Norwich terrier: charakter, pielęgnacja, zdrowie i cena

Norwich terrier to jeden z najmniejszych terierów, brytyjski pies o wysokości około 25 cm, stojących uszach i twardej, drucianej sierści. Jest odważny, wesoły i przywiązany do rodziny, a przy tym pełen energii dawnego łowcy szczurów. Jeśli zastanawiasz się, czy ten malec sprawdzi się w Twoim domu, znajdziesz tu jego charakter, wymagania i wskazówki dotyczące zakupu szczeniaka.

Skąd pochodzi norwich terrier?

Rasa wywodzi się ze wschodniej Anglii, a jej nazwa pochodzi od miasta Norwich w hrabstwie Norfolk. Do połowy XIX wieku były to zwyczajne psy wiejskie, cenione przez rolników, stajennych i studentów Cambridge, którzy trzymali je jako zawadiackich towarzyszy. W gospodarstwach tępiły szczury, a na polowaniach wchodziły do nor lisów i borsuków.

W ich rodowodzie wymienia się dawne małe teriery, między innymi psy podobne do cairn i glen of imaal. Angielski Kennel Club uznał rasę w 1932 roku, obejmując jednym wzorcem psy o uszach stojących i załamanych. Dopiero w 1964 roku odmianę z uszami załamanymi wydzielono jako osobną rasę, którą dziś znamy jako norfolk terrier, bliski kuzyn norwicha.

Jak wygląda norwich terrier według wzorca?

To pies niski, krępy i zwarty, z solidnym kośćcem i dobrze umięśnionym ciałem. Choć jest mały, nie sprawia wrażenia delikatnego. Wzorzec od zawsze dopuszczał tak zwane honorowe blizny, czyli ślady dawnej pracy w norach, co dobrze oddaje charakter tej rasy.

Głowa, oczy i uszy

Przede wszystkim czaszka jest szeroka między uszami i lekko zaokrąglona, stop wyraźny, a mocna, klinowata kufa jest mniej więcej o jedną trzecią krótsza od czaszki. Zgryz nożycowy, zęby stosunkowo duże. Z kolei owalne, ciemne oczy dają psu żywy, bystry wyraz. Uszy średniej wielkości są stojące i spiczaste, a w spoczynku pies może je kłaść do tyłu.

Szata i umaszczenie

Przede wszystkim sierść jest twarda, druciana, prosta i przylega do ciała, a pod nią rośnie gęsty podszerstek. Na szyi tworzy się kryza otaczająca głowę, natomiast na głowie i uszach włos jest krótki i gładki, z wyjątkiem brwi i niewielkich wąsów. Dopuszczalne umaszczenia to wszystkie odcienie rudego, pszeniczne, czarne podpalane oraz grizzle. Białe znaczenia są niepożądane.

Ogon dawniej kopiowano, jednak w Polsce zabieg ten jest zakazany przepisami o ochronie zwierząt, więc psy mają ogon naturalnej długości, noszony radośnie i prosto.

Jaki charakter ma norwich terrier?

Wielu opiekunów opisuje go jako „dużego psa w małym ciele”. Jest odważny, ciekawski i bardzo inteligentny, a jednocześnie czuły i towarzyski. Agresja i kłótliwość nie leżą w jego naturze, dlatego w porównaniu z wieloma innymi terierami uchodzi za łagodniejszego w kontaktach z psami.

Natomiast wobec obcych bywa na początku czujny i zaszczeka, gdy ktoś zbliża się do domu. Kiedy jednak uzna, że gość nie stanowi zagrożenia, szybko się z nim zaprzyjaźnia. Jednocześnie nie jest psem nadmiernie szczekliwym.

Instynkt łowiecki i ruch

Dawny łowca szczurów nadal ma silny instynkt pogoni. W praktyce oznacza to, że na widok kota czy wiewiórki potrafi zapomnieć o przywołaniu, a w ogrodzie chętnie kopie. Dlatego spacery w nieznanym terenie bezpieczniej odbywać na smyczy lub lince.

Ponieważ dawniej towarzyszył konnym jeźdźcom i długim wędrówkom, potrzebuje solidnej dawki ruchu. Krótka przechadzka wokół bloku mu nie wystarczy. Z kolei dobrze wybiegany i zajęty pies w domu jest spokojny i przytulny.

Dla kogo jest norwich terrier?

Ten terier dobrze odnajduje się w bardzo różnych domach, o ile opiekun zaakceptuje jego temperament. Szczególnie pasuje do osób, które:

• Szukają małego psa, ale lubią aktywne spacery i wycieczki.
• Mają dzieci w wieku szkolnym, które chcą się z psem bawić i uczyć go sztuczek.
• Są dużo w domu albo mogą zabrać psa ze sobą, bo norwich źle znosi samotność.
• Mieszkają w bloku lub w domu z dobrze ogrodzonym ogrodem.
• Potrafią konsekwentnie pilnować diety i nie ulegać żebraniu.

Mniej sprawdzi się u osób, które na wiele godzin zostawiają psa samego, oraz w domach z gryzoniami, które mogą obudzić jego łowiecki instynkt. Jeśli wciąż porównujesz rasy, zrób quiz, jaka rasa psa pasuje do Ciebie.

Jak wychowywać i szkolić norwich terriera?

Norwich szybko się uczy, jednak jak każdy terier ma własne zdanie. Najlepiej działa szkolenie oparte na nagrodach, krótkie i pełne zabawy. Kary i krzyk sprawiają, że pies się wycofuje albo przestaje współpracować, dlatego nie ma dla nich miejsca w wychowaniu.

Najczęstsze błędy opiekunów

Z doświadczenia opiekunów najczęściej powtarza się kilka pomyłek. Pierwsza to dokarmianie przy stole, które przy apetycie tej rasy szybko prowadzi do nadwagi. Druga to brak nauki zostawania samemu, przez co pies wyje lub niszczy przedmioty. Trzecia to puszczanie psa luzem, zanim przywołanie jest pewne. Czwarta to traktowanie go jak maskotki: mały terier potrzebuje zasad tak samo jak duży pies.

Wczesna socjalizacja z ludźmi, psami i nowymi miejscami oraz podstawowe posłuszeństwo w pierwszych miesiącach zaprocentują na całe życie. Więcej praktycznych wskazówek znajdziesz w dziale wychowanie szczeniąt.

Pielęgnacja norwich terriera: trymowanie i czesanie

Szorstka szata wymaga innej pielęgnacji niż sierść gładka. Raz w tygodniu wystarczy przeczesać psa metalowym grzebieniem, żeby usunąć martwy włos i zapobiec kołtunom. Ponadto kilka razy w roku szatę się trymuje, czyli ręcznie wyskubuje obumarły włos.

Trymowanie jest ważniejsze, niż się wydaje. Dzięki niemu sierść zachowuje twardość i odporność na wodę, a pies linieje bardzo niewiele. Strzyżenie maszynką zmiękcza włos i rozjaśnia kolor, więc lepiej go unikać. Kąpiel jest natomiast potrzebna rzadko. Ponadto regularnie kontroluj też pazury, uszy i zęby, bo małe psy częściej mają problemy z kamieniem nazębnym.

Żywienie: jak nie przekarmić teriera?

Ogromny apetyt i umiejętność żebrania to cechy, o których mówi niemal każdy opiekun tej rasy. Dlatego najważniejsze są stałe pory posiłków, odmierzane porcje i wliczanie smakołyków do dziennej dawki. Orientacyjną porcję policzysz w kalkulatorze, ile karmy dla psa, a potem dostosuj ją do sylwetki.

Zdrowie i choroby rasy norwich terrier

Ogólnie norwich uchodzi za rasę dość zdrową i długowieczną. Mimo to w hodowli zwraca się uwagę na kilka problemów, dlatego badania rodziców są tak ważne. Opisuje się u niego między innymi zespół zaburzeń górnych dróg oddechowych, objawiający się głośnym oddechem i chrapaniem, a także dysplazję stawu biodrowego, choroby zastawek serca, atopię i inne problemy skórne. U części psów występują napady przypominające padaczkę.

W praktyce warto obserwować objawy, które sam rozpoznasz: świszczący lub chrapliwy oddech przy wysiłku, szybkie męczenie się, drapanie i lizanie łap, kulawiznę czy epizody drżenia lub sztywnienia. Każda szczepiona rasa może też rzadko zareagować miejscowo w miejscu wkłucia, więc zgłaszaj lekarzowi guzek lub zmiany skórne po szczepieniu.

Norwich terrier: cena szczeniaka i wybór hodowli

W Polsce to rasa nieliczna, więc szczenięta rodzą się rzadko, a hodowcy często prowadzą listy oczekujących. Cena zależy od rodowodu, badań rodziców, kosztów opieki nad miotem i renomy hodowli. Z tego powodu trudno podać jedną kwotę, natomiast oferta wyraźnie tańsza od innych powinna Cię zaniepokoić.

Najpierw, przy wyborze hodowli, zapytaj o wyniki badań rodziców, obejrzyj matkę szczeniąt i warunki, w jakich dorastają. Szczenię powinno mieć rodowód, książeczkę zdrowia, aktualne szczepienia i chip. Zarejestrowane hodowle znajdziesz w naszym katalogu hodowli psów, a o innych małych łowcach przeczytasz w artykule teriery i klasyfikacja poszczególnych ras.

Podsumowanie

Norwich terrier to mały pies o odwadze teriera i wielkim sercu do ludzi. Odwdzięczy się radością i przywiązaniem opiekunowi, który zapewni mu ruch, towarzystwo, rozsądną dietę i trymowanie szaty. Nie jest maskotką, ale wymagającym towarzyszem, który dobrze czuje się zarówno w mieście, jak i na wsi. Jeśli chcesz porównać go z innymi rasami, przejrzyj katalog ras psów od A do Z.