Psy o szarym umaszczeniu

Czechosłowacki Wilczak

Wilczak czechosłowacki powstał w wyniku skrzyżowania psa i wilka. Pierwsze próby krzyżowania wilka eurazjatyckiego z owczarkiem niemieckim przypadają na 1955 rok. Główną intencją hodowców było sprawdzenie, czy przez skrzyżowanie dwóch gatunków można poprawić kondycję zdrowotną, odporność i wytrwałość psów, tak aby mogły bez problemu służyć w czechosłowackiej straży granicznej Pohraniční stráž.
Wilczak czechosłowacki powinien przypominać budową, wyglądem i umaszczeniem wilka europejskiego. Dopuszczalnym kolorem umaszczenia jest żółtawoszary lub srebrzystoszary z charakterystycznym jasnym pyskiem oraz jasną sierścią na dolnej części szyi i przedniej części klatki piersiowej. Dozwolone także maść ciemnoszara z jasną maską.

Pumi

Pumi to rasa wyhodowana w XVII lub XVIII wieku na terenie Węgier powstała w wyniku krzyżowania niemieckich i francuskich owczarskich „terierów” z puli. Początkowo trzymano je wyłącznie do pracy, a w hodowli wykorzystywano inne węgierskie rasy jak mudi lub puli. Dopiero w 1996 roku Pumi otrzymały własny standard.
Standard rasy dopuszcza każdy odcień szarości. Szczenięta rodzą się wprawdzie czarne, ale ich sierść jaśnieje już w 6-8 tygodniu życia. Innymi dopuszczalnymi typami umaszczenia są: czarny, biały i maszkos fakó, czyli żółto-brązowy z ciemną maską (znany też jako śniady z maską). Szata psów jest kręcona, gruba, średniej długości, z miękkim podszerstkiem.

Owczarek pikardyjski

Rasa została sprowadzona do Francji w IX wieku przypuszczalnie przez Celtów. Niektórzy eksperci twierdzą, że rasa jest silnie związana z Briardem i Beauceronem , podczas gdy inni uważają, że dzieli pochodzenie z holenderskimi i belgijskimi psami pasterskim.
Cechą typową dla rasy jest nieco rustykalny wygląd. Dopuszczalnymi typami umaszczenia są: szare z czarnymi nalotami, szarosrebrne i szaroczerwone, rudopławe.

Sarplaninac

Pies pasterski z Szar Płaniny to stara rasa psów górskich blisko spokrewniona z owczarkiem kraskim. Psy były niegdyś wykorzystywane do zaganiania stad i pilnowania ich przed drapieżnikami w południowo-wschodnim regionie byłej Jugosławii. Jeszcze do 1957 roku rasa była znana pod nazwą „owczarek iliryjski”. Na wniosek Związku Kynologicznego Jugosławii zmieniono ją na „jugosłowiański pies pasterski z Szar Płaniny„.
Umaszczenie czworonogów jest jednolite – od białego po bardzo ciemne, wręcz stalowo szare.

Elkhund szary

Elkhund szary to najbardziej rozpowszechniona rasa psa domowego w Norwegii. Czworonogi były niegdyś wykorzystywane do wystawiania zwierzyny m.in. w czasie polowań na łosie.
Dopuszczalnym typem umaszczenia są wszystkie odmiany szarości. Włos okrywowy ma zazwyczaj zabarwione na czarno końcówki; jest przy tym twardy i gruby.

Wilczarz irlandzki

Na przełomie XIX i XX wieku w Irlandzkim Muzeum Narodowym w Dublinie znajdowało się kilka czaszek psów datowanych na epokę kamienia i brązu. Theophil Struder zainteresował się znaleziskami i przez długi czas prowadził badania, których wynik przerósł najśmielsze oczekiwania kynologów. Okazało się, że wykopane czaszki miały budowę tożsamą do czaszek wilczarzy irlandzkich z muzeów szwajcarskiego i brytyjskiego. Kilka dekad później naukowcy potwierdzili istnienie psów w typie wilczarza na terenie Irlandii w VII-VIII w. p.n.e. Aż do XVIII wieku czworonogi były wykorzystywane do polowań na jelenie (w późniejszym czasie także na wilki). Obecnie Wilczarze irlandzkie spełniają psów do towarzystwa oraz obrońców gospodarstw domowych.
Dopuszczalnymi typami umaszczenia u rasy są: szara, stalowoszara, cętkowana, czerwona, czarna, czysto biała oraz koloru pszenicy.

Alaskan Malamute

Psy były pierwotnie hodowane przez plemię Malemutów zasiedlające rejony zachodniej Alaski; wykorzystywano je do powożenia ciężkich sań. Aby uzyskać większe i silniejsze czworonogi, rodzime psy były prawdopodobnie krzyżowane z większymi psami osadników przybyłych do Ameryki Północnej w czasie gorączki złota. Badania DNA potwierdziły, że Alaskan malamute to jedna z najstarszych ras psów na świecie, która prawie zupełnie nie zmieniła swojego wyglądu i charakteru.
Alaskany mają gęstą szatę z grubym podszerstkiem, nieco bardziej szorstką i dłuższą niż u husky syberyjskiego. Dopuszczalnymi typami umaszczenia są: odcienie szarego i białego, sobolowo-białego, czarno-białego, wilczasto-białego, czerwono-białego albo czysto białego.

Keeshond

Szpic wilczy jeszcze w XVIII wieku był uważany za „psa ludu” i symbolizował opór stawiany Wilhelmowi Orleańskiemu. Rasa powstała w wyniku skrzyżowania szpica pomorskiego, norweskiego elkhunda i samojeda, a jej początki sięgają XVI-wiecznych Niderlandów, gdzie były wykorzystywane jako psy stróżujące
Szpice mają krzepkie, średniej wielkości ciało oraz prostą i twardą w dotyku sierść z miękkim podszerstkiem. Dopuszczalnym typem umaszczenia jest szaro-srebrno-czarne.

Pies grenlandzki

Pies grenlandzki to dawny pies inuicki hodowany od wieków na Grenlandii. Pierwotnie Psy grenlandzkie służyły do powożenia zaprzęgów i brały udział w polowaniach na niedźwiedzie i foki. Największą sławę przyniosła im jednak udana wyprawa na biegun południowy organizowana przez Roalda Amundsena. Po powrocie do Norwegii podróżnik stwierdził, że sukces przedsięwzięcia zawdzięcza głównie psom, które doskonale znosiły podróż i wydatnie pomagały swoim ludzkim towarzyszom.
Psy grenlandzkie mogą występować we wszystkich typach umaszczenia.

Szwedzki Vallhund

Szwedzki Vallhund – po szwedzku Vastgotaspets, czyli „pies zachodnich Gotów” – pochodzi prawdopodobnie z rejonów jezior Wener oraz Wetter w południowej Szwecji. W dawnych czasach psy były hodowany głównie przez chłopstwo na Gotlandii i wykorzystywane do zaganiania bydła, stróżowania i wyłapywania szczurów. Współczesną historię rasy datuje się na lata 40. XX wieku, kiedy to hrabia Bjorn von Rosen dokonał spisu psów jednolitych w typie, występujących w okolicach Vary. Właśnie te czworonogi stały się bazą dla przyszłej, regularnej hodowli.
Najczęściej występującym typem umaszczeniem jest szare z ciemnymi końcami włosa. Wzorzec dopuszcza także barwę: piaskową, brązowożółtą, czerwonorudą, niebieskoszara i pręgowaną. W każdym typie mogą występować białe znaczenia.

Łajka zachodniosyberyjska

Łajka zachodniosyberyjska została wyodrębniona jako rasa dopiero latach 50. XX wieku. Psy powstały w wyniku skrzyżowania dwóch innych odmian łajek – mansijskiej i chantejskiej – z rosyjskimi psami myśliwskimi.
Szata psów składa się z włosów okrywowych oraz miękkiego, gęstego podszerstka. Włosy okrywowe są grube i proste, równolegle ułożone do ciała. Dopuszcza się występowanie maści w różnorodnym kolorze – od białego, po kremowy, pieprz i sól, rudy, szary, wilczasty, łaciaty i srokaty w wymienionych kolorach.

Niestety portal nie posiada zdjęć Łajki zachodniosyberyjskiej szarej

Whippet

Chart angielski rozwijał się na terenach północnej Anglii oraz południowej Szkocji. Pierwsze wizerunki psów podobnych do Whippetów pochodzą z XV wieku, niemniej właściwa rasa powstała dopiero w XIX wieku w wyniku krzyżowania małych greyhoundów z charcikami włoskimi oraz wysokonożnymi terierami. W latach 20. XX wieku istniała także odmiana szorstkowłosa, jednak bardzo szybko została wyeliminowana z hodowli.
Pierwotnie psy były wykorzystywane w czasie polowań na króliki oraz do zawodów wyścigowych (rozpędzony Whippet osiąga prędkość 65 km/h). Współcześnie pełnią funkcje psów reprezentacyjnych oraz rodzinnych.

Wyżeł weimarski krótkowłosy

Szare psy myśliwskie były znane na terenie Niemiec co najmniej od I poł. XVII wieku. Trudno jednoznacznie powiedzieć, czy Wyżeł weimarski był rzeczywiście hodowany w obecnym kształcie na dworze weimarskim. Pewne jest natomiast, że książę Karol August (1757-1828) – przepełniony pasją do myślistwa – sprowadził z Francji psy gończe i umieszczał je u dworskich łowczych i chłopów. Opisy historyczne wskazują, że wyżły występowały głównie w okolicach Weimaru i Halle.
Prace nad stworzeniem współczesnego typu Wyżłów rozpoczęto w XIX wieku – ich efektem jest współczesna postać psa.
Dopuszczalnym typem umaszczenie jest srebrnoszare (także mysio szare). Możliwe występowanie białych znaczeń, ale wyłącznie na piersi.

Owczarek staroangielski

Owczarek staroangielski to pies w starym typie znany już w średniowiecznej Anglii. W dawnych czasach był wykorzystywany do obrony przed wilkami i niedźwiedziami (w XIX wieku także do zaganiania stad owiec).
Dopuszczalnymi typami umaszczenia są wszystkie odcienie szarości i niebieskiego aż po grizzly. Na tułowiu mogą występować niewielkie białe znaczenia.

Husky Syberyjski

Husky syberyjskie zostały wyhodowane przez Czukczów zamieszkujących wschodnią część Syberii. Jako że plemię musiało pokonywać tysiące kilometrów w poszukiwaniu pożywienia i nowych terenów do zamieszkania, potrzebowało bardzo wytrzymałych i odpornych na trudne warunki atmosferyczne psów, które mogłyby zarówno pociągnąć sanie, jak i pilnować reniferów oraz domostw. W 1908 roku handlarz futer William Goosak sprowadził kilka sztuk psów na Alaskę, gdzie odbywały się wyścigi psich zaprzęgów. Początkowo wyśmiewane i nazywane pogardliwie „syberyjskimi szczurami”, zyskały w niedługim czasie szacunek wśród uczestników wyścigu – zajęły bowiem trzecie miejsce. Wkrótce stały się niekwestionowanymi mistrzami w wyścigach sań.
Dopuszcza się wszystkie rodzaje umaszczenia – od czysto białego do jednolicie czarnego, niemniej najczęściej spotykanymi zestawieniami barw są: czarny, szary, wilczasty, srebrzysty, rudy, czekoladowy i złocisty z bielą, także pinto (łaciate).

Charcik włoski

Psy o budowie włoskiego charcika były znane już w epoce brązu. Rasa pochodzi z północnej Afryki, gdzie była hodowana już w okresie starożytności. Do Włoch czworonogi trafiły w V wieku p.n.e. Prawdziwy rozkwit rasy przypada jednak na wiek XVIII – w tym też czasie psy trafiły do Niemczech i Francji.
Dopuszczalnymi typami umaszczenie są: jednolite, czarne, szare, błękitne lub płowe (izabelowate); białe znaczenia dopuszczalne jedynie na piersi i na palcach.

Owczarek kaukaski

Owczarek kaukaski to stara rasa psów pasterskich pochodząca z terenów Kaukazu i przez długie lata hodowana w izolacji. Pierwsze osobniki trafiły do Europy (Niemcy) dopiero w latach 50. XX wieku, gdzie były wykorzystywane przez służby graniczne do pilnowania granic (szczególnie Muru Berlińskiego). Po rozebraniu Muru tysiące psów znalazło schronienie w Niemczech i w Polsce. Pierwszy standard rasy został zatwierdzony dopiero w roku 1984.
Dopuszczalnymi typami umaszczenia u rasy są: szare, szaro-czarne, rudawosłomkowe, nakrapiane i łaciate.

Owczarek pirenejski

Owczarek pirenejski długowłosy – jako rasa hodowana wyłącznie do celów użytkowych – był właściwie nieznany poza półwyspem Iberyjskim aż do początków XX wieku. Pierwszy wzorzec rasy powstał w latach 20. i do tej pory nie uległ zasadniczym zmianom.
Dopuszczalnymi typami umaszczenia są: płowa jasna lub ciemna, z czarnym nalotem lub bez niego, niekiedy z małymi białymi znaczeniami na klatce piersiowej i kończynach; szara jasna lub ciemna, często z niewielkimi białymi znaczeniami na głowie, klatce piersiowej i kończynach; niebieska z czarnymi plamami (arlekin, łupkowa). Dozwolona również maść pręgowana, czarna lub czarna z białymi znaczeniami (ograniczonymi). Preferowane maści jednolite.