Chin japoński: charakter, wygląd, pielęgnacja i zdrowie rasy

Chin japoński, nazywany też czinem japońskim, to mały, elegancki pies do towarzystwa o krótkim pysku, dużych ciemnych oczach i jedwabistej, biało-łaciatej sierści. Jest łagodny, czuły i spokojny, a w domu zachowuje się trochę jak kot. Świetnie odnajduje się w mieszkaniu, jednak jako rasa krótkoczaszkowa wymaga uważnej opieki przy upałach i kontroli oczu.

Historia i pochodzenie china japońskiego

Przodkowie china pochodzą najprawdopodobniej z Chin, skąd małe psy o krótkich pyskach trafiały w darze na dwory azjatyckich władców. Do Japonii mogły dotrzeć już we wczesnym średniowieczu, choć dokładna data jest przedmiotem sporów. W Japonii psy te stały się ulubieńcami arystokracji. Każdy możny dom chciał mieć własne linie, dlatego przez wieki powstawały odmiany różniące się wielkością, umaszczeniem i budową.

Do Europy chin trafił w XIX wieku, kiedy po otwarciu Japonii na świat zachodni psy zaczęto przywozić w prezencie dla europejskich dworów. Rasa zdobyła serca arystokratek, a jedną z jej znanych miłośniczek była królowa Aleksandra, żona brytyjskiego króla Edwarda VII. Dziś chin jest cenionym psem do towarzystwa, a według podziału FCI należy do grupy IX, sekcji 8, razem z pekińczykiem. Więcej o rasach z tego regionu przeczytasz w artykule o japońskich rasach psów.

Wygląd i wzorzec rasy

Ten pies jest mały, elegancki i lekki, o sylwetce wpisanej w kwadrat. Wzorzec podaje wysokość w kłębie około 25 cm dla psów, przy czym suki są nieco mniejsze. Masa ciała wynosi orientacyjnie od 2 do 4 kg. Głowa jest szeroka i zaokrąglona, z wyraźnym stopem, a pysk bardzo krótki i szeroki. Duże, okrągłe, ciemne oczy są szeroko rozstawione, a w kącikach często widać nieco białka, co daje psu charakterystyczny, „zdziwiony” wyraz.

Uszy są trójkątne, wiszące i pokryte długim włosem. Ogon, obficie upierzony, pies nosi zawinięty nad grzbietem. Kończyny mają delikatny kościec, a łapy są małe, zajęcze, z pędzelkami włosa między palcami.

Szata i umaszczenie

Sierść jest jedwabista, prosta i długa, bez gęstego podszerstka. Najobfitsza jest na uszach, szyi, udach i ogonie, gdzie tworzy pióra. Umaszczenie jest białe z czarnymi lub czerwonymi łatami, przy czym czerwień może mieć różne odcienie, od cytrynowego po sobolowy. Szczególnie ceniona jest symetria łat wokół oczu i na uszach oraz szeroka biała strzałka biegnąca od kufy przez czoło.

Charakter i temperament china japońskiego

To pies spokojny, czuły i bardzo przywiązany do swoich ludzi. Jest czujny, ale rzadko szczeka bez powodu, dlatego dobrze sprawdza się w bloku. Wielu opiekunów zauważa u niego zachowania przypominające kota: myje pyszczek łapami, wspina się na oparcia kanap i chętnie obserwuje dom z wysoka. Do obcych podchodzi z rezerwą, jednak zwykle bez agresji.

Ta rasa ma też poczucie humoru. Niektóre ciny wykonują tak zwany taniec china, czyli kręcenie się na tylnych łapach, albo wydają charakterystyczne, wysokie dźwięki, gdy są podekscytowane. Ponieważ są delikatne i wrażliwe, najlepiej czują się w spokojnym domu, u dorosłych lub w rodzinie ze starszymi, rozsądnymi dziećmi. Z innymi zwierzętami zwykle dogadują się dobrze, pod warunkiem że zostały wcześnie socjalizowane.

Dla kogo jest chin japoński?

Ta rasa sprawdzi się przede wszystkim u osób, które szukają cichego, czułego towarzysza do mieszkania. Chin pasuje, jeśli:

• Mieszkasz w bloku i nie możesz zapewnić psu długich, intensywnych spacerów.
• Szukasz psa, który będzie blisko Ciebie przez większość dnia.
• Jesteś osobą starszą lub spokojną i nie planujesz sportów kynologicznych.
• Masz starsze dzieci, które rozumieją, że mały pies jest delikatny.
• Możesz poświęcić kilka minut dziennie na kontrolę oczu i szczotkowanie.

Natomiast nie jest to dobry wybór do domu z bardzo małymi dziećmi, które mogą przypadkiem zrobić mu krzywdę, ani dla osoby planującej długie wyprawy górskie w lecie. Inne małe rasy znajdziesz w kategorii rasy psów.

Wychowanie i szkolenie

Chin jest inteligentny i chętny do współpracy, jeśli ćwiczenia są krótkie i przyjemne. Najpierw ucz podstaw: reagowania na imię, przywołania, chodzenia na smyczy i czystości. Następnie możesz wprowadzać proste sztuczki, które ta rasa wykonuje z wyraźną radością. Ponieważ chin jest bardzo wrażliwy na ton głosu, krzyk i kary przynoszą odwrotny skutek, za to spokojna konsekwencja i nagrody działają świetnie.

Nauka czystości bywa u małych ras dłuższa, ponieważ pęcherz szczeniaka jest mały. Dlatego częste wyjścia i nagradzanie w odpowiednim miejscu dają najlepsze efekty. Więcej wskazówek znajdziesz w dziale wychowanie szczeniąt.

Pielęgnacja china japońskiego

Choć sierść wygląda na wymagającą, pielęgnacja nie jest trudna. Wystarczy szczotkowanie dwa razy w tygodniu szczotką z metalowymi zębami i grzebieniem, zwłaszcza za uszami i na udach, gdzie najłatwiej tworzą się kołtuny. Sierść nie ma gęstego podszerstka, więc linienie jest umiarkowane. Kąpiel potrzebna jest rzadko, a po niej dobrze jest użyć odżywki i dokładnie wysuszyć włos suszarką ustawioną na umiarkowaną temperaturę.

Najważniejsza jest jednak codzienna pielęgnacja oczu. Duże, wyłupiaste oczy łatwo ulegają podrażnieniom, dlatego przemywaj je delikatnie i obserwuj, czy nie łzawią. Ponadto regularnie sprawdzaj uszy, czyść zęby i skracaj pazury. Szczotki, grzebienie i preparaty do pielęgnacji kupisz w sklepie sklepzoologiczny.org.

Żywienie

Chin potrzebuje niewielkich porcji pełnoporcjowej karmy dla małych ras, o drobnych krokietach dopasowanych do krótkiego pyska. Ponieważ mało się rusza, łatwo przybiera na wadze, a nadwaga dodatkowo obciąża oddychanie i stawy. Dlatego odmierzaj porcje i ograniczaj przekąski. Orientacyjną dawkę obliczysz w kalkulatorze karmy dla psa. Pamiętaj, że czekolada, ksylitol, winogrona i rodzynki, cebula oraz czosnek są dla psów toksyczne, a dla tak małego psa nawet niewielka ilość może być groźna.

Zdrowie i choroby rasy

To rasa raczej długowieczna, orientacyjnie żyje od 10 do 12 lat, a niektóre psy dłużej. Jak każda rasa krótkoczaszkowa ma jednak swoje słabe punkty:

• Choroby oczu: zespół suchego oka, zaćma, podwinięcie powiek i urazy rogówki.
• Zwichnięcie rzepki, typowe dla małych ras.
• Problemy z oddychaniem i przegrzewanie się w upały.
• Choroby serca, szczególnie u starszych psów.
• Większa wrażliwość na znieczulenie ogólne, o czym trzeba przypomnieć lekarzowi przed zabiegiem.

Wielu opiekunów niepokoi się, gdy chin nagle zaczyna głośno „chrapać” lub wydawać dźwięki przypominające krztuszenie się. To często tak zwane odwrotne kichanie, wynikające z budowy pyska, które zwykle szybko mija. Jeśli jednak powtarza się często, trwa długo lub towarzyszy mu duszność, skonsultuj to z weterynarzem.

Ile kosztuje szczeniak i jak wybrać hodowlę?

Cena szczeniaka china japońskiego zależy od hodowli, rodowodu, umaszczenia i wyników zdrowotnych rodziców, dlatego trudno podać jedną kwotę. Zamiast szukać najtańszego ogłoszenia, sprawdź, czy:

• Hodowla jest zarejestrowana w ZKwP lub innej organizacji należącej do FCI.
• Rodzice mają badania oczu, rzepek i serca.
• Szczenięta wychowują się w domu, wśród ludzi i codziennych dźwięków.
• Hodowca odpowiada na pytania i zostaje w kontakcie po sprzedaży.

Aktualny wzorzec rasy znajdziesz na stronie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej, a adresy hodowli w naszym katalogu hodowli.

Podsumowanie

Czin japoński to cichy, czuły i elegancki towarzysz, który świetnie odnajduje się w mieszkaniu i przy spokojnym trybie życia. W zamian za bliskość i delikatne prowadzenie daje ogromne przywiązanie. Wymaga jednak troski o oczy, ochrony przed upałem i kontroli wagi. Jeśli porównujesz go z innymi psami z Azji, przeczytaj też o chińskich rasach psów.