Choroby owczarka podhalańskiego: objawy i profilaktyka

6 min czytania

Choroby owczarka podhalańskiego to przede wszystkim problemy typowe dla dużych ras: dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, skręt żołądka i choroby powiek. Wprawdzie sama rasa jest odporna i dobrze znosi trudne, górskie warunki, jednak świadomy opiekun może znacząco zmniejszyć ryzyko wielu schorzeń. Poniżej sprawdzisz, na co zwracać uwagę od szczenięcia do starości.

W skrócie:

Najważniejszy problem rasy to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, częściowo dziedziczna.
Dlatego kupuj szczenię od rodziców z prześwietlonymi stawami.
Głęboka klatka piersiowa sprzyja skrętowi żołądka, który jest stanem nagłym.
Opadające powieki mogą prowadzić do entropium i ektropium.
Ponadto właściwe żywienie szczeniaka i kontrola masy ciała chronią stawy przez całe życie.

Cechy rasy: Owczarek podhalański

Kraj pochodzenia: Polska
Grupa FCI: I, sekcja 1
Wielkość: duży
Wysokość w kłębie: 60 do 70 cm
Długość życia: 10 do 12 lat

Pełny opis rasy, jej charakteru i wymagań znajdziesz w profilu owczarek podhalański. Natomiast tutaj skupiamy się wyłącznie na zdrowiu.

Spis treści

Czy owczarek podhalański to zdrowa rasa?

Podhalańczyk przez wieki pracował w Tatrach, pilnując owiec w deszczu, śniegu i wietrze. Dzięki temu taka selekcja dała psy wytrzymałe, z gęstą, ochronną szatą i mocną konstytucją. Obecnie równie dobrze radzi sobie na nizinach i w domu z ogrodem. Jednak ma duże rozmiary, a psy mierzą 65 do 70 cm w kłębie, i to one niosą ze sobą typowe ryzyka zdrowotne ras dużych. Z kolei więcej o rozmiarach przeczytasz w artykule owczarek podhalański wzrost i waga.

Dysplazja u owczarka podhalańskiego

Dysplazja to nieprawidłowy rozwój stawu, w którym powierzchnie stawowe nie pasują do siebie. W efekcie prowadzi do bólu, kulawizny i zwyrodnień. U podhalańczyków dotyczy zarówno stawów biodrowych (kończyny tylne), jak i łokciowych (kończyny przednie).

Objawy dysplazji

Trudności przy wstawaniu, zwłaszcza po odpoczynku.
Kulawizna lub sztywny chód, „kołysanie” zadem.
Niechęć do schodów, skakania i dłuższych spacerów.
Kicanie obiema tylnymi łapami naraz podczas biegu.
Ból przy dotykaniu bioder lub łokci.

Jak hodowla ogranicza dysplazję

W hodowli rasowej prowadzonej przez Związek Kynologiczny w Polsce psy przeznaczone do rozrodu przechodzą badanie rentgenowskie stawów. Następnie wyniki ocenia się w skali od A (stawy wolne od dysplazji) do E (ciężka dysplazja). Dlatego do rozrodu powinny trafiać psy z najlepszymi wynikami, co z pokolenia na pokolenie zmniejsza częstość choroby. Zatem przy zakupie szczenięcia poproś o dokumenty z wynikami obojga rodziców.

Co możesz zrobić jako opiekun

Dysplazja zależy od genów, ale na jej przebieg wpływa też środowisko. Dlatego w okresie wzrostu nie pozwalaj szczeniakowi na skakanie z wysokości, długie bieganie przy rowerze ani częste chodzenie po schodach. Ponadto pilnuj, by był szczupły, i karm go karmą dla szczeniąt ras dużych, które rosną wolniej i równomierniej. Z kolei więcej o leczeniu przeczytasz w artykule dysplazja stawu biodrowego u psa: leczenie.

Skręt żołądka u owczarka podhalańskiego

Psy dużych ras o głębokiej klatce piersiowej są narażone na rozszerzenie i skręt żołądka. Jest to stan zagrażający życiu, w którym żołądek wypełnia się gazem i obraca wokół własnej osi, odcinając dopływ krwi. Dlatego bez szybkiej operacji pies może umrzeć w ciągu kilku godzin.

Natychmiast jedź do lekarza weterynarii, jeśli pies ma wzdęty, twardy brzuch, bezskutecznie próbuje wymiotować, ślini się, jest niespokojny, nie może się położyć lub słabnie. To stan nagły, więc nie czekaj do rana i nie podawaj leków na własną rękę. Szczegóły znajdziesz w artykule skręt żołądka u psa.

Jak zmniejszyć ryzyko

Przede wszystkim dziel dzienną porcję na dwa lub trzy posiłki.
Ponadto nie pozwalaj na intensywny ruch na godzinę przed jedzeniem i dwie godziny po nim.
Jeśli pies je łapczywie, użyj miski spowalniającej.
Również nie zmieniaj gwałtownie karmy i unikaj jednorazowych, bardzo dużych porcji.

Choroby oczu: entropium i ektropium

Entropium to podwinięcie powieki do wewnątrz, przez co rzęsy i włosy drażnią rogówkę. Z kolei ektropium to wywinięcie powieki na zewnątrz, które odsłania spojówkę i sprzyja stanom zapalnym. Przy tym oba schorzenia mają podłoże dziedziczne i zwykle wymagają korekty chirurgicznej. Natomiast nieleczone prowadzą do przewlekłego zapalenia, owrzodzeń rogówki i pogorszenia widzenia.

Objawy, na które warto zwrócić uwagę, to łzawienie, mrużenie oka, zaczerwienienie spojówek, ropna wydzielina i pocieranie oka łapą.

Skóra, sierść i pasożyty

Gęsta, podwójna szata dobrze chroni psa, ale zaniedbana może się filcować i sprzyjać zapaleniom skóry, gorącym miejscom i rozwojowi pasożytów. Dlatego regularne czesanie, zwłaszcza w okresie linienia, kąpiel tylko w razie potrzeby i stała ochrona przeciw kleszczom i pchłom to podstawa. Ponadto po każdym spacerze w trawie przejrzyj psa, bo kleszcze w gęstej sierści łatwo przeoczyć.

Żywienie a zdrowie podhalańczyka

Dobre żywienie to jedna z najskuteczniejszych form profilaktyki. Przede wszystkim szczeniak powinien jeść karmę dla szczeniąt ras dużych z właściwą ilością wapnia i fosforu. Natomiast nie dosypuj na własną rękę wapnia ani witamin, bo ich nadmiar może zaszkodzić rozwijającym się stawom. Z kolei dorosłego psa karm tak, by miał wyczuwalne żebra i wyraźną talię. Ilość karmy policzysz w kalkulatorze ile karmy dla psa.

Nie dawaj psu słodyczy, resztek ze stołu, tłustych potraw ani gotowanych kości. Natomiast surowe podroby, np. wątroba, mogą być częścią przemyślanej diety, ale tylko w niewielkich ilościach, bo nadmiar witaminy A szkodzi.

Choroba	Pierwsze objawy	Profilaktyka
Dysplazja bioder i łokci	Sztywność, kulawizna, niechęć do schodów	Rodzice z badaniami, szczupła sylwetka
Skręt żołądka	Wzdęty brzuch, próby wymiotów	Mniejsze posiłki, odpoczynek po jedzeniu
Entropium i ektropium	Łzawienie, mrużenie oka	Wybór hodowli, kontrola oczu
Choroby skóry	Świąd, łysienie, gorące miejsca	Czesanie, ochrona przeciw pasożytom

Badania profilaktyczne podhalańczyka

Raz w roku zabierz psa na przegląd: osłuchanie serca, kontrolę oczu, zębów, skóry i stawów, szczepienia oraz odrobaczanie. Ponadto po 7. roku życia rób badania krwi i moczu co pół roku do roku. Dzięki temu wcześnie wykryte problemy ze stawami czy narządami wewnętrznymi łatwiej kontrolować. Weterynarza w swojej okolicy znajdziesz w katalogu weterynarzy.

Najczęściej zadawane pytania

Na co najczęściej chorują owczarki podhalańskie?

Najczęstsze problemy to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, skręt żołądka, choroby powiek (entropium i ektropium) oraz choroby skóry i alergie. Ponadto przy dużej masie ciała rasa jest też narażona na osteochondrozę u szybko rosnących szczeniąt.

Ile żyje owczarek podhalański?

Owczarek podhalański żyje przeciętnie 10 do 12 lat, a zdarzają się psy dożywające dłużej. Przy tym duży wpływ ma prawidłowa masa ciała, ochrona stawów w okresie wzrostu i regularne badania u starszego psa.

Jak sprawdzić, czy szczeniak podhalańczyka nie będzie miał dysplazji?

Nie da się tego zagwarantować, ale ryzyko obniża wybór szczenięcia od rodziców z oficjalnymi, dobrymi wynikami prześwietleń bioder i łokci. Dlatego zapytaj hodowcę o dokumenty z oceną stawów obojga rodziców.

Czy owczarek podhalański może dostać skrętu żołądka?

Tak, jak każdy duży pies o głębokiej klatce piersiowej. Na szczęście ryzyko zmniejsza dzielenie karmy na dwa posiłki, unikanie ruchu godzinę przed i po jedzeniu oraz niepozwalanie na łapczywe połykanie dużych porcji.

Czy suplementy dla szczeniaka podhalańczyka są konieczne?

Szczenię karmione dobrą, pełnoporcjonową karmą dla ras dużych zwykle nie potrzebuje dodatkowego wapnia, a jego nadmiar może zaszkodzić stawom. Dlatego suplementy podawaj tylko po konsultacji z lekarzem weterynarii.

Podsumowanie

Owczarek podhalański to odporna rasa, ale jako duży pies jest narażony na dysplazję, skręt żołądka i choroby powiek. Jednak wybór szczenięcia od przebadanych rodziców, mądre żywienie, kontrola masy ciała i regularne wizyty u weterynarza pozwalają cieszyć się zdrowym psem przez wiele lat. Więcej o chorobach znajdziesz w dziale choroby psów.