Beagle: charakter, pielęgnacja, zdrowie i cena. Profil rasy

Beagle to najmniejszy z angielskich psów gończych: wesoły, przyjazny i niezwykle towarzyski pies średniej wielkości o znakomitym węchu. Świetnie odnajduje się w aktywnej rodzinie z dziećmi, ale ma silny instynkt tropienia, sporą dawkę uporu i ogromny apetyt. Poniżej znajdziesz pełny profil rasy: historię, wzorzec, charakter, szkolenie, pielęgnację, żywienie, zdrowie i podpowiedzi, jak wybrać szczeniaka.

• Historia i pochodzenie
• Wygląd i wzorzec rasy
• Charakter i temperament
• Dla kogo jest beagle
• Wychowanie i szkolenie
• Pielęgnacja
• Żywienie
• Zdrowie i choroby rasy
• Ile kosztuje szczeniak i jak wybrać hodowlę

Historia i pochodzenie beagle

Psy gończe polujące w sforach na zające znano w Anglii już w średniowieczu, a beagle uchodzi za jedną z najstarszych ras małych psów gończych. Co do jego przodków istnieją dwie teorie. Według pierwszej rasa wywodzi się od antycznych greckich psów gończych, które dotarły na Wyspy wraz z Rzymianami i krzyżowały się z miejscowymi psami. Z kolei według drugiej jego przodkami są psy gończe z południa Francji (z Gaskonii i Saintonge), od których pochodził dawny angielski southern hound. Prawdopodobnie w powstaniu rasy brały udział także harriery i niewielkie teriery.

Co ciekawe, pochodzenie nazwy też nie jest pewne. Mogła powstać od celtyckiego słowa „beag”, czyli mały, albo od starofrancuskiego „begueule”, czyli rozdziawiony pysk, co nawiązuje do donośnego głosu sfory goniącej zwierzynę. Beagle polowały przede wszystkim na zające i króliki, a myśliwi podążali za nimi pieszo, co tłumaczy ich niewielki wzrost.

Pod koniec XIX wieku w Wielkiej Brytanii powstały pierwsze kluby miłośników rasy, które ujednoliciły jej wygląd. Na przełomie XIX i XX wieku psy te trafiły do Stanów Zjednoczonych, gdzie szybko stały się jednymi z najpopularniejszych psów. Następnie do kontynentalnej Europy rasa rozpowszechniła się szerzej po II wojnie światowej. Ponadto do dziś w Skandynawii czy Wielkiej Brytanii poluje się z nimi zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.

Współcześnie to przede wszystkim pies rodzinny. Doskonały węch sprawia jednak, że pracuje też w służbach celnych, m.in. przy wykrywaniu przemycanej żywności na lotniskach, a także w dogoterapii i psich sportach, takich jak agility, nosework czy mantrailing.

Wygląd i wzorzec rasy

Beagle to mocny, zwarty pies o szlachetnym wyglądzie, bez cech ociężałości. Natomiast według wzorca FCI wysokość w kłębie wynosi od 33 do 40 cm. Wzorzec nie podaje masy ciała, ale dorosłe psy ważą zwykle od 10 do 18 kg, przy czym psy są większe od suk.

Głowa, uszy i oczy

Głowa średniej długości, mocna, ale nie ciężka, bez fałd i zmarszczek. Mózgoczaszka lekko wysklepiona, stop wyraźnie zaznaczony, kufa niespiczasta. Nos najlepiej czarny, u psów o jasnym umaszczeniu może być jaśniejszy. Zgryz nożycowy. Oczy ciemnobrązowe lub orzechowe, raczej duże, o łagodnym, ujmującym wyrazie. Uszy długie, nisko osadzone, z zaokrąglonymi końcami, przylegające do policzków.

Tułów, kończyny i ogon

Grzbiet prosty i poziomy, klatka piersiowa głęboka, sięgająca poniżej łokci, żebra dobrze wysklepione, lędźwie krótkie i mocne. Ponadto kończyny proste, dobrze umięśnione, łapy zwarte z mocnymi opuszkami. Ogon mocny, średniej długości, wysoko osadzony i noszony wesoło do góry, ale nigdy zakręcony nad grzbietem, dobrze owłosiony od spodu.

W ruchu pies porusza się pewnie, bez kołysania. Dodatkowo grzbiet pozostaje prosty, wykrok kończyn przednich jest swobodny i długi, a tylne dają silne odbicie. Dzięki temu taki ruch pozwala mu tropić wiele godzin bez zmęczenia.

Szata i umaszczenie

Szata krótka, gęsta i odporna na warunki atmosferyczne. Natomiast wzorzec dopuszcza każde umaszczenie uznane u psów gończych z wyjątkiem wątrobianego, a koniec ogona zawsze musi być biały. Najczęściej spotkasz psy trójkolorowe (biało-czarno-podpalane), rzadziej dwukolorowe (biało-cytrynowe, biało-rude, biało-czarne), zajęcze (hare pied) i nakrapiane (mottle).

Beagle: charakter i temperament

Beagle to pies wesoły, żywy, ciekawy świata i bardzo towarzyski. Został wyhodowany do pracy w sforze, dlatego dobrze dogaduje się z innymi psami i źle znosi samotność. Ponadto jest łagodny, cierpliwy i pozbawiony agresji wobec ludzi. Obcego raczej radośnie przywita, niż przegoni, więc nie sprawdzi się jako pies stróżujący ani obronny.

Jednocześnie jest psem niezależnym i upartym. Pracował daleko od myśliwego i sam decydował, którym tropem iść, dlatego nie ma tak silnej potrzeby zadowalania opiekuna jak retrievery czy owczarki. Gdy złapie zapach, potrafi „wyłączyć słuch” i pobiec za nim nawet kilka kilometrów. Stąd jego opinia psa skłonnego do ucieczek i włóczęgostwa.

• Zalety: przyjazny, łagodny wobec dzieci, zgodny z innymi psami, wesoły, łatwy w pielęgnacji, poręczny rozmiar.
• Wady: uparty, łakomy, głośny (wycie i „granie” głosem), skłonny do ucieczek za tropem, źle znosi samotność i nudę.

W domu, gdy ma zaspokojone potrzeby ruchu i węszenia, bywa spokojnym miłośnikiem kanapy. Pozbawiony zajęcia szybko jednak zaczyna wyć, kopać i niszczyć, a do tego tyje. Jeśli chcesz się upewnić, czy sprostasz jego wymaganiom, przeczytaj tekst czy beagle to trudna rasa.

Beagle a dzieci i inne zwierzęta

Beagle jest tolerancyjny, cierpliwy i chętny do zabawy, dlatego uchodzi za jedną z najlepszych ras dla rodzin z dziećmi. Ze względu na swój rozmiar nie przewróci łatwo malucha, a jednocześnie wytrzyma długie zabawy z nastolatkiem. Pamiętaj tylko, żeby małe dziecko nie prowadziło psa na smyczy: gdy beagle złapie trop, potrafi mocno szarpnąć. Z innymi psami zwykle żyje bez problemów, natomiast małe zwierzęta, takie jak króliki czy świnki morskie, może traktować jak zwierzynę.

Dla kogo jest beagle?

Beagle będzie dobrym wyborem dla aktywnej rodziny lub osoby, która lubi długie spacery po lesie i polach, ma czas na codzienne szkolenie i nie oczekuje od psa bezwzględnego posłuszeństwa. Co więcej, odnajdzie się zarówno w domu z ogrodem, jak i w mieszkaniu, pod warunkiem że dostanie wystarczająco dużo ruchu i zajęć.

Nie polecamy go osobom, które pracują wiele godzin poza domem i nie mają możliwości zapewnienia psu towarzystwa, mieszkają w budynku z bardzo cienkimi ścianami i wrażliwymi sąsiadami ani tym, którzy marzą o psie biegającym luzem przy nodze bez smyczy. Ogród musi być bardzo dobrze ogrodzony, ponieważ ten tropiciel świetnie kopie podkopy.

Wychowanie i szkolenie beagle

Beagle jest inteligentny, ale jego inteligencja służy przede wszystkim nosowi. Szkolenie wymaga konsekwencji, cierpliwości i dobrej motywacji. Kary fizyczne i krzyk są nie tylko niedopuszczalne, ale też całkowicie nieskuteczne: pies się wtedy zniechęca i wyłącza. Dlatego najlepiej działa szkolenie metodami pozytywnymi, krótkie sesje (5 do 10 minut) i nagrody w postaci smakołyków, które odlicz od dziennej porcji jedzenia.

• Socjalizacja: od pierwszych tygodni w domu pokazuj szczeniakowi różne miejsca, ludzi, dźwięki i psy.
• Przywołanie: ćwicz je codziennie, najpierw w domu, potem na długiej lince. Przede wszystkim to najważniejsza komenda w życiu beagle.
• Zostawanie samemu: ucz stopniowo, zaczynając od kilku minut, żeby zapobiec wyciu i lękowi separacyjnemu.
• Praca węchowa: szukanie smakołyków, maty węchowe, nosework i tropienie zmęczą tego tropiciela bardziej niż godzina biegania.

Pielęgnacja beagle

Krótka sierść tej rasy nie wymaga strzyżenia ani trymowania. Natomiast linieje przez cały rok, a najmocniej wiosną i jesienią. Wystarczy czesanie gumową rękawicą lub szczotką do krótkiej sierści raz lub dwa razy w tygodniu, a w okresie linienia codziennie. Ponadto kąp psa tylko w razie potrzeby, szamponem przeznaczonym dla psów.

Najwięcej uwagi wymagają uszy. Są długie i opadające, dlatego słabo się wietrzą, a to sprzyja stanom zapalnym bakteryjnym i grzybiczym. Sprawdzaj je co kilka dni i czyść preparatem do uszu dla psów, gdy pojawi się zabrudzenie. Pamiętaj też o myciu zębów (najlepiej codziennie, pastą dla psów) i skracaniu pazurów, jeśli nie ścierają się same. Szczegółowy plan znajdziesz w artykule o pielęgnacji beagle.

Żywienie beagle

Beagle to jeden z największych łakomczuchów wśród psów. W praktyce zje wszystko, co znajdzie, i potrafi przekonująco udawać głodnego tuż po posiłku. Dlatego najważniejsze zasady to: odmierzanie porcji wagą kuchenną, stałe pory posiłków (dorosły pies 2 razy dziennie) i liczenie smakołyków do dziennej puli. Karma powinna być pełnoporcjowa, dopasowana do wieku i aktywności, a jedzenie i śmieci trzymaj poza zasięgiem psa.

To wartości orientacyjne dla karmy o przeciętnej kaloryczności. Natomiast psy wykastrowane i mniej aktywne potrzebują dolnej granicy, a często nawet mniej. Dlatego zawsze kieruj się tabelą producenta i sylwetką psa: żebra powinny być łatwo wyczuwalne pod palcami, a talia widoczna z góry. Więcej o diecie przeczytasz w tekście o żywieniu psa beagle.

Zdrowie i choroby rasy

Beagle to rasa ogólnie odporna i długowieczna, ale ma kilka typowych słabych punktów. Do najczęstszych należą:

• Otyłość i jej skutki: obciążenie stawów i kręgosłupa, cukrzyca, gorsza wydolność.
• Zapalenia uszu związane z budową małżowin.
• Choroby kręgosłupa, przede wszystkim dyskopatia.
• Choroby oczu: wypadnięcie gruczołu trzeciej powieki (tzw. cherry eye), jaskra, zespół suchego oka.
• Padaczka idiopatyczna i niedoczynność tarczycy.
• Dysplazja stawów biodrowych, rzadziej niż u dużych ras, ale występuje.
• Choroby genetyczne, dla których istnieją testy DNA, m.in. zespół Musladina-Lueke (MLS) i degeneracja kory móżdżku (NCCD).

Najlepszą profilaktyką są: szczupła sylwetka, regularne szczepienia i odrobaczanie, coroczne badania kontrolne, a u starszych psów także badania krwi. Szerzej o najczęstszych dolegliwościach rasy piszemy w artykule czy beagle często chorują.

Ile kosztuje szczeniak beagle i jak wybrać hodowlę?

Popularność rasy sprawia, że w ogłoszeniach pełno jest szczeniąt „w typie beagle” bez rodowodu. W efekcie taki pies może mieć zupełnie inny wygląd, temperament i więcej problemów zdrowotnych. Dlatego szukaj hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (lub innej organizacji należącej do FCI) i zwróć uwagę, czy:

• Możesz zobaczyć matkę szczeniąt i warunki, w jakich dorastają (najlepiej w domu, a nie w kojcu).
• Rodzice mają badania stawów i oczu oraz testy genetyczne.
• Szczenięta są odbierane w wieku co najmniej 8 tygodni, z metryką, książeczką zdrowia, szczepieniami, odrobaczeniem i chipem.
• Hodowca pyta o Twoje warunki i zostaje w kontakcie po odbiorze psa.

Cena szczeniaka z rodowodem zależy od hodowli, regionu i osiągnięć rodziców. W ogłoszeniach z 2022 roku wynosiła najczęściej od około 3500 do 8000 zł. Ponadto do tego dolicz koszty wyprawki, karmy, szczepień, ubezpieczenia i szkolenia. Praktyczną listę kontrolną znajdziesz w poradniku o kupnie beagle.

Podsumowanie

Beagle to wesoły, łagodny i rodzinny pies gończy, który pokocha dzieci, długie spacery i każdą okazję do węszenia. W zamian oczekuje towarzystwa, codziennego ruchu, cierpliwego szkolenia i kontroli nad miską. Jeśli jesteś gotowy na jego upór i głośny temperament, zyskasz psa, który przez 12 do 15 lat będzie wnosił do domu mnóstwo radości. Inne rasy psów gończych i rodzinnych znajdziesz w dziale Rasy psów.