Pekińczyk: charakter, pielęgnacja, zdrowie i cena szczeniaka

Pekińczyk to mały pies o lwim wyglądzie i wielkim poczuciu własnej godności, przez stulecia zarezerwowany wyłącznie dla chińskiego dworu cesarskiego. Jest spokojny, oddany jednej rodzinie i nieufny wobec obcych, a do tego dobrze odnajduje się w mieszkaniu. Wymaga jednak starannej pielęgnacji długiej szaty oraz świadomego opiekuna, który zna problemy zdrowotne psów o skróconej kufie.

• Historia i pochodzenie
• Wygląd i wzorzec
• Charakter i temperament
• Dla kogo jest pekińczyk
• Wychowanie i szkolenie
• Pielęgnacja
• Żywienie
• Zdrowie i ile żyje pekińczyk
• Ile kosztuje szczeniak

Pekińczyk: historia i pochodzenie rasy

Pekińczyki należą do najstarszych ras świata. Przez wiele stuleci hodowano je wyłącznie na chińskim dworze cesarskim i w świątyniach, w tajemnicy przed resztą świata. Badania genetyczne potwierdzają, że to rasa o bardzo dawnym, azjatyckim rodowodzie, spokrewniona z innymi małymi psami z tego regionu, takimi jak shih tzu, lhasa apso czy mops.

Wokół rasy narosło wiele legend. Według jednej z nich małe psy towarzyszyły Buddzie i w razie niebezpieczeństwa zamieniały się w lwy. Chińczycy widzieli w pekińczyku wcielenie lwa Fo (Fu), strażnika odpędzającego złe duchy. Psy otaczano niemal religijną czcią, a ich kradzież surowo karano.

Jak pekińczyk trafił do Europy

Przełom nastąpił około 1860 roku, w czasie drugiej wojny opiumowej, gdy wojska brytyjskie i francuskie zajęły Pałac Letni w Pekinie. Według przekazów dworzanie mieli zabić psy, aby nie wpadły w ręce najeźdźców, jednak pięć z nich ocalało i trafiło do Anglii. Jedną z suczek podarowano królowej Wiktorii, która nadała jej imię Looty, czyli „Łup”.

Pierwszego pekińczyka pokazano na wystawie w Wielkiej Brytanii pod koniec XIX wieku, a niedługo potem psy z angielskich hodowli trafiły do Niemiec i Holandii. Do Polski pierwszy przedstawiciel rasy dotarł w 1928 roku. Dziś to Wielka Brytania sprawuje patronat nad wzorcem rasy w FCI.

Wygląd i wzorzec

Pekińczyk to mały, zwarty pies o sylwetce wpisanej w prostokąt: długość tułowia wyraźnie przewyższa wysokość w kłębie. Jest zaskakująco ciężki jak na swoje rozmiary, bo ma mocny kościec i masywny przód. Wzorzec podaje masę idealną do 5 kg dla psów i do 5,4 kg dla suk, a pies powinien wyglądać na mały i krępy.

Głowa i oczy

Czaszka jest szeroka i płaska między uszami, stop wyraźnie zaznaczony, a profil płaski, z nosem osadzonym wysoko między oczami. Nos jest krótki i szeroki, z dużymi, otwartymi nozdrzami. Aktualny wzorzec wyraźnie dyskwalifikuje ściśnięte nozdrza i ciężkie fałdy nad nosem, bo utrudniają oddychanie. Kufa jest szeroka, wargi zwarte, a zęby i język nie powinny być widoczne. Oczy są duże, okrągłe, ciemne i błyszczące. Uszy w kształcie serca przylegają do głowy i są pokryte długimi piórami.

Tułów, kończyny i ogon

Szyja jest krótka i gruba, tułów krótki z wyraźną talią, klatka piersiowa szeroka. Przednie kończyny są krótkie i grube, tylne nieco lżejsze. Łapy duże i płaskie. Ogon osadzony wysoko, noszony lekko zagięty nad grzbietem na jedną stronę, z długimi piórami. Charakterystyczny jest kołyszący, toczący się chód.

Szata i umaszczenie

Włos jest długi i prosty, z obfitą grzywą tworzącą kryzę wokół szyi. Włos okrywowy jest dość szorstki, a podszerstek gęsty i miękki. Pióra występują na uszach, tylnych partiach kończyn, ogonie i palcach. Dopuszczalne są wszystkie kolory i znaczenia z wyjątkiem umaszczenia albinotycznego i wątrobianego. Szczególnie ceniona jest ciemna maska na pysku i wokół oczu.

Pekińczyk charakter i temperament

Pekińczyk ma w sobie mnóstwo godności i nie pobiegnie za pierwszą osobą, która rzuci mu smakołyk. Potrzebuje czasu, aby zaufać człowiekowi, ale raz ofiarowaną przyjaźń dochowuje przez całe życie. Jest inteligentny, śmiały, pewny siebie i samodzielny. Lubi spokój, mało szczeka, a jednocześnie potrafi odważnie stanąć w obronie siebie i opiekuna.

Bywa uparty i skupiony na sobie, a swoją czułość chowa za fasadą lekko zgryźliwego arystokraty. Źle znosi grubiańskie traktowanie i potrafi długo pamiętać nieprzyjemne doświadczenia. Wobec domowników jest oddany i czuły, wobec obcych raczej chłodny. Prawidłowo wychowany pekińczyk nie powinien być agresywny wobec opiekuna, a nadmierna nerwowość czy kłapanie zębami zwykle świadczą o błędach w socjalizacji, bólu lub stresie.

Dla kogo jest pekińczyk

To dobry pies do mieszkania w bloku, dla osób starszych, singli i spokojnych rodzin. Nie potrzebuje długich wędrówek, więc sprawdzi się także u osób zapracowanych, pod warunkiem że znajdą codziennie kilkanaście minut na pielęgnację.

• Pasuje, jeśli szukasz spokojnego, kanapowego towarzysza, lubisz zajmować się sierścią i masz cierpliwość do psa z własnym zdaniem.
• Nie pasuje, jeśli chcesz psa do biegania, rowerowych wycieczek lub sportów kynologicznych.
• Ostrożnie z małymi dziećmi: pekińczyk jest wrażliwy, nie lubi szarpania i łatwo o uraz oka czy kręgosłupa przy nieostrożnym podnoszeniu.

Wychowanie i szkolenie

Pekińczyk uczy się chętnie tylko wtedy, gdy widzi w tym sens. Krzyk i kary fizyczne przynoszą odwrotny skutek: pies zamyka się w sobie albo staje się uparty. Najlepiej działa szkolenie oparte na nagrodach, krótkie sesje po 3 do 5 minut i dużo cierpliwości.

• Zacznij socjalizację od pierwszych dni w domu: nowe dźwięki, ludzie, spokojne psy.
• Ucz podstaw: imię, przywołanie, siad, zostań, spokojne zachowanie przy pielęgnacji.
• Od szczenięcia przyzwyczajaj psa do szczotki, dotykania łap, oczu i pyska.
• Używaj szelek zamiast obroży, bo ucisk na szyję utrudnia oddychanie.

Pielęgnacja pekińczyka

Szata pekińczyka wymaga regularnej pracy. Czesanie 3 do 4 razy w tygodniu, a w okresie linienia codziennie, zapobiega kołtunom. Przydadzą się szczotka z naturalnego włosia, metalowy grzebień i delikatna szczotka pudlówka do kołtunów. Dobór sprzętu opisujemy w poradniku o szczotkach, grzebieniach i furminatorach do czesania psa.

Jak czesać krok po kroku

• Lekko zwilż włos spryskiwaczem z wodą lub odżywką, nigdy nie czesz na sucho.
• Pracuj warstwami: zacznij od brzucha i łap, potem przejdź na boki i grzbiet.
• Kołtuny rozczesuj palcami i grzebieniem, a większe ostrożnie rozetnij wzdłuż.
• Okolice odbytu i łapy możesz delikatnie podcinać dla higieny.

Kąp psa rzadko, zwykle raz na kilka tygodni, łagodnym szamponem dla psów długowłosych, i zawsze dokładnie wysusz sierść.

Oczy, nos i fałd nosowy

Codziennie przecieraj okolice oczu gazikiem zwilżonym przegotowaną wodą lub solą fizjologiczną. Fałd nad nosem oczyść wilgotnym gazikiem i dokładnie osusz, bo wilgoć sprzyja stanom zapalnym skóry. Sprawdzaj, czy nozdrza są drożne i czyste. Pamiętaj też o czyszczeniu uszu i obcinaniu pazurów, zwłaszcza że u mało ruchliwego psa ścierają się słabo.

Żywienie

Pekińczyk łatwo tyje, a każdy nadmiarowy kilogram obciąża serce, kręgosłup i drogi oddechowe. Wybieraj pełnoporcjową karmę dla małych ras, z dobrym źródłem białka. Dorosły pies zwykle zjada 2 posiłki dziennie, szczeniak 3 do 4. Porcję dobierz do masy ciała i aktywności, możesz skorzystać z naszego kalkulatora ile karmy dla psa.

Wartości są orientacyjne. Zawsze sprawdź zalecenia producenta karmy i obserwuj sylwetkę psa: żebra powinny być wyczuwalne pod palcami.

Zdrowie: na co choruje i ile żyje pekińczyk

Pekińczyk żyje przeciętnie 12 do 14 lat. Jako rasa brachycefaliczna, czyli o skróconej kufie, jest narażony na kilka grup problemów zdrowotnych:

• Zespół niedrożności dróg oddechowych: zwężone nozdrza, wydłużone podniebienie miękkie, chrapanie, zadyszka, gorsza tolerancja wysiłku.
• Przegrzanie: pies źle oddaje ciepło, dlatego latem łatwo o udar cieplny u psa.
• Choroby oczu: wypadnięcie gałki ocznej po urazie, owrzodzenie rogówki, zapalenie rogówki, podrażnienia przez rzęsy i fałdy. Więcej w artykule o chorobach oczu u psów.
• Kręgosłup: dyskopatia, związana z budową ciała.
• Inne: rozszczep podniebienia, wodogłowie, wady serca, kamica moczowa, trudne porody (często konieczne jest cesarskie cięcie).

Jak zmniejszyć ryzyko

• Wybieraj hodowlę, w której psy mają szerokie nozdrza i swobodnie oddychają.
• Unikaj spacerów w upale, wychodź rano i wieczorem.
• Utrzymuj szczupłą sylwetkę psa.
• Rób kontrolne wizyty u weterynarza co najmniej raz w roku, a u seniora częściej.

Ile kosztuje szczeniak pekińczyka i jak wybrać hodowlę

Szczeniak z rodowodem z hodowli zarejestrowanej w ZKwP lub innej organizacji uznającej FCI kosztuje zwykle kilka tysięcy złotych. Cena zależy od linii, osiągnięć wystawowych rodziców, umaszczenia i przeznaczenia psa (na wystawy lub do towarzystwa). Bardzo niska cena to najczęściej sygnał pseudohodowli.

• Odwiedź hodowlę osobiście i zobacz matkę szczeniąt.
• Zapytaj o badania rodziców i warunki, w jakich rosną szczenięta.
• Zwróć uwagę na oddech szczeniaka: nie powinien chrapać ani sapać w spoczynku.
• Szczeniak powinien mieć książeczkę zdrowia, szczepienia, odrobaczenie i metrykę.

Przed zakupem porozmawiaj z kilkoma hodowcami i porównaj, jak odpowiadają na pytania o zdrowie psów.

Podsumowanie

Pekińczyk to pies dla kogoś, kto ceni spokój, lubi zajmować się sierścią i zaakceptuje niezależny charakter. W zamian dostaje lojalnego, odważnego towarzysza na kilkanaście lat. Jeśli jeszcze wybierasz, porównaj go z innymi małymi rasami w dziale rasy psów, na przykład z łagodniejszym w obyciu shih tzu, którego charakter opisujemy osobno.