Najbardziej szczekliwe rasy psów: 10 ras i jak je wychować

Do szczekliwych ras psów zalicza się między innymi yorkshire terriera, sznaucera miniaturowego, west highland white terriera, chihuahua, szpica lapońskiego, pinczera miniaturowego i owczarka niemieckiego. Skłonność do szczekania zależy jednak od genów, wychowania i codziennego ruchu, dlatego nawet najgłośniejszą rasę można nauczyć spokoju.

Dlaczego szczekliwe rasy psów hałasują więcej?

Szczekanie pełni wiele funkcji: ostrzega, zaprasza do zabawy, wyraża frustrację albo nudę. Hodowcy przez pokolenia wzmacniali ten odruch u ras, które miały pilnować obejścia, tropić zwierzynę lub informować o intruzach. W efekcie psy stróżujące i myśliwskie szczekają chętniej niż rasy towarzyskie.

Z doświadczenia opiekunów wynika, że nawet bardzo szczekliwe rasy potrafią być spokojne, jeśli dostają odpowiednią dawkę ruchu, uwagi i konsekwentnych zasad. Natomiast pies pozostawiony samotnie na wiele godzin szybko zaczyna wyć i szczekać z nudy. Nadmierne szczekanie nie powinno więc być usprawiedliwiane naturą zwierzęcia, bo bywa uciążliwe dla sąsiadów.

Które są najbardziej szczekliwe rasy psów?

Poniższy przegląd nie jest naukowym rankingiem, tylko zestawieniem ras, o których opiekunowie najczęściej mówią, że bywają głośne. Każdy pies jest inny, więc traktuj opisy orientacyjnie.

Yorkshire terrier

Mały pies do towarzystwa, od którego nikt nie spodziewa się hałasu. Tymczasem york to terier z silnym instynktem myśliwskim i skłonnością do brawury. Jest żywiołowy i porywczy, dlatego nawet po szkoleniu nie stanie się zupełnie cichy.

Owczarek niemiecki

To bardzo inteligentny pies, którego można szkolić do obrony i stróżowania. Skargi na nadmierną szczekliwość wynikają zwykle z błędów w treningu lub niedokładnej socjalizacji. Nieprawidłowo uspołeczniony osobnik może rozwinąć tendencje destrukcyjne.

Sznaucer miniaturowy

Ma naturalną skłonność do nadmiernej szczekliwości, którą ogranicza odpowiednie szkolenie. Chętnie stoi pod drzwiami, nasłuchuje kroków na klatce i oszczekuje nieznajomych. Na spacerach zwykle nie sprawia kłopotów, choć czasem szczeka na inne psy.

West highland white terrier: szczekliwe rasy psów terierowatych

Podobnie jak inne teriery potrafi ujadać bez przerwy, szczególnie podekscytowany zabawą. Ma ostry, przeszywający głos i niewiele trzeba, żeby się rozszczekał. Pomaga wczesne szkolenie.

Owczarek szetlandzki

Sheltie jest płochliwy i wrażliwy na krzyk, a jednocześnie bardzo wrażliwy na bodźce. Reaguje na każdy dźwięk z korytarza, więc potrafi rozszczekać się w domu. Na spacerach trzyma się obcych na dystans.

Chihuahua: szczekliwe rasy psów miniaturowych

Wpisuje się w stereotyp „awanturniczej miniaturki”. Właściciele często zapominają, że mały pies wymaga takiego samego szkolenia jak duży. Niewłaściwa socjalizacja i brak nauki posłuszeństwa kończą się nadmierną szczekliwością.

Szpic lapoński

To pies o niespożytej energii, który uwielbia wyprawy do lasu. W przeciwieństwie do małomównych husky czy malamutów szczeka chętnie i często. Ponieważ jest pojętny, dobrze poddaje się szkoleniu i da się go uspokoić.

Pinczer miniaturowy i ratlerek

Pinczer wygląda jak miniaturowy doberman, ale wcale nie jest taki słodki, jak się wydaje. Jest uparty, dominujący i wymaga konsekwentnego prowadzenia. Zaniedbanie szkolenia może prowadzić do poważnych problemów behawioralnych.

Owczarek szkocki (collie)

Najlepiej czuje się w obecności opiekuna, obcym nie ufa, a inne psy trzyma na dystans. Zamknięty zbyt długo w domu będzie głośno okazywał niezadowolenie. Potrzebuje dużej dawki ruchu, bo niewybiegany pies jest nieszczęśliwy.

Ogar polski

Jak wszystkie ogary, bywa głośny, zwłaszcza na spacerze, gdy dostrzeże potencjalny łup. W domu jest natomiast spokojny. Jego głos jest melodyjny, a przyjemne brzmienie nazywa się graniem lub gonem.

Jak wychować szczekliwe rasy psów?

Dobra wiadomość jest taka, że większość przypadków da się poprawić. Zacznij od prostego planu:

• Zapewnij psu dość ruchu i zajęć umysłowych, ponieważ zmęczony pies szczeka mniej.
• Naucz komendy „cicho” i nagradzaj chwile ciszy zamiast krzyczeć.
• Uspołeczniaj szczeniaka od najmłodszych tygodni, aby dźwięki z klatki schodowej nie były dla niego alarmem.
• Stopniowo oswajaj psa z samotnością, krótkimi rozstaniami, które z czasem wydłużasz.
• Nie nagradzaj szczekania uwagą, bo pies szybko uczy się, że hałas działa.

Jakie błędy opiekunów nasilają szczekanie?

Najczęściej popełniane błędy to krzyk na psa, który traktuje go jak dołączenie do chóru, nieregularne zasady oraz brak codziennej aktywności. Do tego dochodzi pozostawianie psa samego na wiele godzin i ignorowanie jego sygnałów lęku. Jeśli szczekanie pojawiło się nagle, przyczyną może być ból, osłabiony słuch lub lęk, a wtedy konieczna jest wizyta u weterynarza. Tekst ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady lekarza weterynarii.

Pamiętaj też o aspekcie prawnym: uciążliwe szczekanie może zostać uznane za zakłócanie spokoju, o czym piszemy w tekście głośne szczekanie psa a prawo. Ogólne zasady opieki nad zwierzętami opisuje Główny Inspektorat Weterynarii.

Podsumowanie

Skłonność do szczekania jest cechą rasy, ale to opiekun decyduje, czy zamieni się ona w problem. Wybierając psa, weź pod uwagę swoje mieszkanie, sąsiadów i czas, który możesz mu poświęcić. Gdy wahasz się między rasami, pomoże quiz o dopasowaniu rasy.