Dog de bordeaux: charakter, zdrowie, pielęgnacja i cena

Dog de bordeaux, nazywany też mastifem francuskim lub bordoskim, to potężny molos z Francji o dużej, pomarszczonej głowie i krótkiej, płowej sierści. Jest spokojny, przywiązany do rodziny i czujny wobec obcych. Ma jednak wymagania związane z wielkością, zdrowiem i wychowaniem, dlatego zanim zdecydujesz się na szczeniaka, sprawdź, czy poradzisz sobie z tym łagodnym olbrzymem.

Skąd pochodzi dog de bordeaux?

To jedna z najstarszych ras francuskich. Jej przodków łączy się z potężnymi psami używanymi w średniowieczu do polowań na dziki i grubego zwierza. Przez stulecia psy z południowo-zachodniej Francji pilnowały domostw, bydła i winnic, a niestety także brały udział w walkach. W XIX wieku wyróżniano kilka lokalnych typów, między innymi z Tuluzy, Paryża i Bordeaux. Właśnie ten ostatni dał początek współczesnej rasie.

Następnie obie wojny światowe niemal doprowadziły do zaniku rasy. Dopiero w drugiej połowie XX wieku hodowcy podjęli jej odbudowę. Szerszą popularność przyniósł jej film „Turner i Hooch”, w którym bordoski mastif zagrał jedną z głównych ról. Dziś to przede wszystkim pies rodzinny i stróżujący, którego wzorzec publikuje Międzynarodowa Federacja Kynologiczna.

Jak wygląda dog de bordeaux według wzorca?

To typowy krótkogłowy molos: masywny, przysadzisty i bardzo silny, a przy tym harmonijnie zbudowany. Sylwetka wpisuje się w prostokąt. Według wzorca wysokość psów wynosi od około 60 do 68 cm, a suk od około 58 do 66 cm. Psy ważą minimum około 50 kg, a suki około 45 kg, więc to naprawdę ciężkie zwierzęta.

Głowa: znak rozpoznawczy rasy

Przede wszystkim głowa jest ogromna, szeroka i kanciasta, a u samca jej obwód odpowiada mniej więcej wysokości w kłębie. Pokrywają ją symetryczne zmarszczki, których układ zmienia się w zależności od tego, czy pies jest spokojny, czy pobudzony. Stop jest bardzo wyraźny, a kufa krótka i szeroka. Charakterystyczny jest przodozgryz, czyli wysunięta żuchwa, oraz grube, opadające wargi. Oczy są owalne, szeroko rozstawione i mają przyjazny wyraz. Uszy są stosunkowo małe, zwisające i nieco ciemniejsze od reszty ciała.

Szata i umaszczenie

Natomiast sierść jest krótka, cienka i miękka w dotyku, a skóra gruba i luźna, zwłaszcza na szyi, gdzie tworzy podgardle. Umaszczenie jest jednolicie płowe, we wszystkich odcieniach od jasnopłowego po mahoniowy. Pies może mieć czarną lub brązową maskę albo nie mieć jej wcale, a niewielkie białe znaczenia na piersi i końcach łap są dopuszczalne.

Jaki charakter ma dog de bordeaux?

Mimo groźnego wyglądu mastif francuski w domu jest zwykle spokojny, łagodny i bardzo przywiązany do rodziny. Wielu opiekunów opisuje go jako psa, który najchętniej leży blisko domowników. Jednocześnie ma silny instynkt stróżujący i pewność siebie. Wobec obcych jest czujny, a w sytuacji zagrożenia potrafi zdecydowanie bronić swoich.

Jednak bywa uparty i wrażliwy na ton głosu. Dlatego najlepiej sprawdza się wychowanie spokojne, konsekwentne i oparte na nagrodach. Ostre metody i siłowe „pokazywanie, kto rządzi” są nie tylko nieskuteczne, ale przy psie tej wielkości także niebezpieczne. W relacjach z innymi psami, zwłaszcza tej samej płci, bywa dominujący i konfliktowy, co wymaga wczesnej socjalizacji.

Mastif francuski a dzieci

Z kolei wobec dzieci domowników jest zwykle cierpliwy i opiekuńczy. Ze względu na masę ciała może jednak przypadkiem przewrócić malucha, dlatego zabawy powinny odbywać się pod nadzorem. Dzieci powinny też wiedzieć, że nie wolno ciągnąć psa za fafle ani przeszkadzać mu podczas jedzenia i snu.

Dla kogo jest dog de bordeaux?

To rasa dla osób, które mają doświadczenie z dużymi psami i są gotowe na koszty oraz obowiązki związane z olbrzymem. Dlatego najlepiej sprawdzi się u opiekuna, który:

• Mieszka w domu z ogrodem lub na parterze, bez konieczności noszenia psa po schodach.
• Ma czas na socjalizację i konsekwentne wychowanie od pierwszych tygodni.
• Akceptuje ślinienie się, chrapanie i sierść w domu.
• Jest przygotowany na wyższe koszty karmy, leczenia i akcesoriów.
• Rozumie, że rasa żyje krócej niż wiele innych.

Nie jest to dobry wybór na pierwszego psa ani dla osób, które szukają towarzysza do biegania. Jeśli porównujesz rasy, przeczytaj także artykuł zanim kupisz dogue de bordeaux albo zrób quiz, jaka rasa psa pasuje do Ciebie.

Wychowanie i szkolenie

Szczeniak tej rasy bardzo szybko rośnie, a zachowania, które bawią u kilkukilogramowego malucha, przestają być zabawne u psa ważącego kilkadziesiąt kilogramów. Dlatego od pierwszych dni ucz chodzenia na luźnej smyczy, spokojnego witania gości i oddawania przedmiotów. Socjalizacja z ludźmi, psami, dźwiękami i miejscami jest absolutnie kluczowa.

Z doświadczenia opiekunów najczęstsze błędy to pozwalanie szczenięciu na skakanie i ciągnięcie, zbyt intensywny ruch w okresie wzrostu oraz brak kontaktu z innymi psami. Kolejny błąd to traktowanie psa jak „obrońcy” i nagradzanie podejrzliwości wobec obcych. Więcej praktycznych wskazówek znajdziesz w dziale wychowanie szczeniąt.

Pielęgnacja bordoskiego mastifa

Krótka sierść nie wymaga zatem wiele pracy. Wystarczy szczotkowanie gumową rękawicą raz w tygodniu, a w czasie linienia częściej. Znacznie więcej uwagi wymagają zmarszczki na głowie i fałdy wokół pyska. Należy je regularnie przecierać i osuszać, ponieważ wilgoć i resztki jedzenia sprzyjają podrażnieniom i infekcjom skóry.

Ponadto regularnie kontroluj uszy, oczy, pazury i zęby. Ślinienie się to cecha rasy, więc ręcznik przy misce i w samochodzie bardzo się przydaje. Ciężki pies łatwo nabawia się odcisków na łokciach, dlatego zapewnij mu miękkie, grube legowisko.

Żywienie mastifa francuskiego

Szczenię dużej rasy powinno dostawać karmę przeznaczoną dla psów olbrzymich, z odpowiednio zbilansowanym wapniem i energią. Zbyt szybki wzrost obciąża bowiem stawy. Dorosłemu psu porcje dobieraj według sylwetki, a orientacyjną ilość policzysz w kalkulatorze, ile karmy dla psa.

Ze względu na ryzyko skrętu żołądka dziel dzienną porcję na dwa lub trzy posiłki i nie pozwalaj psu biegać tuż przed jedzeniem ani zaraz po nim.

Zdrowie i choroby rasy

Niestety rasa należy do krótko żyjących. Do najczęściej opisywanych problemów zdrowotnych należą choroby serca, zwłaszcza kardiomiopatia rozstrzeniowa i zwężenie aorty, dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, skręt żołądka, problemy skórne w fałdach, choroby powiek oraz kłopoty z oddychaniem i termoregulacją wynikające z krótkiego pyska. U rasy opisuje się także częstsze występowanie nowotworów.

W praktyce zwracaj uwagę na objawy, które sam rozpoznasz: męczliwość i kaszel, kulawiznę lub sztywność po odpoczynku, zaczerwienienie i przykry zapach w fałdach skóry, łzawienie oczu czy głośny, świszczący oddech.

Ile kosztuje szczeniak i jak wybrać hodowlę?

Cena szczeniaka zależy od rodowodu, wyników badań rodziców, kosztów odchowu miotu i renomy hodowli, więc trudno podać jedną kwotę. Pamiętaj, że to dopiero początek wydatków: utrzymanie olbrzyma, karma, leczenie i akcesoria kosztują znacznie więcej niż w przypadku małych ras.

Wybierając hodowlę, zapytaj o badania serca i stawów rodziców, zobacz matkę szczeniąt i warunki, w jakich dorastają. Szczenię powinno mieć rodowód, aktualne szczepienia, książeczkę zdrowia i chip. Zarejestrowane hodowle znajdziesz w katalogu hodowli psów, a o innych rasach tego typu przeczytasz w artykule psy dogowate: historia i klasyfikacja.

Podsumowanie

Bordoski mastif to łagodny olbrzym, który odwdzięczy się spokojem i ogromnym przywiązaniem, ale wymaga doświadczonego opiekuna, wczesnej socjalizacji i dbałości o zdrowie. Przed zakupem uczciwie oceń warunki, budżet i czas, jakim dysponujesz. Jeśli wciąż porównujesz molosy, przejrzyj nasz katalog ras psów od A do Z.