Od pierwszych wilków przy obozowiskach po współczesne rasy. Artykuły o udomowieniu, psach pracujących i wojskowych oraz o dziejach wybranych ras.
Spaniel alpejski (Alpine Spaniele) to wymarła rasa psów wykorzystanych niegdyś w czasie górskich akcji ratowniczych przez augustianów, którzy prowadzili hospicja w okolicach Wielkiej Przełęczy Świętego Bernarda. Spaniele były dużymi psami wyróżniającymi się grubymi kręconymi płaszczami. Jednym z najbardziej znanych psów Alpine Spaniela był Barry
Wiele ras psów nie doczekało naszych czasów. Większość z nich wymarła w sposób naturalny –nie były już użyteczne, bądź hodowcy uznali, że rasa wymaga zasadniczej modyfikacji. Pomimo że dawne rasy psów już się nie odrodzą, warto wiedzieć o nich coś więcej. Oto lista 10 najpiękniejszych wymarłych ras psów.
Canaan dog to stara rasa psów znana już w czasach starożytnych. Czworonogi zasiedlały niegdyś rejony Kanaanu, czyli terytorium współczesnego Izraela, rejonów palestyńskich, Libanu i zachodniej części Jordanii. Ich szczątki, znalezione w pewnej jaskini umiejscowionej na terenie Izraela, datowane są na 1000 r. p.n.e.
Historia niemieckiego teriera myśliwskiego w Polsce rozpoczęła się w 1959 roku. Pierwszym zarejestrowanym hodowcą krajowym był inżynier Zygmunt Metzig (hodowla „z Kudyp”), pracownik administracji Lasów Państwowych oraz wieloletni przewodniczący oddziału kynologicznego w Olsztynie.
Eurasier to bardzo młoda rasa, której nazwa nawiązuje do pochodzenia psów wykorzystywanych do jej stworzenia – chow chowa, szpica wilczego oraz samojeda. Początkowo hodowla była ograniczona do chowa i szpica, przez co rasa zyskała przydomek „wilczego chowa”. Aktualna nazwa obowiązuje od 1973 roku.
Chart czerkieski (z jęz. ros. ‘gorka’) to rasa, która występowała niegdyś powszechnie w północnym Kaukazie i odegrała dużą rolę w tworzeniu się południoworosyjskich chartów stepowych. W XIX wieku psy były krzyżowane z borzojem w celu jego ulepszenia. Obecnie rasa jest uznawana za
Źródła historyczne podają, że już na przełomie VII i VIII wieku istniały w Hiszpanii długowłose psy o zwisających uszach, wykorzystywane powszechnie do polowania. Niestety, żadne opisy nie podają wyglądu, umaszczenia ani szczegółów anatomicznych, które pozwoliłyby prawidłowo
Tesem to wymarła rasa psów egipskich bardzo podobnych do chartów. Czworonogi rozwijały się prawdopodobnie w południowej części Egiptu, w pobliżu Nubii i krainy Punt leżącej na terenie dzisiejszej Etiopii i Erytrei.Hans Räber podaje, że najstarsze wyobrażenie psa pochodzi z IV tysiąclecia p.n.e.
Charty krymskie, potocznie zwane krymkami, zostały zaklasyfikowane do grupy chartów azjatyckich, mimo że nie odpowiadały w pełni eksterierowi chartów wschodnich i nie występowały na terenie Azji. Ich przybycie na tereny pogranicza współczesnej Ukrainy i południowej części Rosji
Pierwszy naukowy opis psa (Canis familiaris) pochodzi z 1758 roku i został sporządzony przez Karola Linneusza. Ten sam uczony dokonał również charakterystyki wilka (Canis lapus). Po uzgodnieniu, że pies domowy prawdopodobnie pochodzi od wilka, nazwa systematyczna została
Mopsy rozwijały się na Dalekim Wschodzie, a ich historia sięga 1000 r. p.n.e. W czasie panowania dynastii Sung (960-1279 r. p.n.e.) psy podobne do mopsów występowały pod nazwą ” Lo -chiang-sze” lub ” Lo-sze”. To właśnie one są uznawane za przodków współczesnych czworonogów. Wzmianki o znajdziemy już u Konfucjusza ( 551 r. p.n.e.), który pisze
Indie to kraj orientalny, wieloreligijny i tajemniczy. Spotkamy tu bogactwo i biedę, elity i pariasów, święte krowy, stada rozpasanych małp i bezpańskie, żywiące się na śmietnikach stada psów. To niesamowity tygiel pełen starych zabytków, mnóstwa ludzi, swobodnie chodzących świętych zwierząt i wkraczającej
Wilczek krótkouchy (Atelocynus microtis) to gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych występujący na terenie Amazonii i w dorzeczu Orinoko. Łacińska nazwa gatunkowa – Atelocynus microtis – oznacza dosłownie „wadliwego psa o krótkich uszach”. Zwierzęta przystosowały się do życia w podszyciu lasu tropikalnego i preferują bliskość wody.
Wilk falklandzki (Dusicyon australis) to wymarły gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych odkryty w 1690 roku; zwierzę występowało wyłącznie na Falklandach. Jeszcze w XIX wieku liczebność populacji utrzymywała się na stałym, dość wysokim poziomie. Przypuszcza się, że ostatni osobnik został zabity około 1876 roku.
Stara chińska legenda głosi, że Budda, dwa i pół tysiąca lat temu, zwołał do siebie wszystkie zwierzęta, obiecując im hojne dary. Niestety, na jego zawołanie odpowiedzieć miało zaledwie dwanaście zwierząt. Bóg, wdzięczny za stawiennictwo, nazwał lata ich nazwami w kolejności w jakiej się pojawiały. Cechy charakterystyczne zwierząt dominują
