Szpic niemiecki: 5 odmian, charakter i pielęgnacja

Szpic niemiecki to jedna rasa FCI (grupa V, wzorzec nr 97), która obejmuje pięć odmian wielkości: szpica wilczego, dużego, średniego, małego i miniaturowego. Wszystkie mają lisi wyraz głowy, obfitą kryzę i ogon zawinięty nad grzbietem, a różnią się głównie wzrostem i dopuszczalnymi kolorami. Jeśli zastanawiasz się, który szpic pasuje do Ciebie, poniżej znajdziesz porównanie.

Skąd pochodzą szpice niemieckie?

Szpice należą do najstarszych typów psów Europy Środkowej. Psy o podobnej budowie towarzyszyły ludziom od tysięcy lat, choć współczesna hodowla rasy rozwinęła się dopiero w XIX wieku. W Niemczech szpic był przede wszystkim psem podwórzowym. Pilnował gospodarstw, wozów i barek, a o każdym obcym informował głośnym szczekaniem.

Właśnie dlatego rasa do dziś zachowała czujność i nieufność wobec obcych. Z czasem mniejsze odmiany trafiły do miejskich domów i salonów, gdzie zaczęły pełnić rolę psów do towarzystwa. Szersze tło historyczne opisujemy w artykule o tym, jak szpice towarzyszą człowiekowi od tysiącleci.

Jakie są odmiany szpica niemieckiego?

Wzorzec FCI dzieli rasę na pięć odmian. Granice wzrostu są orientacyjne, a szczegóły znajdziesz w oficjalnym wzorcu na stronie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej FCI.

• Szpic wilczy (keeshond), czyli największa odmiana, o wysokości około 43 do 55 cm i wyłącznie szarym, cieniowanym umaszczeniu.
• Szpic duży (Grossspitz), mierzący około 46 do 50 cm, występujący w kolorze czarnym, brązowym lub białym.
• Szpic średni (Mittelspitz), o wysokości około 34 do 38 cm, w szerokiej gamie barw.
• Szpic niemiecki mały (Kleinspitz), który ma około 27 cm w kłębie i jest jedną z popularniejszych odmian w mieście.
• Szpic miniaturowy (pomeranian, Zwergspitz), najmniejszy, o wysokości około 18 do 22 cm.

Każda wielkość powinna mieć masę ciała proporcjonalną do wzrostu. Dlatego wzorzec nie podaje sztywnych widełek wagi.

Porównanie odmian szpica: który wybrać?

Charakter wszystkich odmian jest podobny, natomiast wielkość wpływa na codzienne życie. Tabela pomoże Ci porównać warianty.

W praktyce opiekunowie zauważają, że duże szpice są spokojniejsze i bardziej zrównoważone. Z kolei małe odmiany są żywiołowe i częściej szczekają. Pomeranian jest ponadto kruchy, więc źle znosi szarpanie przez małe dzieci i skoki z wysokości.

Jaki charakter ma szpic niemiecki?

To pies bystry, wesoły i bardzo przywiązany do domowników. Jednocześnie jest naturalnym stróżem. Obcych traktuje z rezerwą, a każdy nowy dźwięk komentuje szczekaniem. Ten instynkt można złagodzić, ale nie da się go całkiem usunąć, dlatego przemyśl to przed zakupem, jeśli mieszkasz w bloku z cienkimi ścianami.

Szpice szybko się uczą i dobrze reagują na nagrody. Źle znoszą natomiast szorstkie metody szkolenia, ponieważ są wrażliwe i potrafią się zamknąć w sobie. Najlepiej sprawdza się nauka oparta na pozytywnym wzmocnieniu, krótkie sesje i zabawy węchowe. Nauka spokojnego zachowania w domu, na przykład komendy „cicho”, warto zacząć od szczeniaka.

Wbrew opiniom ze starych poradników szpic nie jest „dominujący”. Jeśli pies zaczepia większe psy, zwykle wynika to z braku socjalizacji lub niepewności. Dlatego od małego pokazuj mu spokojne psy, różnych ludzi i miejskie dźwięki. Ruchu potrzebuje umiarkowanie, ale codzienne spacery i zabawy są konieczne.

Pielęgnacja szpica: jak dbać o sierść?

Szata szpica składa się z gęstego, puszystego podszerstka i długiego, odstającego włosa okrywowego. Dzięki tej budowie pies dobrze znosi chłód, a brud łatwo się z niej wyczesuje. Psa czesze się kilka razy w tygodniu, a w okresie linienia nawet codziennie, ponieważ wtedy wypada dużo podszerstka.

Kąpiel wystarczy zwykle co kilka tygodni lub gdy pies się zabrudzi. Ważniejsze jest dokładne suszenie, bo wilgotny podszerstek sprzyja podrażnieniom skóry.

Zdrowie i choroby szpiców niemieckich

Szpice uchodzą za długowieczne i odporne psy. Mimo to u rasy typowo obserwuje się kilka problemów. Małe odmiany często mają kłopoty z zębami i przetrwałymi zębami mlecznymi, a także zwichnięcie rzepki. U szpiców opisywane jest również łysienie typu X, czyli niezapalna utrata sierści na tułowiu, oraz niedoczynność tarczycy. Pomeraniany bywają narażone na zapadnięcie tchawicy.

Rasa ma także skłonność do tycia, ponieważ chętnie żebrze o jedzenie. Nadwaga obciąża stawy i serce, dlatego porcje karmy warto ważyć. Pomoże Ci w tym kalkulator karmy dla psa. Nigdy nie podawaj psu czekolady, ksylitolu, winogron, rodzynek, cebuli ani czosnku, bo są dla niego toksyczne.

Do weterynarza idź, gdy pies kuleje, kaszle „gęsim” kaszlem, ma nieprzyjemny zapach z pyska albo traci sierść. Tekst ma charakter informacyjny i nie zastępuje wizyty u weterynarza.

Podsumowanie

Pięć odmian szpica łączy ten sam bystry, czujny charakter i efektowna szata, a różni przede wszystkim wielkość. Wybór warto oprzeć na warunkach mieszkaniowych, wieku dzieci i tolerancji na szczekanie. Zanim zdecydujesz, przeczytaj szczegółowy profil wybranej odmiany i odwiedź kilka hodowli z naszego katalogu hodowli. Pozostałe rasy w tym typie opisujemy w przeglądzie grupy V FCI.