Lhasa apso: charakter, pielęgnacja szaty, zdrowie i cena

Lhasa apso to mały, krzepki pies z Tybetu o długiej, twardej szacie, który waży zwykle 6 do 8 kg i słynie z czujności, niezależności oraz długowieczności. Jest bardzo oddany swojemu człowiekowi, ale wobec obcych zachowuje rezerwę. To dobry pies do mieszkania dla spokojnego opiekuna, który zaakceptuje sporo pracy przy szacie.

Skąd pochodzi lhasa apso? Historia rasy

To stara tybetańska rasa, hodowana przez stulecia w klasztorach i pałacach w okolicach Lhasy, od której wzięła nazwę. W Tybecie nazywano te psy „apso seng kyi”, co tłumaczy się jako „pies wartownik o ryku lwa”. Ich zadaniem było bowiem czujne pilnowanie wnętrz i podnoszenie alarmu, gdy zbliżał się ktoś obcy. Natomiast na zewnątrz pracowały wtedy duże tybetańskie psy stróżujące, które opisujemy w tekście o mastifie tybetańskim.

Psy uważano za przynoszące szczęście, dlatego ich nie sprzedawano. Można je było otrzymać jedynie w darze, często od samego Dalajlamy. Pierwsze psy trafiły do Wielkiej Brytanii na początku XX wieku. Następnie, w latach 30., para psów podarowana przez Dalajlamę dotarła do Stanów Zjednoczonych. Do Polski rasa trafiła natomiast stosunkowo późno, w latach 80. XX wieku. Więcej o innych psach z tego regionu przeczytasz w artykule rasy psów z Tybetu.

Jak wygląda ten pies? Wzorzec rasy

Lhasa jest harmonijna, krzepka i wyraźnie dłuższa niż wysoka. Pod obfitą szatą kryje się przy tym mocny, dobrze umięśniony tułów, a nie delikatny piesek salonowy.

Głowa

Głowa jest obficie owłosiona, a włos opada na oczy, jednak nie powinien zasłaniać psu widzenia. Broda i wąsy są bujne. Czaszka jest umiarkowanie wąska, stop średnio zaznaczony, a kufa prosta i stosunkowo krótka, czyli stanowi około jednej trzeciej długości głowy. Nos jest czarny. Typowy zgryz to ścisły przodozgryz, czyli odwrócony zgryz nożycowy. Oczy są ciemne, owalne, średniej wielkości, bez widocznych białek. Z kolei uszy wiszą i są gęsto owłosione.

Tułów, ogon i szata

Grzbiet jest prosty, lędźwie mocne, a ogon wysoko osadzony i noszony nad grzbietem, często z załamaniem na końcu. Łapy są okrągłe, kocie, obficie owłosione. Włos okrywowy jest długi, ciężki, prosty i twardy, ani wełnisty, ani jedwabisty, z umiarkowanym podszerstkiem. Jednak szata nie może przeszkadzać w ruchu. Ponadto dopuszczalne umaszczenia to m.in. złote, piaskowe, miodowe, ciemnoszare, łupkowe, dymne, łaciate, czarne, białe i brązowawe.

Lhasa apso: charakter i temperament

Ten tybetański pies jest spokojny, czujny, pewny siebie i bezgranicznie oddany swojemu opiekunowi. Jednocześnie jest samodzielny i niezależny, a w okazywaniu uczuć bywa powściągliwy. Dlatego wiele osób porównuje go do kota. Nie narzuca się, ale lubi być blisko domowników.

Odziedziczył po przodkach czujność wartownika. Wobec obcych jest więc nieufny i zwykle głośno ogłasza każdą wizytę. Ponadto nie lubi gwałtownych zmian w otoczeniu i hałasu. Dobrze zsocjalizowany jest jednak zrównoważony i nie powinien być agresywny ani lękliwy.

Stosunek do dzieci i innych zwierząt

Z dziećmi najlepiej dogaduje się wtedy, gdy są starsze i umieją uszanować jego przestrzeń. Natomiast małe dzieci, które szarpią za sierść, łatwo go zirytują, a pies potrafi wtedy warknąć lub kłapnąć zębami. Z innymi psami i kotami zwykle żyje zgodnie, jeśli poznaje je od szczenięcia.

Dla kogo jest lhasa apso?

To dobry wybór dla osób, które szukają małego, niezbyt wymagającego ruchowo psa do mieszkania, ale lubią psy z charakterem. Świetnie sprawdzi się zatem u singla, pary, seniora lub rodziny ze starszymi dziećmi. Wystarczą mu 2 do 3 spacery dziennie, w tym jeden dłuższy i niespieszny, najlepiej w spokojnym parku.

Ta rasa może jednak nie pasować, jeśli:

• W domu są małe dzieci, a Ty nie masz czasu pilnować ich kontaktów z psem.
• Oczekujesz natomiast psa, który bezwarunkowo wykonuje każde polecenie.
• Ponadto nie chcesz poświęcać czasu na czesanie albo regularne wizyty u groomera.
• Mieszkasz w miejscu, gdzie szczekanie na odgłosy z klatki schodowej będzie problemem.

Wychowanie i szkolenie lhasa apso

Lhasa jest inteligentna, ale niezależna, więc szkolenie wymaga cierpliwości. Najlepiej działa metoda pozytywna, czyli krótkie sesje, smakołyki, zabawa i dużo spokoju. Na krzyk, kary słowne i szarpanie smyczą reaguje natomiast zamknięciem się i uporem. Wymaga łagodnego, ale konsekwentnego traktowania, ponieważ bez jasnych zasad szybko przejmuje kontrolę nad domem.

• Socjalizuj szczeniaka z obcymi ludźmi, gośćmi i dźwiękami miasta.
• Od małego przyzwyczajaj go także do dotykania łap, uszu, pyszczka i do czesania.
• Następnie ucz komendy „cicho”, nagradzając psa za uspokojenie po pierwszym szczeknięciu.
• Wreszcie pracuj nad zostawaniem samemu w domu stopniowo, od kilku minut.

Pielęgnacja lhasa apso

Długa szata to największe zobowiązanie przy tej rasie. Psy w pełnej szacie trzeba czesać kilka razy w tygodniu, warstwa po warstwie, aż do skóry. Dlatego wiele osób decyduje się na krótkie strzyżenie u groomera co 6 do 8 tygodni, co znacznie ułatwia opiekę.

Narzędzia i kąpiel

• Szczotka druciana z długimi szpilkami bez kulek, na średnio twardej poduszce.
• Szczotka z naturalnego włosia, np. z dzika, do wygładzania szaty.
• Metalowy grzebień o mieszanym rozstawie zębów do rozczesywania kołtunów.
• Spray ułatwiający rozczesywanie, którym zwilżasz włos przed czesaniem.

Kąp psa co 2 do 3 tygodnie szamponem i odżywką dla psów długowłosych. Unikaj jednak preparatów mocno zmiękczających, ponieważ włos tej rasy ma być twardy. Szampon nakładaj dwukrotnie i bardzo dokładnie spłukuj, chroniąc oczy i uszy. Po kąpieli odsącz wodę ręcznikiem, a następnie susz szatę suszarką, przeczesując ją pasmo po paśmie. Ponadto włos między opuszkami przycinaj co około 6 tygodni.

Oczy i uszy

Włos opadający na oczy może drażnić spojówki, dlatego wiąż go w kitkę lub przycinaj. Okolice oczu przemywaj regularnie płynem do oczu dla psów, a uszy kontroluj co tydzień. Problem przebarwień pod oczami opisujemy szerzej w tekście o łzawieniu oczu u psów małych ras.

Żywienie

Ten pies nie jest bardzo aktywny, więc łatwo przytyje, jeśli dostaje za dużo karmy i smakołyków. Wybieraj zatem pełnoporcjową karmę dla ras małych. Orientacyjnie pies o masie 6 do 7 kg zjada ok. 80 do 110 g suchej karmy dziennie, podzielone na dwa posiłki. Dokładną porcję wylicz z tabeli producenta lub w naszym kalkulatorze ile karmy dla psa.

Zdrowie i choroby lhasa apso

To rasa długowieczna, a wiele psów dożywa 15 lat i więcej. Ogólnie jest odporna, jednak ma swoje słabe punkty:

• Oczy: łzawienie, zapalenie spojówek, suche zapalenie rogówki, wypadanie gruczołu trzeciej powieki, postępujący zanik siatkówki.
• Choroby skóry i alergie, zwłaszcza przy zaniedbanej szacie.
• Zwichnięcie rzepki.
• Rodzinna nefropatia, czyli dziedziczna choroba nerek opisywana w tej rasie.
• Kamień nazębny, dlatego zęby najlepiej myć codziennie.

Ile kosztuje szczeniak lhasa apso i jak wybrać hodowlę?

Cena szczeniaka z rodowodem zależy od hodowli, linii i regionu. Orientacyjnie są to kwoty rzędu kilku tysięcy złotych. Szukaj hodowli zarejestrowanej w ZKwP, która bada psy pod kątem chorób oczu i nerek, pozwala poznać matkę i wydaje szczeniaka z metryką, książeczką zdrowia i czipem. Wykaz hodowli sprawdzisz na stronie Związku Kynologicznego w Polsce, a także w naszym katalogu hodowli.

Podsumowanie

To mały, długowieczny pies z charakterem: czujny wartownik, wierny towarzysz i niezależny domator. Wymaga łagodnego wychowania i systematycznej pielęgnacji szaty, a w zamian daje wiele lat spokojnej przyjaźni. Jeśli wahasz się między podobnymi rasami, przeczytaj także profil shih tzu, opis grupy IX FCI i kategorię alfabetyczna lista ras.