Pies Barney: terier szkocki George’a W. Busha w Białym Domu

Pies Barney to terier szkocki, który przez osiem lat mieszkał w Białym Domu jako pupil prezydenta George’a W. Busha i jego żony Laury. Stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych psów w historii amerykańskiej polityki, głównie dzięki filmikom kręconym z jego perspektywy. Jeśli zastanawiasz się, skąd wzięła się jego popularność i czego uczy nas o rasie, znajdziesz tu odpowiedzi.

Kim był pies Barney?

Barney trafił do rodziny Bushów jako szczeniak jeszcze przed objęciem urzędu przez prezydenta. Był to niewielki, krępy pies o czarnej, szorstkiej sierści, krótkich łapach i charakterystycznej brodzie. Dlatego od pierwszych zdjęć łatwo było go rozpoznać, nawet w tłumie dziennikarzy na trawniku przed rezydencją.

Pies Barney nie dokonał żadnych heroicznych czynów. Jednak spełnił rolę, której politycy często szukają: ocieplał wizerunek głowy państwa. Prezydent spacerujący z małym terierem wygląda bardziej jak zwykły opiekun psa niż jak polityk, a z kolei zdjęcia z psem chętnie publikowały gazety i portale.

Dlaczego terier Barney był tak popularny?

Popularność psa wynikała z kilku czynników, które nałożyły się na siebie. Przede wszystkim Barney był stale obecny przy prezydencie, więc trafiał do kadru podczas oficjalnych wydarzeń. Co więcej, Biały Dom świadomie wykorzystywał go w komunikacji z obywatelami.

Najważniejsze powody jego rozpoznawalności to:

• Filmy „Barney Cam”, w których kamera pokazywała Biały Dom z wysokości psiego nosa, zwykle w okresie świątecznym.
• Obecność przy prezydencie podczas spacerów, przylotów helikoptera i wizyt na ranczu w Teksasie.
• Charakterystyczny wygląd teriera szkockiego, który łatwo zapamiętać nawet z jednego zdjęcia.
• Zamiłowanie do zabawy piłkami, w tym golfowymi, co chętnie pokazywali fotoreporterzy.

W efekcie pies Barney stał się postacią medialną. Pojawiał się w materiałach dokumentalnych, na pierwszych stronach gazet i w internecie, gdzie filmiki z jego udziałem oglądano wielokrotnie.

Czym były filmy Barney Cam?

Barney Cam to seria krótkich filmów przygotowywanych przez pracowników Białego Domu. Kamera umieszczona nisko, na wysokości psa, pokazywała dekoracje świąteczne, korytarze rezydencji i spotkania z ludźmi. Dzięki temu widzowie mogli „zwiedzić” Biały Dom oczami czworonoga.

Ponadto filmy z Barneyem miały lekką, humorystyczną formę. Pojawiali się w nich politycy, sportowcy i członkowie rodziny prezydenta, natomiast główną rolę zawsze grał pies. Był to jeden z pierwszych przykładów, gdy instytucja państwowa tak wyraźnie postawiła na psa jako bohatera treści w sieci.

Pies Barney a charakter teriera szkockiego

Wielu opiekunów zauważa, że zachowanie Barneya było podręcznikowym przykładem temperamentu rasy. Terier szkocki, jego charakter i pielęgnacja to temat, który warto poznać przed wyborem takiego psa, ponieważ scottie nie jest pluszową maskotką.

Przede wszystkim teriery szkockie wyhodowano do pracy w norach, czyli do samodzielnego tropienia i konfrontacji z lisem lub borsukiem. Stąd biorą się ich niezależność, odwaga i pewna nieufność wobec obcych. W praktyce typowo obserwuje się, że scottie jest bardzo oddany swoim ludziom, a zarazem zdystansowany wobec nieznajomych.

Incydent z dziennikarzem

Z kolei pod koniec prezydentury Busha Barney ugryzł w palec reportera, który próbował go pogłaskać. Sytuacja była niegroźna, jednak dobrze ilustruje naturę rasy. Terier szkocki źle znosi nagłe sięganie ręką przez obcą osobę, zwłaszcza w stresującym otoczeniu pełnym kamer i hałasu.

Barney na tle innych psów prezydentów

Psy prezydentów USA mają długą tradycję. Słynny był choćby terier szkocki Fala, towarzysz Franklina D. Roosevelta, o którym przeczytasz we wpisie Franklin D. Roosevelt i jego pies Fala. Ciekawe, że ta sama rasa dwukrotnie zdobyła ogromną sympatię Amerykanów.

Co ciekawe, Barney nie był jedynym psem Bushów. W Białym Domu mieszkała również suczka Miss Beazley, także terier szkocki, którą prezydent podarował żonie. Wcześniej rodzinie towarzyszyła suczka springer spaniela Spot. Prezydenckie psy pełniły więc rolę zarówno domowych pupili, jak i symboli rodzinnego życia polityka.

Jak potoczyły się dalsze losy psa Barneya?

Po zakończeniu prezydentury w 2009 roku Barney wyjechał z rodziną Bushów do Teksasu. Następnie spędził tam ostatnie lata życia, z dala od kamer. Zmarł w 2013 roku, a George W. Bush pożegnał go publicznie ciepłymi słowami, nazywając go wiernym przyjacielem.

Jak na teriera szkockiego dożył więc sędziwego wieku. Ta rasa żyje orientacyjnie 11 do 13 lat, choć wiele zależy od genetyki, żywienia i profilaktyki weterynaryjnej.

Czego uczy historia Barneya opiekunów psów?

W praktyce historia tego psa to coś więcej niż ciekawostka polityczna. Pokazuje, jak bardzo rasa wpływa na codzienne zachowanie. Dlatego jeśli marzysz o scottie po obejrzeniu zdjęć Barneya, zastanów się nad kilkoma sprawami:

• Terier szkocki potrzebuje konsekwentnego, spokojnego wychowania i wczesnej socjalizacji z ludźmi.
• Ma silny instynkt łowiecki, więc małe zwierzęta mogą go prowokować do pogoni.
• Jego szorstka sierść wymaga regularnego trymowania.
• Dobrze odnajduje się w mieszkaniu, jeśli dostaje codzienną dawkę ruchu i zajęć węchowych.

Nie masz pewności, czy terier to rasa dla Ciebie? Sprawdź quiz: jaka rasa psa pasuje do Ciebie. Wzorzec rasy i jej przynależność do grupy terierów opisuje oficjalna strona FCI ze wzorcami ras.

Podsumowanie

Pies Barney zapisał się w historii nie czynami, lecz obecnością. Pokazał, że nawet w świecie wielkiej polityki pies pozostaje psem: bawi się piłką, broni swojej przestrzeni i jest wierny domownikom. Jego historia to także dobra lekcja o temperamencie teriera szkockiego. Jeśli lubisz takie opowieści, zajrzyj do zbioru sławne psy i psi bohaterowie, gdzie znajdziesz więcej historii czworonogów, które przeszły do legendy.