Psy zimnolubne: rasy, które najlepiej znoszą mróz

Psy zimnolubne to rasy stworzone do pracy w ostrym klimacie, którym niestraszne są mrozy, śnieg i niskie temperatury. Należą do nich przede wszystkim psy arktyczne, takie jak malamut, husky i samojed, ale też bernardyn, nowofundland i wiele psów pasterskich z gór. Poniżej poznasz 21 ras i dowiesz się, jak o nie dbać zimą oraz latem.

Które psy zimnolubne najlepiej radzą sobie w mroźnym klimacie?

Niektóre rasy powstały do pracy w zimnym i ostrym klimacie. Uwielbiają tarzać się w śniegu, a niskie temperatury nie robią na nich wrażenia. Typowymi psami zimowymi są wszystkie rasy arktyczne, które dawniej wykonywały najcięższe prace: przewoziły duże ładunki, ciągnęły sanie i towarzyszyły myśliwym na grubego zwierza.

Psy zimnolubne z Arktyki: malamut, husky i samojed

Alaskan malamute pochodzi od plemienia Malemutów, które zamieszkiwało zachodnią Alaskę. Początkowo hodowano go jako psa pociągowego, a z czasem powiększono go przez krzyżowanie z większymi psami osadników z czasów gorączki złota. Jednak na początku XX wieku rasa niemal wyginęła, więc w porę podjęto działania odtwórcze. Co więcej, badania DNA wskazują, że to jedna z najstarszych ras. Zobacz też historię rasy Alaskan malamute.

Husky syberyjski to rasa pierwotna z rejonu Kołymy w północnej Syberii, hodowana przez Czukczów, Kamczadalów, Koriaków i Jukagirów. Każda grupa wytworzyła własny typ psa, niebywale wytrzymały i skuteczny w trudnych warunkach. Dlatego husky prawie nie zmieniły się przez setki lat. Jednak to psy bardzo uparte i samodzielne.

Samojedy od setek lat towarzyszyły plemieniu Samojedów z Syberii, które używało ich jako psów zaprzęgowych i myśliwskich. Ponieważ miały grubą okrywę, często wpuszczano je do namiotów, gdzie ogrzewały właścicieli. Do Europy trafiły pod koniec XIX wieku i niemal od razu zyskały dużą popularność wśród hodowców.

Rasy odporne na zimno z Azji i Skandynawii: akita, shiba, elkhund i keeshond

Akita japońska to rasa myśliwskich szpiców, którą pierwotnie przeznaczano do walk psów, polowań na grubą zwierzynę i ciągnięcia dużych ładunków. Ponieważ wykonywała ciężką pracę, musiała mieć dużą wytrzymałość i siłę. Dlatego przeżyje w niemal każdych warunkach i nie ma szczególnych wymagań, choć uwielbia ruch i wysiłek.

Shiba inu wywodzi się z górzystych terenów Japonii nad brzegiem Morza Japońskiego, gdzie polowano z nią na dziką zwierzynę i ptactwo. Jako pies górski musi być odporny na trudne warunki i niskie temperatury. W 1937 roku rasę uznano za japoński pomnik przyrody.

Elkhundy szare i czarne są w Polsce praktycznie niespotykane, za to powszechnie żyją w rodzinnej Norwegii. Ponadto mają gęsty, długi włos, który pozwala im pracować w najcięższym klimacie. Pierwotnie polowano z nimi na łosie. Jednak to inteligentne i uparte psy, które mogą sprawiać problemy w czasie szkolenia.

Keeshond, czyli szpic wilczy, powstał ze skrzyżowania szpica pomorskiego, samojeda i norweskiego elkhunda. Długi włos dobrze chroni go przed niskimi temperaturami. Z tego powodu opiekun musi być gotowy na pełne szkolenie z posłuszeństwa, bo psy są z natury uparte i dominujące.

Psy lubiące mróz z Ameryki i Europy: eskimoski, nowofundland i owczarek

American Eskimo dog, mimo nazwy, nie pochodzi z Alaski, tylko z Europy Północnej. Po I wojnie światowej zwrócił uwagę amerykańskich hodowców i zmienił pierwotną nazwę (wcześniej: niemieckie szpice). Poza tym jest niezależny, samodzielny i nie lubi spoufalać się z obcymi, a jednocześnie dobrze znosi zimny klimat.

Nowofundland wywodzi się z Nowej Fundlandii i powstał ze skrzyżowania psów Indian Beotuk z dużymi psami do polowań na niedźwiedzie, które przywieźli Wikingowie. Jest odporny na niskie temperatury i może żyć w bardzo surowym klimacie. Co więcej, pierwotnie pracował w lodowatej wodzie.

Owczarki niemieckie cieszą się ogromną popularnością na całym świecie. Są wytrzymałe, odporne na trudną pogodę i niewymagające, więc mogą żyć na zewnątrz, o ile opiekun zapewni dobrze przygotowaną budę. Jednak dla niedoświadczonej osoby bywają kłopotliwe, bo wymagają konsekwentnego szkolenia i zdecydowanego przewodnika.

Górskie rasy odporne na zimno: bernardyn, berneński i szwajcarski

Bernardyny przywykły do ciężkiej górskiej pracy. Nazwę wzięły od klasztoru kanoników regularnych na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda, gdzie pełniły rolę psów stróżujących i pociągowych. Z czasem zostały górskimi przewodnikami i szukały pielgrzymów zaginionych w czasie śnieżycy. Dzięki temu mogą żyć w każdych warunkach klimatycznych.

Berneński pies pasterski pochodzi z terenów wysokogórskich i przywykł do surowego klimatu. Ma gęstą, bujną sierść z obfitym podszerstkiem, więc źle znosi upały. Poza tym jest znany na wszystkich kontynentach, nie sprawia problemów wychowawczych i jest łatwy w prowadzeniu.

Duży szwajcarski pies pasterski coraz częściej jest psem rodzinnym, choć wcześniej pilnował stad i obejścia. Dobrze znosi trudne warunki klimatyczne i jest przystosowany do ciężkiej pracy w niskich temperaturach.

Pasterskie psy zimnolubne: anatolian, kuvasz, karakachan i pirenejski

Anatolian to duży górski pies pasterski, który prawdopodobnie wywodzi się od molosów przywiezionych w rejon Ankary około 1000 lat temu. Natomiast jego wcześniejsze pochodzenie nie jest do końca jasne. Ponieważ ma samodzielny i dominujący charakter, nie nadaje się dla początkujących. Obecnie zyskuje popularność w Stanach Zjednoczonych.

Kuvasze pilnowały dawniej stad bydła przed drapieżnikami i towarzyszyły myśliwym na dzikach, bo mają doskonały węch. Dziś to przede wszystkim psy rodzinne i stróżujące. Ponadto są bardzo wytrzymałe, a gruba warstwa włosa chroni je przed zimnem i złą pogodą.

Karakachan to rzadka rasa, niespotykana praktycznie poza Rosją i Kaukazem. Co więcej, skutecznie chroni stada przed drapieżnikami i dobrze poddaje się szkoleniu. Pierwotnie należał do koczowniczych plemion pasterskich z Bułgarii i Grecji, a jeszcze kilkadziesiąt lat temu patrolował tereny górskie ze strażnikami granicznymi.

Owczarek pirenejski jest inteligentny, aktywny i zawsze gotowy do pracy, więc nie toleruje życia w zamknięciu. Wymaga konsekwentnego wychowania. Gdy większość dnia spędza bez zajęcia, może niszczyć przedmioty, dlatego dobrze sprawdza się w psich sportach.

Tybetańskie psy lubiące mróz: mastif, terier i chow chow

Mastif tybetański to stara rasa, używana dawniej do zaganiania zwierząt i stróżowania. Trudne warunki Tybetu ukształtowały psa uniwersalnego i odpornego na niskie temperatury. Zwykle nie sprawia problemów wychowawczych, ale wymaga konsekwentnego prowadzenia.

Terier tybetański wywodzi się z terenów długo odizolowanych od świata. Dlatego psy przystosowały się do trudnych warunków w górzystych i śnieżnych rejonach. To bardzo wytrzymała rasa o minimalnych wymaganiach, rzadko spotykana w Polsce.

Chow chow służył dawniej jako środek transportu w górach Tybetu. Jest bardzo wytrzymały i łatwo dostosowuje się do pogody, ale gruba szata sprawia, że ciężko znosi nagłe zwyżki temperatury. Jest dość trudny w prowadzeniu, więc wymaga zdecydowanego i konsekwentnego treningu.

Jak dbać o psy zimnolubne zimą i latem?

Choć psy zimnolubne dobrze znoszą mróz, nadal potrzebują odpowiedniej opieki. Zimą pilnuj wody, ponieważ śnieg jej nie zastępuje, i dopasuj porcje jedzenia do wysiłku. Praktyczne wskazówki znajdziesz w artykułach jak karmić psy zimą oraz spacery z psem w okresie zimowym. Więcej o najstarszych typach psów przeczytasz w tekście o psach pierwotnych.

Natomiast latem sytuacja się odwraca. Ponieważ gęsta sierść z podszerstkiem ułatwia przegrzanie, zapewnij psu cień, chłodne miejsce do leżenia i dużo wody, a spacery planuj rano oraz wieczorem. Kiedy do weterynarza: jeśli pies po upale ciężko dyszy, ślini się, wymiotuje albo jest osowiały, zgłoś się po pomoc od razu. Tekst ma charakter informacyjny i nie zastępuje wizyty u lekarza weterynarii.

Przed wyborem rasy sprawdź jej wzorzec i opis w bazie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej. Warto też pamiętać, że psy zimnolubne potrzebują ruchu i zajęcia, a ich upór łatwiej zrozumieć, gdy wie się, do czego rasy powstały.

Podsumowanie

Psy zimnolubne to rasy, które przez wieki pracowały w górach i na północy, więc mróz jest dla nich naturalnym środowiskiem. Jednak ich gęsta sierść wymaga czesania, a upały są dla nich trudne. Wybierz rasę dopasowaną do doświadczenia i trybu życia, a zimowe spacery staną się przyjemnością dla Was obojga.