Parwowiroza u psa: objawy, leczenie i zapobieganie

Parwowiroza u psa to ciężka, bardzo zaraźliwa choroba wirusowa wywoływana przez wirusa CPV-2, który niszczy błonę śluzową jelit. Objawia się nagłymi wymiotami, krwistą biegunką, apatią i szybkim odwodnieniem, a bez leczenia często kończy się śmiercią, zwłaszcza u szczeniąt. Jeśli Twój pies ma takie objawy, liczy się każda godzina.

Czym jest parwowiroza u psa?

To choroba zakaźna wywoływana przez wirusa CPV-2. Pojawiła się pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku i szybko rozprzestrzeniła się na świecie. Wirus atakuje komórki, które intensywnie się dzielą. Dlatego najbardziej cierpią nabłonek jelit, szpik kostny i tkanka limfatyczna, a u bardzo młodych szczeniąt także mięsień sercowy.

W efekcie jelita tracą zdolność wchłaniania i stają się nieszczelne. Pies traci wodę i elektrolity, a bakterie z przewodu pokarmowego mogą przedostać się do krwi. Jednocześnie spada liczba białych krwinek, więc organizm słabiej się broni. To połączenie odwodnienia, posocznicy i osłabienia odporności sprawia, że ta choroba bywa tak groźna.

Postać jelitowa i sercowa

Obecnie zdecydowanie dominuje postać jelitowa. Postać sercowa, opisywana częściej we wczesnych latach występowania wirusa, dotyczy głównie szczeniąt zakażonych w pierwszych tygodniach życia, gdy komórki serca jeszcze się intensywnie dzielą. Dzięki szczepieniu suk i przekazywaniu przeciwciał szczeniętom występuje rzadko.

Jakie są objawy parwowirozy?

Objawy pojawiają się zwykle kilka dni po zakażeniu i narastają szybko. Typowo obserwuje się:

• Nagłą apatię i niechęć do zabawy, często jako pierwszy sygnał.
• Brak apetytu i odmowę picia.
• Uporczywe wymioty, czasem z pianą lub żółcią.
• Biegunkę, która szybko staje się wodnista, cuchnąca i krwista.
• Gorączkę lub, w ciężkim stanie, obniżoną temperaturę ciała.
• Objawy odwodnienia: suche dziąsła, zapadnięte oczy, skóra wolno wracająca po uniesieniu.
• Bolesność brzucha, garbienie się, niechęć do dotyku.

U dorosłych, wcześniej szczepionych psów choroba może przebiegać łagodnie albo nawet bez wyraźnych objawów. Natomiast u szczeniąt stan pogarsza się nieraz w ciągu kilkunastu godzin.

Jak pies się zaraża?

Źródłem zakażenia jest kał chorego psa, który wydala ogromne ilości wirusa. Do zakażenia dochodzi przez kontakt z odchodami, skażoną ziemią, trawą, miskami, legowiskami, a także przez buty, ubrania i ręce opiekunów. Wirus jest wyjątkowo odporny: w sprzyjających warunkach przetrwa w otoczeniu przez wiele miesięcy i nie ginie od zwykłych detergentów.

Dlatego szczeniak nie musi spotkać chorego psa, by się zarazić. Wystarczy spacer po trawniku, na którym wcześniej załatwiał się zakażony pies. Wirus groźny jest także dla innych psowatych, na przykład lisów.

Jak wygląda leczenie parwowirozy?

Lekarz weterynarii potwierdza chorobę na podstawie objawów i szybkiego testu z kału, a także badań krwi. Ponieważ nie ma leku niszczącego samego wirusa, leczenie polega na podtrzymywaniu organizmu do czasu, aż układ odpornościowy pokona infekcję. Najczęściej obejmuje:

1. Dożylne nawadnianie i wyrównywanie elektrolitów, często przez kilka dni w szpitalu.
2. Leki przeciwwymiotne i przeciwbólowe.
3. Antybiotyki chroniące przed zakażeniem bakteryjnym przenikającym z jelit.
4. Wczesne, ostrożne karmienie, które wspiera regenerację jelit.
5. Stałą kontrolę parametrów krwi i stanu psa.

Szanse na przeżycie rosną wyraźnie, gdy leczenie zaczyna się wcześnie i jest prowadzone intensywnie. Każda doba zwłoki je zmniejsza. Nie próbuj leczyć psa w domu ani podawać ludzkich leków.

Jak zapobiegać tej chorobie?

Podstawą są szczepienia. Szczepionka przeciwko parwowirozie wchodzi w skład szczepień podstawowych, a szczeniak potrzebuje ich serii, ponieważ przeciwciała od matki mogą zakłócać działanie pierwszych dawek. Dokładny plan ustala lekarz weterynarii. Więcej informacji znajdziesz w artykule o szczepieniach psów, a orientacyjne terminy w narzędziu kalendarz szczepień szczeniaka.

Do czasu zakończenia serii szczepień unikaj z maluchem miejsc, gdzie bywa wiele psów, oraz kontaktu z psami o nieznanym statusie zdrowia. Ponadto zadbaj o szczepienie suki przed planowanym kryciem, dzięki czemu szczenięta dostaną przeciwciała w siarze.

Dezynfekcja po chorobie

Po zakończeniu choroby trzeba dokładnie zdezynfekować miski, legowiska, podłogi i zabawki środkami o udokumentowanym działaniu na wirusa CPV-2. Rzeczy, których nie da się zdezynfekować, najlepiej wyrzucić. Nowego szczeniaka w takim domu warto wprowadzać dopiero po konsultacji z lekarzem.

Jakie błędy popełniają opiekunowie przy tej chorobie?

Z doświadczenia lekarzy weterynarii najczęściej są to:

1. Czekanie, aż biegunka „sama przejdzie”, zamiast jechać do lekarza tego samego dnia.
2. Zabieranie nieszczepionego szczeniaka do parku, na psie wybiegi i zloty.
3. Kupowanie psa bez książeczki zdrowia i udokumentowanych szczepień.
4. Niedokładna dezynfekcja po chorobie i zbyt szybkie wprowadzenie kolejnego psa.

Jeśli Twój pies ma biegunkę, ale nie wiesz, czy to coś poważnego, przeczytaj poradnik o biegunce u psa i o tym, kiedy jechać do weterynarza. Ogólne informacje o chorobach zakaźnych zwierząt publikuje także Główny Inspektorat Weterynarii.

Podsumowanie

Parwowiroza to choroba, przy której wygrywa czas. Szybka reakcja na wymioty i krwistą biegunkę, intensywne leczenie w lecznicy oraz konsekwentne szczepienia i higiena dają psu największe szanse. Szczeniaka do zakończenia serii szczepień chroń przed miejscami, gdzie bywa wiele psów. Jeśli chcesz poznać inne groźne infekcje, przeczytaj o nosówce u psa.