ashley łapała je zwinnie w locie, wywołując zachwyt widowni i telewizji.

Występ widziano na żywo, dzięki czemu zwrócił uwagę opinii publicznej na nowy sport. Pomysł szybko podchwycili Japończycy. Jeśli lubisz poznać rasę bohaterki tej opowieści, sprawdź opis whipeta, czyli charta angielskiego.

Jak historia dogfrisbee wyglądała w Europie i w Polsce?

W Europie sport zadomowił się dopiero w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. Najpierw stał się popularny w Niemczech, następnie w Holandii i Belgii, a potem w pozostałych krajach. W Polsce od 2006 roku rozgrywano cykl zawodów według regulaminu USDDN, które przyciągały coraz więcej zespołów.

Polskie pary startowały także za granicą. Pierwszy start odbył się na Mistrzostwach Holandii w 2005 roku, a reprezentował nas zespół z border collie. Para zajęła wtedy piąte miejsce w klasie Open. Na Mistrzostwach Europy w 2008 roku podobny duet był trzeci i awansował na Mistrzostwa Świata. Z sezonu na sezon Polacy startują liczniej i osiągają coraz lepsze wyniki. O rasie, która dominuje w tym sporcie, przeczytasz w opisie border collie, a o polskich zawodnikach w tekście latające psy z Polski: eskapada do USA.

Jakie są odmiany dogfrisbee?

Poniżej najważniejsze konkurencje, które pojawiają się na zawodach:

• Super mini distance: pies aportuje dysk na pole podzielone na strefy punktowane inaczej, a im dalej padnie rzut, tym więcej punktów. Dodatkowe pół punktu przysługuje za złapanie dysku w skoku, gdy wszystkie cztery łapy są w powietrzu.
• Timetrial: dwa rzuty na 20 metrów, które pies musi złapać w jak najkrótszym czasie.
• Long distance: rzut jak najdalej, który pies musi złapać.
• Freestyle: najpopularniejsza konkurencja z muzyką, w której przewodnik rzuca do dziesięciu dysków w czasie nieprzekraczającym dwóch minut.
• Dog dartbee: rzut tak, aby pies złapał dysk w odpowiedniej strefie, trochę jak w rzutki.

Freestyle dzieli się na klasy: open dla zaawansowanych, starters dla początkujących oraz young dog dla psów w wieku od 9 do 18 miesięcy. W tej ostatniej zabronione są wysokie skoki, salta i odbicia od ciała. Sędziowie oceniają różnorodność rzutów, wykorzystanie przestrzeni, współpracę psa z człowiekiem i liczbę złapanych dysków. Do znanych figur należą passing, vaulty (odbicie od ciała), overy (przeskok przez ciało) i dog catch.

Jak bezpiecznie zacząć trening dogfrisbee?

Najpierw użyj dysku przeznaczonego dla psów. Taki dysk jest bardziej elastyczny i miękki niż ludzki, więc nie pęka po złapaniu w pozycji zgiętej. Dyski dla ludzi są twardsze i cięższe, co grozi urazami języka, pyska lub oka. Poza tym zniechęcają psa do zabawy. Dodatkowo zadbaj o rozgrzewkę i przerwy, a skoki ogranicz u szczeniąt i psów w okresie wzrostu.

Szczegółowe wskazówki dla początkujących znajdziesz w tekście dog frisbee: podstawowe informacje. Różne dyscypliny porównasz w zestawieniu jakie są psie sporty.

Podsumowanie

Dogfrisbee narodziło się z przypadku i spontaniczności, a stało się dyscypliną, w której pies i człowiek tworzą zgrany zespół. Jeśli szukasz sposobu na ruch i wspólną zabawę, zobacz inne propozycje w dziale psie sporty.