Lapinporokoira (lapoński pies pasterski): opis rasy

Lapinporokoira, czyli lapoński pies pasterski, to fiński szpic średniej wielkości, od wieków pomagający pasterzom w pilnowaniu reniferów. Jest silny, wytrzymały i bardzo aktywny. Sprawdź, jak wygląda, jaki ma charakter i dla kogo nadaje się ta rzadka rasa.

• Historia lapinporokoira
• Wygląd i wzorzec
• Charakter i temperament
• Aktywność i sporty
• Pielęgnacja
• Zdrowie
• Dla kogo jest ten pies

Historia rasy lapinporokoira

Lapinporokoira to rasa znana od XVII wieku. Początkowo psy pracowały na północy Finlandii jako pomocnicy pasterzy, którzy wypasają renifery. Dlatego rasa nosi też nazwy Lapland Reindeer Dog oraz lapoński pies pilnujący reniferów. Do dziś jej użytkowość określa się jako pies pasterski do wypasu reniferów.

Pierwszy wzorzec zatwierdził fiński Kennel Club w latach 60. XX wieku. Następnie rasa trafiła do klasyfikacji FCI jako wzorzec numer 284, w grupie V, czyli szpiców i psów w typie pierwotnym, w sekcji 3. Ponadto rasa nie podlega próbom pracy. Oficjalne wzorce i listę ras znajdziesz na stronie FCI.

Natomiast w południowych częściach Finlandii psy te sprawdzają się jako towarzysze i stróże domu. Co więcej, na północy kraju nadal pracują przy stadach. Szerszy kontekst fińskich ras opisujemy w artykule rasy psów z Finlandii, a pokrewne psy tego regionu przedstawiamy w tekście o fińskim lapphundzie i w zestawieniu psów ras północnych.

Wygląd lapinporokoira i wzorzec rasy

Lapinporokoira to szpic pasterski średniej wielkości, wyraźnie dłuższy niż wyższy. Przy tym pies jest silny, ale niezbyt ciężki. Grubą szatę zawdzięcza arktycznemu klimatowi, w którym pracował. Sylwetka wpisuje się w prostokąt, ponieważ długość tułowia przekracza wysokość w kłębie o około 10 procent.

Zatem idealna wysokość w kłębie wynosi około 51 cm u psów i 46 cm u suk, z tolerancją 3 cm w obie strony. Dodatkowo masa ciała mieści się w granicach 27 do 30 kg. Dopuszczalne umaszczenia to czarne, szare i ciemnobrązowe z jaśniejszymi odcieniami. Białe znaczenia na szyi, piersi i nogach są dozwolone, a podszycie bywa czarne, szarawe lub brązowawe.

Głowa i pysk

Przede wszystkim pysk jest krótki, a czaszka lekko wypukła, z wyraźną bruzdą czołową i dobrze zaznaczonymi łukami brwiowymi. Grzbiet nosa jest prosty, a usta zaciśnięte. Nos najlepiej czarny, ale może harmonizować z kolorem szaty. Oczy są rozstawione dość szeroko, owalne, ciemne, żywe i chętne w wyrazie.

Ponadto szpic ma kompletny zestaw równomiernie rozmieszczonych białych zębów w zgryzie nożycowym. Podstawą do dyskwalifikacji jest przodozgryz lub tyłozgryz. Uszy są szeroko rozstawione, szerokie u nasady i zwężające się ku końcowi, a nosi się je prosto. Ich wnętrze gęsto wypełnia włos, więc warto wiedzieć, jak dbać o uszy psa.

Tułów, kończyny i ogon

Następnie szyja jest mocna, średniej długości i płynnie przechodzi w ramiona. Kończyny przednie są muskularne, dobrze kątowane, proste i równoległe, jeśli patrzysz od przodu. Łokcie przylegają do ciała, a nadgarstek jest mocny i elastyczny. Długość ramienia od łokcia do ziemi odpowiada połowie wysokości w kłębie.

Dalej kłąb jest wyraźnie zaznaczony, a klatka piersiowa głęboka i przestronna, ale niezbyt szeroka. Żebra dobrze się wysklepiają. Grzbiet jest mocny i muskularny, lędźwie krótkie i silne, a zad dość długi i lekko opadający. Kończyny tylne są dobrze kątowane, mają szerokie uda i silne mięśnie, a śródstopia krótkie i pionowe. Łapy są owalne, z dobrze wysklepionymi palcami i grubymi, owłosionymi opuszkami.

Wreszcie ogon jest średniej długości, nisko osadzony i obficie owłosiony. W spoczynku zwisa i nigdy nie powinien być uniesiony nad grzbiet. Terminologię opisujemy w tekście terminologia kynologiczna: ogon psa. Poza tym podszerstek jest gęsty, a włos bardziej obfity na szyi, klatce piersiowej i z tyłu ud.

Charakter i temperament lapinporokoira

Lapinporokoira to pies bardzo aktywny, który wymaga codziennej dawki ćwiczeń. Co więcej, uwielbia współpracować z człowiekiem i szybko uczy się nowych rzeczy. Dzięki temu nie sprawia szczególnych problemów wychowawczych. Do tego jest energiczny, skory do pracy i chętnie spędza czas na świeżym powietrzu.

Trudno jednak stworzyć jednolity opis charakteru, ponieważ osobniki w obrębie rasy różnią się temperamentem. Dlatego przed zakupem poznaj rodziców szczeniaka i zapytaj hodowcę o ich usposobienie. Pamiętaj też, że pracujący pies pasterski potrzebuje zadań. Gdy ich brakuje, może się nudzić i szukać zajęć na własną rękę.

Aktywność fizyczna i sporty z lapinporokoira

Dodatkowo pies doskonale radzi sobie w konkursach posłuszeństwa, agility, cartingu, mushingu, flyballu i trackingu. Szczegóły o jednej z tych dyscyplin znajdziesz w artykule o agility. Jeśli lubisz zajęcia w terenie, mushing i carting dadzą psu przyjemny wysiłek, a Tobie wspólne chwile.

Ponadto codzienne długie spacery, bieganie na szelkach i zabawy w ogrodzie to absolutne minimum. Raczej nie nadaje się do życia w mieście, zwłaszcza w małym mieszkaniu. Zatem najlepiej czuje się w domu z ogrodem lub na wsi, gdzie ma przestrzeń i zajęcie. Porównanie z innymi energicznymi psami przeczytasz w zestawieniu psy małych ras o wysokim poziomie aktywności.

Szkolenie i wychowanie lapinporokoira

Ponieważ pies szybko się uczy i lubi współpracę, szkolenie zwykle idzie sprawnie. Zacznij od podstaw: przywołania, siadu, zostania i chodzenia na smyczy. Następnie dodawaj trudniejsze ćwiczenia, a naukę łącz z zabawą. Dzięki temu pies pozostaje zmotywowany, a Ty budujesz zaufanie.

Co więcej, ważna jest wczesna socjalizacja. Zabieraj szczeniaka w różne miejsca, poznawaj z ludźmi, innymi psami i dźwiękami miasta. Zatem unikniesz lęków i nadmiernej nieufności wobec obcych. Pamiętaj też, że szpice pasterskie mogą pilnować terenu, więc od początku pokaż psu, co jest dopuszczalne.

Wreszcie zadbaj o różnorodne zajęcia. Zabawy w poszukiwanie przedmiotów, tor przeszkód i krótkie sesje posłuszeństwa angażują umysł równie mocno jak spacery. Dlatego nawet w dni o gorszej pogodzie pies może pozostać zadowolony i spokojny w domu.

Pielęgnacja szaty

Tymczasem gruba szata z gęstym podszerstkiem wymaga regularnego szczotkowania oraz trymowania podszerstka. Dlatego podczas intensywnego linienia czesz psa częściej, aby usunąć martwy włos. Ponadto sprawdzaj uszy, łapy i skórę po każdym spacerze w terenie. Dodatkowo dbaj o pazury i higienę jamy ustnej, choć szczegółowych zaleceń dla rasy nie podaje wzorzec.

Zdrowie lapinporokoira

Opis rasy wskazuje, że nie odnotowano typowych przypadłości zdrowotnych dla lapinporokoira. To jednak nie znaczy, że pies nie choruje. Jednak jak każdy pies, wymaga szczepień, odrobaczania, ochrony przed pasożytami i regularnych badań. Rzadka rasa ma niewielką populację, dlatego zawsze pytaj hodowcę o wyniki badań rodziców i zdrowie linii.

Dla kogo jest lapinporokoira?

To pies dla aktywnych osób i rodzin z ogrodem, które mają czas na codzienne ćwiczenia. Zatem sprawdzi się u opiekuna, który lubi sporty psie, wędrówki i pracę z psem. Nie polecamy go osobom, które spędzają większość dnia poza domem i mieszkają w bloku. Natomiast osoby szukające spokojnego kanapowca powinny wybrać inną rasę.

Ponadto lapinporokoira jest w Polsce niezwykle rzadka, więc znalezienie szczeniaka wymaga cierpliwości. Zapytaj w klubach ras i oddziałach Związku Kynologicznego, a zwróć uwagę na rodowód. Z kolei podobne psy to islandzki szpic pasterski i wspomniany lapphund. Ogólne zasady pracy psów pasterskich opisuje tekst pies pasterski: rodzaje i sposób pracy.

Podsumowanie

Lapinporokoira to wytrzymały, pracowity i chętny do współpracy pies pasterski z Finlandii. Wymaga ruchu, zadań i regularnej pielęgnacji gęstej szaty, a w mieście trudno mu zapewnić odpowiednie warunki. Więcej ras znajdziesz w kategorii rasy psów.