Śpiewający pies z Nowej Gwinei: wygląd, charakter i ciekawostki

Śpiewający pies z Nowej Gwinei to pierwotny, niewielki pies z gór Nowej Gwinei, blisko spokrewniony z australijskim dingo, znany z niezwykłego, melodyjnego wycia. Nie jest uznany przez FCI i w dużej mierze pozostaje zwierzęciem dzikim. Wiele osób zachwyca się jego wyglądem, dlatego warto wiedzieć, jak bardzo różni się od typowego psa domowego.

Historia i pochodzenie śpiewającego psa

Przodkowie śpiewających psów dotarli na Nową Gwineę razem z ludźmi przypływającymi z Azji Południowo-Wschodniej kilka tysięcy lat temu. Ponadto uważa się, że mają wspólne korzenie z australijskim dingo. Jednak w odróżnieniu od większości ras nie zostały ukształtowane przez hodowców, tylko przez naturę i wymagające górskie środowisko. Dlatego zachowały wiele cech dzikich psowatych.

Świat nauki poznał je bliżej w latach 50. XX wieku, gdy kilka osobników trafiło do ogrodu zoologicznego w Sydney, a australijski zoolog Ellis Troughton opisał je pod nazwą Canis hallstromi. Natomiast do dziś trwa dyskusja, czy to osobny gatunek, podgatunek psa, czy forma blisko związana z dingo. Większość współczesnych badaczy traktuje je jako szczególną, pierwotną populację psa domowego.

Przez długi czas sądzono, że dzikie psy zniknęły z gór Nowej Gwinei, a przetrwały głównie w ogrodach zoologicznych. W XXI wieku badacze odnaleźli jednak w wysokich partiach wyspy dzikie psy górskie, a analizy genetyczne wskazały, że to właśnie od nich wywodzą się psy trzymane w niewoli. To odkrycie ma duże znaczenie dla ochrony tej populacji. Inne psy o podobnej historii opisaliśmy we wpisie starożytne i dzikie rasy psów.

Wygląd: jak wygląda śpiewający pies?

To niewielki, lekki i bardzo gibki pies o budowie przypominającej małego dingo. Wysokość w kłębie wynosi orientacyjnie od 31 do 46 cm, a masa ciała od 9 do 14 kg. Z kolei głowa jest klinowata, z płaską czaszką, a uszy stojące, trójkątne i bardzo ruchliwe. Natomiast oczy mają kształt migdałów, kolor od ciemnobursztynowego do brązowego, często z ciemną obwódką. Co ciekawe, w ciemności oczy tych psów wyraźnie świecą zielonkawym blaskiem.

Również ogon jest puszysty i noszony zwykle wysoko. Szata jest zatem krótka, gęsta i przylegająca. Najczęściej spotyka się umaszczenie rudobrązowe w różnych odcieniach, rzadziej czarne podpalane, zwykle z białymi znaczeniami na piersi, łapach i końcu ogona. Co ciekawe, szczenięta rodzą się ciemnobrązowe, a docelowy kolor sierści ustala się w ciągu kilku miesięcy. Wreszcie z wiekiem na kufie pojawiają się siwe włosy.

Śpiewające psy mają wyjątkowo elastyczne stawy kręgosłupa i kończyn. Dzięki temu potrafią się wspinać, przeciskać przez wąskie szczeliny i skakać wyżej, niż sugerowałyby ich rozmiary. Te cechy pomagały im przetrwać w górach, ale dla opiekuna oznaczają, że typowe ogrodzenie zwykle nie wystarcza.

Dlaczego ten pies „śpiewa”?

Najbardziej rozpoznawalną cechą rasy jest jednak jej głos. Śpiewające psy wyją wysoko, a dźwięk płynnie wznosi się i opada, przypominając bardziej śpiew ptaka lub wieloryba niż wycie wilka. Bardzo często do jednego psa dołączają kolejne, a wtedy powstaje chór, w którym poszczególne głosy wchodzą w stałych odstępach. Badacze uważają, że takie wycie służy komunikacji na odległość w gęstym, górskim terenie.

Jednocześnie psy te rzadko szczekają. Wydają natomiast całą gamę innych dźwięków: piski, skomlenie, gruchanie i charakterystyczne, wysokie okrzyki w okresie godowym. Ponadto obserwatorzy opisali też typowe gesty, na przykład szybkie, energiczne odrzucanie głowy w bok, które wyraża pobudzenie lub frustrację.

Charakter i temperament

Przede wszystkim ten pies nie jest agresywny wobec ludzi, ale jest bardzo ostrożny i nieufny. Dlatego wobec obcych zachowuje dystans, a nowe sytuacje woli najpierw obserwować z ukrycia. Z kolei wobec znanych ludzi może być czuły i zabawowy, choć zachowuje dużą niezależność. Typowo obserwuje się u niego silny instynkt łowiecki, ciekawość i zdolność do samodzielnego rozwiązywania problemów.

Także w kontaktach z innymi psami bywa stanowczy, zwłaszcza wobec osobników tej samej płci. Drobne zwierzęta domowe, takie jak koty, króliki czy ptaki, są dla niego potencjalną zdobyczą. Ponadto u samic występuje zwykle jedna cieczka w roku, co jest cechą bardziej typową dla dzikich psowatych niż dla psów domowych.

Dla kogo jest śpiewający pies z Nowej Gwinei?

Szczerze mówiąc, jest to rasa dla bardzo niewielu osób. To zwierzę dla doświadczonych opiekunów, którzy znają psy pierwotne, mają duży, bardzo dobrze zabezpieczony teren i czas na codzienną aktywność. Nie sprawdzi się w mieszkaniu w bloku, w domu z małymi zwierzętami ani u osoby szukającej posłusznego towarzysza na spacery bez smyczy.

Przed podjęciem decyzji odpowiedz sobie uczciwie na kilka pytań:

• Czy masz ogrodzenie odporne na wspinanie, podkopywanie i skoki?
• Czy akceptujesz psa, który rzadko wraca na zawołanie, gdy poczuje trop?
• Czy nie przeszkadza Tobie i sąsiadom wysokie, głośne wycie?
• Czy masz doświadczenie z psami pierwotnymi lub ras szpicowatych?

Jeśli fascynują Cię psy o dzikim wyglądzie, ale szukasz towarzysza do domu, sprawdź nasz quiz, jaka rasa pasuje do Ciebie albo przejrzyj profile uznanych ras pierwotnych, na przykład wzorzec psa kananejskiego.

Wychowanie i szkolenie

Szkolenie śpiewającego psa przypomina raczej budowanie zaufania niż klasyczną naukę posłuszeństwa. Pies jest wprawdzie bystry, ale nie ma silnej potrzeby współpracy z człowiekiem, jaką wykształciły rasy pasterskie czy aportujące. Dlatego najlepiej sprawdzają się krótkie sesje, nagrody w postaci jedzenia i spokojne, cierpliwe prowadzenie bez przymusu.

Przede wszystkim liczy się wczesna i bardzo staranna socjalizacja z ludźmi, dźwiękami i otoczeniem. Mimo to nawet dobrze wychowany pies zachowuje instynkty łowieckie, więc spacery odbywają się zwykle na smyczy lub w ogrodzonym terenie. Ogólne wskazówki dotyczące pracy z psem znajdziesz w dziale wychowanie psa.

Pielęgnacja i żywienie

Na szczęście krótka, gęsta szata wymaga niewiele pracy. Wystarczy przeczesać psa raz w tygodniu, a częściej w okresie linienia. Śpiewające psy są bardzo czyste i same dbają o higienę, w tym myją się podobnie jak koty. Dlatego kąpiel jest potrzebna rzadko. Pazury zwykle ścierają się naturalnie, natomiast uszy i zęby należy regularnie kontrolować.

W ogrodach zoologicznych psy te dostają dietę mięsną dopasowaną do ich naturalnych potrzeb. W warunkach domowych należy ustalić żywienie z lekarzem weterynarii lub dietetykiem zwierzęcym, ponieważ to aktywne zwierzę z dużym zapotrzebowaniem na białko. Jak u każdego psa, nie wolno podawać czekolady, ksylitolu, winogron i rodzynek, cebuli ani czosnku.

Zdrowie i ochrona populacji

Dla rasy nie opisano typowych chorób dziedzicznych, a psy w niewoli dożywają zwykle około 15 lat, czasem dłużej. Problemem jest jednak bardzo mała populacja hodowlana poza Nową Gwineą, co zwiększa ryzyko chowu wsobnego. Dlatego ogrody zoologiczne i organizacje zajmujące się ochroną tych psów prowadzą programy hodowlane z kontrolą pokrewieństwa.

Ponadto największym zagrożeniem dla dzikiej populacji jest krzyżowanie się z psami wiejskimi, które napływają w głąb wyspy. W efekcie czysto pierwotne cechy mogą zanikać. Z kolei psy w domu potrzebują standardowej profilaktyki: szczepień, odrobaczania i ochrony przed pasożytami. Ten tekst ma charakter informacyjny i nie zastępuje wizyty u lekarza weterynarii.

Zasady uznawania ras i ich wzorce opisuje Międzynarodowa Federacja Kynologiczna FCI, w której wykazie śpiewającego psa z Nowej Gwinei nie ma.

Ile kosztuje i gdzie go spotkać?

W Polsce nie ma znanych hodowli tej rasy, a za granicą psy pochodzą głównie z programów ogrodów zoologicznych i nielicznych, wyspecjalizowanych hodowców. Dlatego trudno mówić o typowej cenie, a zakup wiąże się z transportem, dokumentami i długim oczekiwaniem. Ogłoszenia oferujące „śpiewające psy” bez udokumentowanego pochodzenia należy traktować z dużą ostrożnością.

Dlatego najprościej zobaczyć te psy w ogrodach zoologicznych. Inne niezwykłe rasy opisaliśmy we wpisie najrzadsze rasy psów na świecie.

Podsumowanie

Śpiewający pies z Nowej Gwinei to żywe okno w przeszłość psa: pierwotny, zwinny, niezależny i obdarzony niezwykłym głosem. Jego potrzeby i instynkty sprawiają jednak, że lepiej podziwiać go w naturze lub w ogrodzie zoologicznym niż w domu. Jeśli chcesz poznać rasy, które łączą pierwotny charakter z życiem w rodzinie, przejrzyj katalog ras psów od A do Z.