Rasy psów z Belgii: owczarki, bloodhound i gryfoniki

Rasy psów z Belgii to przede wszystkim cztery odmiany owczarka belgijskiego (groenendael, tervueren, malinois i laekenois), bloodhound, czyli pies św. Huberta, bouvier des Flandres, schipperke oraz trzy gryfoniki: brukselski, belgijski i brabantczyk. Mały kraj ma więc wyjątkowo bogaty dorobek kynologiczny. Ten przegląd pomoże Ci poznać te psy i ich potrzeby.

Jakie są rasy psów z Belgii? Lista ras FCI

Belgijskie rasy powstawały do pracy pasterskiej, myśliwskiej, stróżującej i do towarzystwa. Poniżej najważniejsze z nich:

Szczegółowe wzorce i przynależność do grup sprawdzisz na stronie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej FCI, która ma zresztą siedzibę w Belgii.

Owczarek belgijski: jedna rasa, cztery odmiany

W XIX wieku belgijskie psy pasterskie różniły się bardzo wyglądem, umaszczeniem i rodzajem sierści. Porządek wprowadził profesor Adolphe Reul ze szkoły weterynaryjnej w Cureghem, który wyselekcjonował najwartościowsze psy i opracował program hodowlany. Pierwszy wzorzec powstał w 1892 roku, a o tym, czy to jedna rasa, czy kilka, spierano się przez kolejne dekady. FCI uznaje dziś jedną rasę w czterech odmianach:

• Groenendael: długowłosy, całkowicie czarny.
• Tervueren: długowłosy, płowy lub szary z czarnym nalotem.
• Malinois: krótkowłosy, płowy z czarną maską, najczęściej spotykany w służbach.
• Laekenois: szorstkowłosy, płowy, najrzadszy z odmian.

Wszystkie odmiany są inteligentne, szybkie i bardzo chętne do pracy. W praktyce wielu opiekunów zauważa, że owczarek belgijski bez codziennego zajęcia dla głowy i ciała zaczyna sam szukać sobie zadań, na przykład pilnuje każdego ruchu w domu albo goni rowery. Dlatego to pies dla osób aktywnych, najlepiej trenujących z nim obedience, tropienie lub sporty obronne. Więcej o różnicach przeczytasz w artykule o owczarkach belgijskich.

Bouvier des Flandres: belgijski pies do bydła

Bouvier des Flandres pochodzi z Flandrii, gdzie pędził bydło, pilnował stad i pomagał w gospodarstwie. Jedna z dawnych nazw nawiązuje do brody o „brudnawej” barwie. Wśród pierwszych znanych hodowców wymienia się mnichów z flandryjskiego opactwa Ter Duinen. Rasa długo nie była ujednolicona, a I wojna światowa niemal ją zniszczyła, bo psy służyły w czasie działań wojennych. Wspólny wzorzec francusko-belgijski opracowano w latach 30. XX wieku.

Dziś bouvier bywa psem stróżującym, policyjnym i rodzinnym. Zwykle jest spokojny, odważny i pewny siebie, a zarazem łagodny wobec domowników. Potrzebuje jednak konsekwentnego wychowania i regularnej pielęgnacji szorstkiej, gęstej szaty.

Bloodhound: pies św. Huberta z Ardenów

Bloodhound wywodzi się od psów hodowanych w opactwie św. Huberta w Ardenach. Klasztorna izolacja pomagała utrzymać jednolity typ psów gończych przez stulecia. Nazwa nie ma związku z krwią w sensie tropienia rannej zwierzyny, lecz odnosi się do „czystej krwi”, czyli rodowodowego pochodzenia. FCI prowadzi jeden wzorzec dla bloodhounda i psa św. Huberta.

Co więcej, ma wyjątkowo czuły węch, dzięki czemu bywa wykorzystywany do szukania zaginionych ludzi. Długie uszy i luźna skóra na głowie pomagają mu zbierać zapach przy ziemi. W domu jest łagodny i cierpliwy, ale na spacerze podąża za nosem i bywa głuchy na przywołanie. Ponadto mocno się ślini i wymaga regularnego czyszczenia uszu oraz fałdów skóry.

Małe psy z Belgii: gryfoniki i schipperke

Gryfonik brukselski, gryfonik belgijski i brabantczyk wywodzą się od dawnych małych, szorstkowłosych psów stajennych, które tępiły gryzonie. Pod koniec XIX wieku stały się modne wśród belgijskiej arystokracji. Natomiast odmiany różnią się szatą: gryfonik brukselski jest rudy i szorstkowłosy, belgijski szorstkowłosy w innych kolorach, a brabantczyk krótkowłosy. Obie wojny światowe mocno przetrzebiły ich populację, a po wojnie dużą rolę w odbudowie odegrali hodowcy brytyjscy.

Gryfoniki są pogodne, przywiązane do ludzi i dobrze przystosowują się do mieszkania. Ze względu na krótki pyszczek źle znoszą upały, więc latem wymagają ostrożności.

Schipperke to mały, czarny pies o lisim wyrazie. Nazwę zwykle tłumaczy się jako „mały pasterz”, chociaż popularna jest też wersja o „małym szyprze”, związana z psami pilnującymi barek. Poza tym jest czujny, ciekawski i bardzo energiczny. Typowo obserwuje się u niego skłonność do szczekania na każdy nowy dźwięk, dlatego od początku warto uczyć go spokoju.

Talbot: wymarły pies myśliwski

Do historii belgijskiej i europejskiej kynologii należy też talbot, wymarły pies gończy. Jednak według części źródeł pochodził z Normandii i trafił do Anglii wraz z Wilhelmem Zdobywcą. Dlatego uważa się go za jednego z przodków współczesnych psów gończych, takich jak bloodhound czy beagle. W XVII wieku mianem talbota określano ogólnie duże, ciężkie i powolne psy gończe, a w XVIII wieku typ ten zanikł.

Jak wybrać psa belgijskiej rasy?

Najczęstszy błąd to wybór malinois dla wyglądu lub „bo pracuje w policji”. Tymczasem taki pies potrzebuje kilku godzin aktywności dziennie i dobrze zaplanowanego szkolenia. Z kolei bloodhound wymaga cierpliwości na spacerach, a gryfonik ochrony przed upałem. Szukaj hodowli zarejestrowanej w związku należącym do FCI, a sprawdzone hodowle znajdziesz w naszym katalogu hodowli psów.

Podsumowanie

Rasy psów z Belgii pokazują, jak wiele może dać kynologii niewielki kraj: od pracowitych owczarków i bouviera, przez tropiącego bloodhounda, po drobne gryfoniki i schipperke. Przy wyborze kieruj się przede wszystkim przeznaczeniem rasy i ilością czasu, jaki możesz poświęcić psu. Jeśli interesują Cię psy z innych krajów, zajrzyj do przeglądu ras psów z Tybetu.