Pies grenlandzki: charakter, wymagania i opieka nad zaprzęgowcem

Pies grenlandzki to silny, wytrzymały szpic polarny, od stuleci pracujący w zaprzęgach ludów Arktyki, który waży zwykle 27 do 35 kg i ma ogromną potrzebę ruchu. Jest przyjazny wobec ludzi, ale bardzo niezależny, z silnym instynktem łowieckim i stadnym. To rasa dla doświadczonych, aktywnych opiekunów, najlepiej związanych ze sportami zaprzęgowymi.

Skąd pochodzi pies grenlandzki? Historia rasy

Ta rasa od stuleci towarzyszy Inuitom zamieszkującym Grenlandię i arktyczne wybrzeża. Psy ciągnęły sanie z ładunkiem na ogromnych dystansach, pomagały w polowaniach na foki i niedźwiedzie polarne, a w zimie dzieliły z ludźmi trudy życia w skrajnym klimacie. Selekcja była przy tym bezlitosna, ponieważ przeżywały i miały potomstwo tylko psy najsilniejsze, najbardziej wytrzymałe i odporne. O relacji tych psów z ludźmi Północy piszemy w tekście Inuici i psy.

Rasa jest bardzo stara i genetycznie bliska dawnym psom arktycznym. Co więcej, badania wskazują, że psy zaprzęgowe na Grenlandii mają długą, wielotysiącletnią historię. Światową sławę przyniosły jej jednak wyprawy polarne. Norweski badacz Roald Amundsen uważał dobre psy za warunek powodzenia wyprawy, dlatego wybrał właśnie grenlandczyki. Z nimi w 1911 roku jako pierwszy dotarł na biegun południowy. Więcej przeczytasz w tekście zdobycie bieguna południowego przez Roalda Amundsena. Patronat nad rasą w FCI sprawuje Dania, a wzorzec znajdziesz na stronie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej.

Jak wygląda pies grenlandzki? Wzorzec rasy

To mocno zbudowany szpic polarny, którego budowa gwarantuje wytrzymałość i pracę w surowym klimacie. Tułów jest nieco dłuższy niż wysokość w kłębie (proporcja około 10 do 11), natomiast u suk może być trochę dłuższy.

Głowa

Czaszka jest szeroka i lekko wysklepiona, stop dość wyraźny, a kufa klinowata, szeroka u nasady i nigdy spiczasta. Nos jest duży i ciemny, choć u psów rudych może być wątrobiany, a zimą bywa jaśniejszy (tzw. zimowy nos). Oczy są najczęściej ciemne, lekko skośne. Z kolei uszy są dość małe, trójkątne, stojące i bardzo ruchliwe.

Tułów, ogon i szata

Szyja jest silna i krótka, klatka piersiowa głęboka i szeroka, kończyny bardzo mocne i umięśnione, a łapy duże, okrągłe, z grubymi opuszkami. Ogon jest gruby, krzaczasty i noszony nad grzbietem. Szata jest podwójna, czyli gęsty, delikatny podszerstek i prosty, szorstki włos okrywowy, krótszy na głowie i kończynach, a dłuższy na tułowiu i ogonie. Ponadto dopuszczalne są wszystkie umaszczenia, jednolite i łaciate, z wyjątkiem albinotycznego.

Pies grenlandzki: charakter i temperament

Grenlandczyk jest pełen energii, żywiołowy, niezależny i przywiązany do swojego opiekuna. Do ludzi zwykle podchodzi przyjaźnie, także do obcych, dlatego nie nadaje się na stróża. Jego wytrwałość, siła i wytrzymałość są wręcz legendarne. Najszczęśliwszy jest zatem, gdy może ciągnąć sanie lub wózek.

To jednak pies o bardzo silnych, pierwotnych instynktach. Ma wyraźny instynkt łowiecki, więc puszczony luzem może ruszyć w pogoń za zwierzyną i nie wrócić na zawołanie. Ponadto bywa konfliktowy wobec innych psów, zwłaszcza samców, a w grupie psów silnie zaznacza się hierarchia. Stare opisy rasy mówią o konieczności „przejęcia roli samca alfa”. Jednak dziś wiadomo, że skuteczniejsze od siłowej dominacji są konsekwencja, jasne zasady i dobrze zaplanowana praca.

Wokalizacja psów północy

Grenlandczyki, podobnie jak inne psy północne, częściej wyją niż szczekają. Pozostawione same lub w grupie potrafią „śpiewać” bardzo głośno, co bywa problemem w gęstej zabudowie.

Dla kogo jest pies grenlandzki?

To rasa dla doświadczonych opiekunów, najlepiej maszerów, którzy uprawiają sporty zaprzęgowe i wiedzą, jak prowadzić psy pociągowe. Wymaga kilku godzin aktywności dziennie i pracy fizycznej, a nie tylko spacerów. Zobacz także teksty psy zaprzęgowe i północne psy zaprzęgowe.

• Przede wszystkim nie polecamy go początkującym ani osobom szukającym psa rodzinnego „do mieszkania”.
• Ponadto nie sprawdzi się w domu z kotami i małymi zwierzętami.
• Źle znosi upały, dlatego latem potrzebuje chłodu i cienia.
• Wreszcie potrzebuje solidnie ogrodzonego terenu, ponieważ potrafi kopać pod płotem i przeskakiwać przeszkody.

Jeśli marzysz o psie północnym, ale nie planujesz sportu zaprzęgowego, porównaj tę rasę z alaskan malamute i husky. Żadna z nich nie jest jednak psem kanapowym.

Wychowanie i szkolenie psa grenlandzkiego

Te psy uczą się szybko tego, co uważają za przydatne, jednak klasyczne posłuszeństwo nie jest ich mocną stroną. Dlatego szkolenie wymaga cierpliwości, konsekwencji i dużo motywacji. Kary fizyczne nic nie dadzą, a mogą zniszczyć zaufanie.

• Socjalizuj szczeniaka z ludźmi, psami i otoczeniem od pierwszych tygodni.
• Następnie ucz komend zaprzęgowych i spokojnego chodzenia na smyczy.
• Spaceruj na smyczy lub długiej lince, a swobodny bieg zapewniaj na ogrodzonym terenie.
• Wreszcie zajmij psa pracą: dogtrekking, bikejoring, canicross, ciągnięcie wózka lub sań.

Tradycyjnie psy zaprzęgowe w Arktyce trzymano na łańcuchach. Jednak w warunkach domowych to zły pomysł, ponieważ wielogodzinne uwiązanie jest sprzeczne z dobrostanem psa, a polskie przepisy o ochronie zwierząt ograniczają trzymanie psów na uwięzi. Lepszym rozwiązaniem jest więc duży, bezpieczny kojec z budą jako uzupełnienie życia z ludźmi.

Pielęgnacja psa grenlandzkiego

Szata jest odporna i samoczyszcząca. Wystarczy gruntowne czesanie raz w tygodniu, z wyczesaniem podszerstka grzebieniem o długich zębach lub zgrzebłem. Natomiast w okresie linienia, zwykle dwa razy w roku, podszerstek wychodzi kłębami i trzeba czesać psa codziennie. Kąpiel tylko wyjątkowo. Nie strzyż psa, ponieważ podwójna szata chroni go przed zimnem i słońcem. Przy pracy w zaprzęgu kontroluj także łapy i opuszki, a zimą usuwaj lód spomiędzy palców.

Żywienie psa grenlandzkiego

Zapotrzebowanie energetyczne zależy od pracy. Pies w sezonie treningowym potrzebuje wysokoenergetycznej karmy z dużą ilością białka i tłuszczu, natomiast pies odpoczywający latem znacznie mniej. Orientacyjnie pies o masie 30 kg zjada ok. 350 do 450 g suchej karmy dziennie, a w intensywnym sezonie więcej. Porcję dopasuj w kalkulatorze ile karmy dla psa.

Zdrowie psa grenlandzkiego

To zwykle zdrowa i odporna rasa, a pies żyje 12 do 14 lat. Pierwsze psy sprowadzane do Europy masowo chorowały na nosówkę, na którą nie miały odporności. Dziś jednak skutecznie chronią przed nią szczepienia. Więcej w tekście nosówka u psa, objawy i leczenie. Ponadto u niektórych psów może wystąpić dysplazja stawów biodrowych, a u psów sportowych urazy łap i mięśni.

Ile kosztuje szczeniak psa grenlandzkiego?

W Polsce to rasa rzadka, utrzymywana głównie przez maszerów. Cena szczeniaka z rodowodem z linii pracujących wynosi orientacyjnie kilka tysięcy złotych i zależy od hodowli oraz osiągnięć sportowych rodziców. Dlatego szukaj hodowli zarejestrowanej w ZKwP lub innej organizacji FCI, często za granicą, w krajach skandynawskich. Hodowle w Polsce możesz sprawdzić w katalogu hodowli.

Podsumowanie

To żywa legenda Arktyki: niezwykle silny, wytrzymały i przyjazny wobec ludzi, ale też niezależny i pełen pierwotnych instynktów. Spełni się zatem u doświadczonego maszera, a nie w roli psa kanapowego. Inne szpice i psy północne poznasz w opisie grupy V FCI oraz w kategorii alfabetyczna lista ras.