Pirenejski pies górski: charakter, zdrowie i pielęgnacja

Pirenejski pies górski to duży, biały stróż stad z francuskich Pirenejów, spokojny i mocno związany z rodziną, ale samodzielny i czujny wobec obcych. Przez stulecia chronił owce przed drapieżnikami bez stałego nadzoru pasterza. Piękna szata przyciąga wzrok, jednak o wyborze tej rasy powinny decydować jej rozmiar i charakter.

Skąd pochodzi pirenejski pies górski?

Rasa wywodzi się z francuskiej strony Pirenejów, gdzie od bardzo dawna pilnowała stad owiec przed wilkami i niedźwiedziami. Ponadto w średniowieczu te psy strzegły także zamków, a w XVII wieku zyskały popularność na francuskim dworze. Ich praca wymagała odwagi i samodzielności, ponieważ pies często musiał ocenić zagrożenie bez pomocy pasterza.

Co więcej, te cechy widać wyraźnie także u współczesnych pirenejczyków. FCI klasyfikuje rasę w grupie 2, w sekcji molosów typu górskiego, a szczegółowy opis zawiera wzorzec nr 137 dostępny na stronie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej FCI. Polskie omówienie wzorca znajdziesz w artykule wzorzec pirenejskiego psa górskiego.

Jak wygląda pirenejski pies górski?

Pirenejczyk jest duży, mocny i harmonijnie zbudowany, ale nie powinien sprawiać wrażenia ciężkiego. Przy tym jego sylwetka łączy siłę z lekkością ruchu. Głowa jest proporcjonalna do ciała, nos całkowicie czarny, a stosunkowo małe oczy mają ciemnobursztynową barwę. Z kolei niewielkie, trójkątne uszy przylegają do głowy na wysokości oczu.

Charakterystyczną cechą rasy są podwójne wilcze pazury na tylnych kończynach. Wzorzec wymaga, aby były dobrze rozwinięte, dlatego nie usuwa się ich, lecz pielęgnuje.

Wzrost i waga

Według wzorca psy osiągają od 70 do 80 cm w kłębie, a suki od 65 do 75 cm. Jednak u wyjątkowo dobrych przedstawicieli rasy dopuszcza się niewielką tolerancję. Wzorzec nie określa jednak obowiązkowej masy ciała, więc podawane widełki, zwykle od około 40 do 60 kg, traktuj jako orientacyjne. W praktyce masa zależy od płci, budowy i kondycji psa.

Sierść i umaszczenie

Szata jest gęsta, dość długa i elastyczna. Obfitszy włos rośnie na szyi i ogonie, a na tylnych kończynach tworzy portki. Przede wszystkim podstawowym kolorem jest biel. Natomiast dopuszczalne są również łaty szare, borsucze, bladożółte, wilczaste lub pomarańczowe, głównie na głowie, uszach i przy nasadzie ogona. Pirenejczyka nie należy mylić z owczarkiem podhalańskim ani z rasą mastif pirenejski, ponieważ to odrębne rasy.

Jaki charakter ma pirenejczyk?

Pirenejczyk jest spokojny, pewny siebie i uważny. Ponadto silny instynkt stróżujący należy do najważniejszych cech rasy. Pies stworzony do samodzielnej pracy często najpierw ocenia sytuację, a dopiero później reaguje, więc nie wykonuje każdego polecenia natychmiast. Jednak nie świadczy to o braku inteligencji, tylko o dawnej funkcji stróża, który musiał decydować sam.

Wobec rodziny jest zazwyczaj bardzo przywiązany, natomiast wobec obcych pozostaje powściągliwy. Dlatego prawidłowa socjalizacja pomaga mu spokojnie oceniać nowe sytuacje. Więcej o temperamencie przeczytasz w artykule charakter pirenejskiego psa górskiego.

Czy pirenejski pies górski nadaje się dla dzieci?

Dobrze prowadzony pirenejczyk może żyć w rodzinie z dziećmi. Jednak żadna rasa nie jest „naturalną psią niańką”. Dorosły pies jest bardzo duży i może przypadkowo przewrócić małe dziecko, dlatego kontakty zawsze powinien nadzorować dorosły. Dziecko również trzeba nauczyć, że psu nie przeszkadza się podczas jedzenia i snu.

Dla kogo jest ta rasa?

Rasa najlepiej sprawdzi się u spokojnego, cierpliwego opiekuna, który rozumie psy stróżujące i ma dom z solidnie ogrodzonym ogrodem. Pies nie powinien jednak żyć samotnie na podwórku, ponieważ potrzebuje stałego kontaktu z rodziną. Dodatkowe wady i zalety rasy omawiamy w tekście pirenejski pies górski dla kogo.

Czy może mieszkać w bloku?

Sam metraż mieszkania nie jest jedynym kryterium, jednak w praktyce rasa lepiej funkcjonuje tam, gdzie ma więcej przestrzeni. Problemem bywają schody, szczególnie w okresie wzrostu i w starszym wieku. Ponadto pirenejczyk jako naturalny stróż reaguje szczekaniem na odgłosy z klatki schodowej, co w bloku często prowadzi do konfliktów z sąsiadami.

Ile ruchu potrzebuje?

Choć to duży pies użytkowy, nie należy do najbardziej energicznych ras. Potrzebuje regularnych spacerów i spokojnej eksploracji otoczenia, a nie intensywnych treningów. U szczeniąt trzeba uważać na przeciążenia, gdyż układ ruchu dużego psa rozwija się długo.

Wychowanie i szkolenie

Szkolenie zacznij od pierwszych dni w domu, a szczególnie zadbaj o spokojną socjalizację z ludźmi, zwierzętami i różnymi miejscami. Przede wszystkim nie opieraj wychowania na teorii dominacji. Niezależność pirenejczyka nie oznacza próby przejęcia kontroli nad opiekunem. Znacznie lepiej działa konsekwentne szkolenie oparte na nagradzaniu, w krótkich i konkretnych sesjach.

Najczęstsze błędy opiekunów tej rasy to:

• Wielokrotne powtarzanie tego samego ćwiczenia, które szybko nudzi samodzielnego psa.
• Spuszczanie psa ze smyczy na nieogrodzonym terenie, chociaż przywołanie u tej rasy bywa zawodne.
• Słabe ogrodzenie posesji, które pies stróżujący łatwo sprawdza i pokonuje.
• Przekonanie, że duża działka zastąpi spacery, kontakt z człowiekiem i szkolenie.
• Przeciążanie szczenięcia długimi spacerami i schodami.

Więcej wskazówek znajdziesz w dziale tresura psa.

Pielęgnacja pirenejskiego psa górskiego

Obfita sierść wymaga regularnego szczotkowania, a podczas intensywnego linienia trzeba robić to częściej. Szczególnej kontroli wymagają okolice za uszami i portki, gdzie włos łatwiej się plącze. Kąpiel wykonuj w zależności od potrzeb: zdrowego psa nie trzeba często kąpać tylko dlatego, że jest biały.

Dodatkowo regularnie kontroluj uszy, pazury i zęby. Podwójne wilcze pazury na tylnych łapach nie ścierają się podczas chodzenia, więc trzeba je przycinać. Nie strzyż psa na lato, ponieważ podwójna szata chroni go również przed przegrzaniem.

Żywienie dużego psa

Dieta musi odpowiadać wiekowi, kondycji i aktywności psa. Szczenię dużej rasy powinno dostawać karmę przeznaczoną dla rosnących dużych psów, z kontrolą energii. Przekarmianie nie przyspiesza zdrowego rozwoju, a zbyt szybki wzrost i nadwaga obciążają stawy. Nie podawaj też samodzielnie preparatów wapniowych „na mocne kości”, gdyż przy pełnoporcjowej karmie mogą zaszkodzić. Suplementację uzgodnij z lekarzem weterynarii.

Gęsta sierść utrudnia ocenę sylwetki, dlatego sprawdzaj kondycję psa także dotykiem: żebra powinny być wyczuwalne. Dawkę wstępnie obliczysz w kalkulatorze ile karmy dla psa.

Na co chorują pirenejskie psy górskie?

Pirenejski pies górski nie jest rasą wolną od problemów zdrowotnych. Amerykański klub rasy zaleca badania psów przeznaczonych do hodowli, przede wszystkim stawów biodrowych i rzepek. Dodatkowo ocenia się łokcie, serce, tarczycę, oczy i słuch, a także stosuje wybrane badania genetyczne. Sam rodowód nie jest badaniem zdrowotnym.

Z kolei typowa długość życia wynosi orientacyjnie od 10 do 12 lat. Wpływają na nią genetyka, żywienie, masa ciała i profilaktyka.

Ile kosztuje pirenejski pies górski?

Cena szczeniaka zależy od hodowli, pochodzenia rodziców, wykonanych badań, osiągnięć wystawowych i planów hodowlanych. Orientacyjnie za szczenię z rodowodem ZKwP trzeba liczyć się z wydatkiem kilku tysięcy złotych. Jednak ważniejsze od szukania najtańszej oferty jest sprawdzenie hodowli: warunków utrzymania psów i wyników badań rodziców. Sprawdzone miejsca znajdziesz w katalogu hodowli.

Następnie do ceny zakupu dochodzą koszty utrzymania dużego psa: karma, profilaktyka, leczenie, akcesoria i pielęgnacja. Przy tak dużej rasie wszystko kosztuje więcej, od legowiska po leki dawkowane według masy ciała.

Podsumowanie

Pirenejczyk to spokojny, samodzielny stróż, który całym sercem przywiązuje się do rodziny. Jednocześnie potrzebuje przestrzeni, cierpliwego szkolenia bez przemocy i opiekuna, który akceptuje jego niezależność. Przed zakupem dokładnie sprawdź hodowlę i badania rodziców. Jeśli szukasz innego białego psa górskiego, porównaj go z rasą owczarek maremma.