Jak szczekają psy w różnych językach?

Jak szczekają psy w różnych językach? Polski pies mówi „hau hau”, angielski „woof woof”, a japoński „wan wan”. Psy szczekają bardzo podobnie na całym świecie, lecz ludzie zapisują ten dźwięk na wiele sposobów, tworząc różne onomatopeje. Zobacz, skąd biorą się te różnice i jak brzmi szczekanie w kilkudziesięciu językach.

Onomatopeje: dlaczego psy szczekają inaczej w każdym języku

Przede wszystkim słowa oddające szczekanie to onomatopeje. Dlatego każdy język próbuje własnymi głoskami uchwycić ten sam dźwięk. Tak samo zapisujemy odgłos odjeżdżającego pociągu albo gwizdka w czajniku. Ponieważ nie istnieje jeden uniwersalny zapis, nawet w obrębie jednego języka spotkasz kilka wersji.

Weźmy na przykład angielski. Tam pies mówi „woof woof”, „ruff ruff”, „arf arf” albo „bow wow”. Ponadto małe psy szczekają „yap yap” lub „yip yip”. Natomiast w baskijskim istnieją osobne zapisy dla szczekania psa małego, dużego i starego. Zatem język potrafi uwzględnić nawet wiek i wielkość zwierzęcia.

Onomatopeje z całego świata: przykłady zapisów

Poniżej znajdziesz wybrane zapisy z różnych stron świata. Zwróć uwagę, że większość z nich składa się z dwóch powtórzonych sylab.

Najczęściej spotkasz takie zapisy: po polsku „hau hau”, po niemiecku „wuff wuff”, po francusku „ouah ouah”, po hiszpańsku „guau guau”, po włosku „bau bau”, po rosyjsku „gaw gaw”, po turecku „hav hav”, po japońsku „wan wan”, po chińsku „wang wang”, po wietnamsku „gau gau”, a po holendersku „woef woef”.

Co ciekawe, wspólna dla większości języków jest zasada podwójnego dźwięku. Dlatego hebrajski pies mówi „hav hav”, kurdyjski „hau hau”, a japoński „wan wan”. Dodatkowo zdarzają się zapisy, które zaskakują, jak koreańskie „mung mung”. Wreszcie amerykański język migowy pokazuje szczekanie gestem: dwukrotnie otwiera się zamknięte pięści.

Czy psy rozumieją się mimo różnic

Przede wszystkim dla psów nie ma bariery językowej. Zatem pies z Polski bez problemu zrozumie szczekanie psa z Japonii. Dodatkowo dźwięk niesie informację o emocjach, na przykład o ostrzeżeniu, zabawie albo radości. Tak więc różnice wynikają z naszego odbioru, a nie z psiej mowy. Więcej o komunikacji znajdziesz w tekście Czy możemy zrozumieć psi język.

Ponadto wysokość i barwa szczekania zależą od wielkości psa, rasy i wieku. Na przykład małe psy szczekają wyżej, a duże niżej. Dodatkowo starszy pies często szczeka ciszej i rzadziej, o czym piszemy w tekście Jak dbać o starego psa. Poznaj też najmniejsze psy świata, które słyną z wysokich głosów.

Podsumowanie

Szczekanie psów brzmi niemal tak samo na całym świecie, lecz każdy język zapisuje je po swojemu. Dlatego różnice w zapisie mówią więcej o ludziach niż o psach. Następnym razem posłuchaj uważnie swojego pupila i zwróć uwagę na emocje w jego głosie.