Shiba inu: charakter, wychowanie, pielęgnacja i cena szczeniaka

Shiba inu to najmniejszy z japońskich szpiców: lisi wygląd, zawinięty ogon, kocia czystość i bardzo niezależny charakter. Jest odważny, czujny i przywiązany do opiekuna, ale nie jest psem, który ślepo słucha poleceń. Sprawdź, jaka naprawdę jest ten pies, czego potrzebuje i komu ją polecamy.

Historia i pochodzenie shiba inu

To jedna z najstarszych i najpopularniejszych japońskich ras. Słowo to tłumaczy się zwykle jako chrust lub zarośla, a inu oznacza psa. Prawdopodobnie nazwa nawiązuje do pracy w gęstych krzakach górzystej Japonii, gdzie psy pomagały w polowaniach na ptactwo i drobną zwierzynę, a także pilnowały obejść. Według innej interpretacji nazwa oznacza po prostu coś małego.

W drugiej połowie XIX wieku, po otwarciu Japonii na świat, rodzime psy masowo krzyżowano z rasami europejskimi i czystych shib zostało bardzo niewiele. W latach 20. i 30. XX wieku japońscy miłośnicy rozpoczęli ratowanie rasy z kilku lokalnych typów, a w 1934 roku opracowano pierwszy wzorzec. W 1936 roku rasa została uznana w Japonii za pomnik przyrody. Po kolejnym kryzysie w czasie II wojny światowej rasę odbudowano i dziś jest najliczniejszą rodzimą rasą w Japonii, a od kilkunastu lat jedną z modniejszych ras na świecie.

Wygląd i wzorzec

To mały, harmonijnie zbudowany pies o dobrym kośćcu i wyraźnej muskulaturze, w proporcjach lekko prostokątnych (wysokość do długości jak 10 do 11). Przy tym psy mierzą 38 do 41 cm (wzorzec dopuszcza wahania do około 35 do 43 cm), suki 35 do 38 cm. Z kolei masa ciała zwykle wynosi 8 do 11 kg u psów i 7 do 9 kg u suk.

Głowa

Przede wszystkim czoło szerokie, stop wyraźny, kufa umiarkowanie gruba i zwężająca się ku nosowi. Nos czarny. Natomiast oczy dość małe, trójkątne, ciemnobrązowe, z zewnętrznymi kącikami lekko uniesionymi. Także uszy są małe, trójkątne, stojące i lekko pochylone do przodu. Z kolei ogon wysoko osadzony, gruby, zwinięty lub zagięty sierpowato nad grzbietem.

Szata i umaszczenie

Włos okrywowy jest szorstki i prosty, podszerstek miękki i bardzo gęsty. Natomiast dopuszczalne umaszczenia to rude, czarne podpalane, sezamowe, czarne sezamowe i rude sezamowe. Każde z nich musi mieć urajiro, czyli białawe partie na bokach kufy, policzkach, spodzie szyi, piersi, brzuchu, spodzie ogona i wewnętrznej stronie kończyn. W praktyce najpopularniejsze są psy rude.

Charakter i temperament shiba inu

Ta rasa jest odważna, czujna, pewna siebie i bardzo niezależna. Dlatego często porównuje się ją do kota: dba o czystość, lubi mieć własną przestrzeń i sama decyduje, kiedy chce się przytulić. Natomiast wobec opiekuna jest lojalna i przywiązana, wobec obcych powściągliwa. Rzadko szczeka bez powodu, ale potrafi wydawać głośny, przenikliwy pisk, nazywany krzykiem psa, zwłaszcza gdy coś jej się nie podoba, na przykład przy obcinaniu pazurów.

Ponadto ma silny instynkt łowiecki i ciekawość świata, dlatego wiele z nich nie wraca na zawołanie, gdy zobaczą coś interesującego. Co więcej, bywa nietolerancyjna wobec obcych psów, szczególnie tej samej płci, i pilnuje swoich zasobów: jedzenia, zabawek, legowiska. Nie jest to zła wola, tylko cechy rasy, które trzeba mądrze prowadzić. Wskazówki znajdziesz w tekście agresywny pies: co robić.

Shiba inu a dzieci

Japoński szpic nie lubi natarczywego dotyku, szarpania i przytulania na siłę. Za to ze starszymi, spokojnymi dziećmi, które szanują jej przestrzeń, zwykle się dogaduje. Natomiast z małymi dziećmi lepiej nie zostawiać jej bez nadzoru, bo zaczepiana może odejść lub ostrzec zębami. Dlatego ważna jest socjalizacja z dziećmi od szczenięcia.

Dla kogo jest shiba inu?

Japoński szpic shiba sprawdzi się u cierpliwego, konsekwentnego opiekuna, który ceni niezależność psa i nie oczekuje posłuszeństwa jak od owczarka. Ponadto dobrze odnajduje się w mieszkaniu, potrzebuje 1 do 1,5 godziny spacerów dziennie i zajęć dla głowy. Wbrew obiegowym opiniom nie jest psem, którego można zostawić samego na cały dzień bez konsekwencji: nudzi się jak każdy pies. Natomiast nie polecamy jej osobom, które marzą o psie do pracy bez smyczy, rodzinom z małymi dziećmi ani domom z kilkoma psami tej samej płci. Więcej o rasach z Japonii przeczytasz w tekście japońskie rasy psów.

Wychowanie i szkolenie

Ten pies jest inteligentny, ale szybko się nudzi i nie wykonuje poleceń bez motywacji. Dlatego najlepiej działają krótkie sesje, wartościowe smakołyki, zabawa i cierpliwość. Z kolei siłowe metody i krzyk tylko pogarszają współpracę. Dlatego od pierwszych dni ćwicz dotykanie łap, uszu i pyska oraz zabiegi pielęgnacyjne, bo wiele psów ich nie znosi. Ponadto pracuj nad oddawaniem przedmiotów w zamian za nagrodę, by zapobiec pilnowaniu zasobów.

Natomiast przywołanie trenuj od szczenięcia, ale bądź realistą: wiele dorosłych psów nigdy nie będzie bezpiecznych bez smyczy poza ogrodzonym terenem. Dlatego używaj długiej linki i dobrze dopasowanych szelek, bo te psy słyną z wyswobadzania się z obroży. Również socjalizacja z innymi psami, ludźmi i dziećmi jest najważniejszym zadaniem pierwszych miesięcy. Podstawy znajdziesz w dziale wychowanie szczeniąt.

Pielęgnacja i linienie

Ten pies jest bardzo czysty i prawie nie ma psiego zapachu. W praktyce poza linieniem wystarczy przeczesać ją raz w tygodniu. Jednak dwa razy w roku zrzuca jednak niemal cały podszerstek, który wychodzi kępami, i wtedy trzeba ją czesać codziennie zgrzebłem lub grzebieniem do podszerstka. Wtedy ciepła kąpiel i suszenie suszarką przyspieszają linienie. Nie golimy psa, bo podwójna szata chroni ją przed zimnem i przegrzaniem. Ponadto pazury skracaj regularnie, najlepiej stopniowo przyzwyczajając psa do zabiegu.

Żywienie

Przykładowo dorosły pies o masie 9 do 10 kg zjada zwykle 110 do 160 g dobrej karmy suchej dziennie, zależnie od aktywności. Ponadto niektóre psy mają wrażliwą skórę i skłonność do alergii, dlatego przy świądzie i problemach skórnych warto z lekarzem weterynarii rozważyć karmę z jednym źródłem białka. Porcję orientacyjnie przeliczysz w kalkulatorze ile karmy dla psa.

Zdrowie i choroby rasy

To rasa zdrowa i długowieczna, żyje zwykle 12 do 15 lat. W rasie zdarzają się:

• Zwichnięcie rzepki.
• Dysplazja stawów biodrowych, opisana w tekście dysplazja stawu biodrowego u psa.
• Alergie i atopowe zapalenie skóry.
• Choroby oczu: jaskra, postępujący zanik siatkówki, zaćma.
• Gangliozydoza GM1: rzadka, dziedziczna choroba układu nerwowego, na którą istnieje test DNA.

Ile kosztuje szczeniak shiba inu i jak wybrać hodowlę?

Popularność rasy sprawiła, że pojawiło się wielu pseudohodowców. Szczenięta z rodowodem ZKwP/FCI kosztowały kilka lat temu zwykle 5000 do 9000 zł, dziś bywają droższe. Dlatego wybierz hodowcę, który bada rodziców (stawy, oczy, test na GM1), pokaże Ci matkę szczeniąt i opowie o charakterze rodziców. Ponadto szczeniaka odbieraj nie wcześniej niż w wieku 8 tygodni. Hodowle zrzeszone w Związku Kynologicznym w Polsce wydają rodowody uznawane przez FCI, a zarejestrowane hodowle znajdziesz w katalogu hodowli.

Podsumowanie

Shiba inu to czysty, odważny i niezależny pies o lisim wyglądzie, który odwdzięczy się lojalnością cierpliwemu i konsekwentnemu opiekunowi. Jednak zanim ją wybierzesz, pamiętaj o linieniu, słabym przywołaniu i potrzebie socjalizacji. Więcej o wyglądzie rasy przeczytasz w tekście jak wygląda pies rasy shiba inu, a jej większą krewną poznasz w opisie akita inu. Inne profile znajdziesz w dziale rasy psów.