Puszyste rasy psów

Puszysta sierść charakteryzuje się dużą ilością podszerstka oraz ościstym włosem okrywowym, który jest przez niego podtrzymywany. Skutkiem tego włos wydaje się mocno napuszony. Taki typ włosa ma za zadanie chronić psy pracujące przed niesprzyjającymi warunkami atmosferycznymi. To także niezwykle efektowny atrybut u psów ozdobnych i towarzyszących człowiekowi.

Spis treści

Toggle

Szpic wilczy

Szpice niemieckie są potomkami dawnych „psów torfowych” oraz późniejszych „szpiców osady palowej”. To najstarsza rasa psów w Europie Środkowej, która dała początek wielu innym rasom.

Bolończyk

Małe Bolończyki o puszystej, długiej i śnieżnobiałej szacie były znane i cenione już w czasach Cesarstwa Rzymskiego. W okresie średniowiecza Cosimo Medycejski sprowadził kilka czworonogów do Niderlandów jako podarunek dla belgijskich arystokratów. Filip II, król Hiszpanii (1556-1598), po otrzymaniu prezentu w postaci dwóch bolończyków napisał do swojego darczyńcy, księcia d Este, list, w którym dziękował za wspaniały podarunek – „najbardziej królewski spośród prezentów, jakie można ofiarować cesarzowi”.

Nowofundland

Nowofundlandy powstały w wyniku krzyżowania psów miejscowych z dużymi, czarnymi psami na niedźwiedzie przywiezionymi przez Wikingów w XI wieku. W późniejszym okresie psy były krzyżowane także z innymi rasami przywożonymi na wyspę przez rybaków europejskich, niemniej pierwotny typ został zachowany. Psy z Nowej Fundlandii wykorzystywane były do przewożenia ciężkich ładunków oraz aportowania z wody.
Nowofundlandy mają nieprzemakalną sierść z gęstym podszerstkiem. Włos okrywowy średniej długości, prosty, nielokowany. Sierść na całym ciele powinna być raczej delikatna.

Hawańczyk

Hawańczyki są małymi, żywotnymi psami o obfitej i miękkiej szacie (mile widziany włos falujący). Rasa pochodzi z zachodniego rejonu śródziemnomorskiego i rozwinęła się wzdłuż wybrzeży Hiszpanii i Włoch. Psy dość wcześnie trafiły do Ameryki Środkowej (za sprawą włoskich marynarzy), stąd mylna opinia o ich kubańskich korzeniach. Wydarzenia historyczne spowodowały zupełny zanik dawnych linii hawańczyków na Kubie. Nieliczne potomstwo przetrwało w Stanach Zjednoczonych po nielegalnym wywiezieniu z kraju.

Owczarek staroangielski

Owczarek staroangielski (bobtail), mimo że jest uważany za rasę brytyjską, pochodni przypuszczalnie od europejskich psów owczarskich w typie bergamasco lub owczarka południoworosyjskiego krzyżowanych z psami wyspiarskimi.
Bobtail to mocny pies, o zwartej budowie ciała i bogatym owłosieniu. Jego obfita, szorstka, kosmata, nie całkiem prosta, ale i nie kędzierzawa sierść z bogatym podszerstkiem, daje ochronę przed najgorszą pogodą.

Coton de tulear

Coton de tulear to mały, długowłosy pies do towarzystwa, z białą, przypominającą bawełnę szatą, okrągłymi, ciemnymi oczami, o wesołym, inteligentnym wyrazie. Nazwa rasy jest bezpośrednio związana z miejscem, do którego wedle legendy dotarły dwa czworonogi pochodzące z rozbitego statku żeglarzy francuskich. Tulear jest niewielkim miastem na południu Madagaskaru; „coton” to po francusku „bawełna”, co stanowi odniesienie do miękkiej i puszystej szaty psów.

Eurasier

Eurasier to młoda rasa psów powstała w wyniku krzyżowania chow chowa ze szpicem wilczym. Pierwsze próby hodowlane przypadają na lata 60. XX wieku. Początkowo rasa nosiła nazwę „wolf-chow”, ale po skrzyżowaniu z samoyedem rasa zmieniono ją na „eurasier”.
Pies na całym tułowiu ma gęste, średniej długości podszycie, luźno leżący włos okrywowy. Na kufie, twarzoczaszce, uszach oraz przedzie kończyn występuje krótki włos. Ogon, tył przednich nóg (pióra) oraz tylnych nóg (portki) są pokryte długim włosem. Nieznacznie dłuższa szata występuje na szyi.

Szpic włoski

Mały szpic włoski o długiej odstającej szacie jest jednym z potomków szpica, który żył w Europie Środkowo-Wschodniej już w epoce brązu, i którego skamieniały szkielet odkryto nieopodal fundamentów osady palowej. Czworonogi były hodowane we Włoszech od najdawniejszych czasów; posiadali je zarówno arystokraci, jak i prosty lud. Nawet Michał Anioł docenił rasę i wybrał szpica na swojego psiego towarzysza życia. W XVIII w. psy były powszechnie wykorzystywane przez woźniców z Toskanii i Lacjum – zawsze ostrzegały o obecności obcych na drodze.

Szpic mianiaturowy POMERANIAN

Pomeraniany urzekają z powodu swej pięknej, odstającej dzięki obfitemu podszyciu, szaty. Na szczególną uwagę zasługuje bujny, przypominający grzywę, kołnierz wokół szyi oraz obficie owłosiony ogon, który jest noszony dumnie nad grzbietem. Lisia głowa z czujnymi oczami oraz niewielkie, spiczaste, blisko osadzone uszy, nadają psu jedyny w swoim rodzaju, charakterystyczny zadziorny wygląd.

Bichon frise

Bichon frise pod koniec średniowiecza był dobrze znany we Włoszech i Francji. Rasa została sprowadzona na Teneryfę przez Hiszpanów. Współcześnie psy cieszą się dużą popularnością w Wielkiej Brytanii oraz Stanach Zjednoczonych.
Bichon Frise przypominają nieco biszony bolońskie. Są małe, radosne i figlarne; ich sierść jest długa, korkociągowato skręcona i niezwykle miękka. W dotyku i strukturze przypomina nieco futro kozy mongolskiej.

Chow chow

Początki rasy Chow chow sięgają starożytnych Chin. Skutkiem prowadzonej przez Chiny polityki „zamkniętych drzwi” rasa pojawiła się w Europie dopiero pod koniec XVIII wieku. Czworonogi były hodowane niegdyś do celów myśliwskich, pełniły także funkcje stróżów.
Chow chow to psy o harmonijnej budowie ciała i zwartej sylwetce. Cechą typową rasy jest nieco lwi wygląd podkreślony przez dumną i dostojną postawę. Pies musi być w stanie poruszać się swobodnie – sierść nie może być tak obfita, aby przeszkadzała w normalnej aktywności i powodowała przegrzanie w upalne dni. Charakterystyczny dla chow chow jest niebiesko czarny język.

Samoyed

Nazwa rasy pochodzi od plemienia Samojedów zamieszkujących północną Rosję i Syberię. Narody samojedzkie wykorzystywały psy do pilnowania stad reniferów. Samoyedy żyły blisko swoich właścicieli, a nawet sypiały wewnątrz ich szałasów, pełniąc rolę „ogrzewaczy”. Pierwszy okaz trafił do Europy w 1889 roku. Brytyjski zoolog Ernest Kilburn Scott, po spędzeniu trzech miesięcy wśród Samojedów, przywiózł ze sobą do Anglii brązowego psa imieniem Sabarka. Następnie importował z zachodniej części Uralu kremową sukę oraz śnieżnobiałego psa – czworonogi dały początek zachodniemu typowi samoyeda.
Ciało psów pokryte jest grubym, elastycznym i gęstym polarnym włosem. Samoyed to pies o podwójnej okrywie włosowej, z krótkim, delikatnym i gęstym podszyciem oraz dłuższym, twardszym, prostym włosem okrywowym. Szata tworzy kryzę wokół szyi i ramion. Na głowie i przedniej części łap włos jest krótki i gładki. Na zewnętrznej stronie uszu krótki, uniesiony i gładki. Ogon obficie pokryty włosem. Szata prawidłowej struktury powinna mieć specjalny połysk.