Bulterier, biały bull terrier z jajowatą głową
Strona główna › Bulterier: charakter, wady i zalety, zdrowie i cena

Bulterier: charakter, wady i zalety, zdrowie i cena

9 min czytania
Udostępnij:

Czy ten artykuł był pomocny?

Kliknij gwiazdkę, aby ocenić

Średnia ocen 4.7 / 5. Liczba głosów: 10

Brak ocen. Bądź pierwszy!

Przykro nam, że artykuł nie był pomocny

Pomóż nam go poprawić

Napisz, czego zabrakło lub co możemy poprawić

Bulterier to energiczny, zabawny i bardzo przywiązany do ludzi terier z Wielkiej Brytanii, którego od razu rozpoznasz po jajowatej głowie. Mimo bojowej przeszłości dobrze wychowany bulterier jest dziś przede wszystkim psem rodzinnym, ale wymaga konsekwencji, dużo ruchu i towarzystwa. Sprawdź jego charakter, wady i zalety, zdrowie oraz koszty utrzymania.

W skrócie:

  • Pies średniej wielkości, zwykle 45 do 55 cm w kłębie i 22 do 35 kg, bardzo umięśniony.
  • Charakter wesoły, uparty i wytrwały, bardzo przywiązany do rodziny, źle znosi samotność.
  • Wymaga wczesnej socjalizacji, szczególnie z innymi psami, i szkolenia metodami pozytywnymi.
  • Krótka sierść jest łatwa w pielęgnacji, ale rasa ma skłonność do głuchoty, chorób nerek, serca i skóry.
  • Żyje przeciętnie 11 do 14 lat.

Cechy rasy: Bulterier

Kraj pochodzenia
Wielka Brytania
Grupa FCI
III, sekcja 3
Wielkość
średni
Wysokość w kłębie
zwykle 45 do 55 cm
Masa ciała
zwykle 22 do 35 kg
Długość życia
11 do 14 lat
Szata
krótka, przylegająca, twarda
Umaszczenie
białe lub kolorowe
  • Energia i potrzeba ruchu
  • Łatwość szkolenia
  • Stosunek do dzieci
  • Stosunek do innych psów
  • Pielęgnacja sierści
  • Linienie
  • Szczekliwość
  • Do mieszkania w bloku
Biały bulterier stojący na trawie
Biały bulterier o typowej jajowatej głowie

Historia i pochodzenie bull teriera

Przodkami tej rasy były psy typu „bull and terrier”, powstałe w Anglii na początku XIX wieku z krzyżówek dawnego buldoga z terierami. Używano ich do tępienia szczurów, a niestety także do okrutnych walk ze zwierzętami i walk psów. Te ostatnie zakazano w Wielkiej Brytanii w 1835 roku. Ponadto sławne były wtedy teriery łapiące szczury na czas, a w kronikach opisywano psy, które w kilka minut dusiły dziesiątki gryzoni.

Za twórcę współczesnej rasy uważa się Jamesa Hinksa z Birmingham. Około połowy XIX wieku łączył on psy typu bull and terrier z białym angielskim terierem, a według przekazów także z dalmatyńczykiem i innymi rasami. Hinks chciał bowiem uzyskać psa białego, eleganckiego i odważnego zarazem. W 1862 roku jego białe psy pokazały się na wystawie i szybko zyskały modę wśród dżentelmenów, stąd przydomek „biały kawaler”. Co więcej, hodowali je też studenci z Oksfordu, a brytyjscy oficerowie zabierali je do kolonii, m.in. do Indii.

W XX wieku dopuszczono odmianę kolorową, a charakterystyczna jajowata głowa z opadającym profilem (tzw. downface) stała się znakiem rozpoznawczym rasy. Jednym z najbardziej znanych właścicieli był amerykański generał George Patton, którego pies Willie towarzyszył mu w czasie II wojny światowej. Natomiast w Polsce pierwsze bulteriery pojawiły się prawdopodobnie w okresie międzywojennym. Następnie, po wojnie, kilka psów trafiło do Warszawy wraz z pracownikami ambasady brytyjskiej.

Bulterier na archiwalnym zdjęciu z 1915 roku
Bulterier na zdjęciu z 1915 roku, głowa wyraźnie inna niż dziś
Generał George Patton z bulterierem Williem
George Patton i jego bulterier Willie

Wygląd i wzorzec

To pies mocno zbudowany, muskularny i proporcjonalny, który ma sprawiać wrażenie zdecydowanego i inteligentnego. Wzorzec FCI nie określa jednak ani wzrostu, ani masy ciała, ponieważ pies ma być jak najbardziej „substancjalny” w stosunku do swojej wielkości. W praktyce dorosłe psy mierzą zwykle 45 do 55 cm i ważą 22 do 35 kg.

Głowa jajowata

Głowa jest długa, mocna i głęboka aż do końca kufy. Oglądana z przodu ma kształt jaja, bez wgłębień, natomiast profil tworzy łagodny łuk opadający ku nosowi. Oczy są wąskie, trójkątne, skośnie osadzone i ciemne. Z kolei uszy są małe, cienkie i stojące. Zgryz nożycowy, szczęki bardzo mocne.

Sylwetka, szata i umaszczenie

Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, grzbiet krótki i mocny, ogon krótki, nisko osadzony i noszony poziomo. Sierść jest krótka, prosta, twarda i błyszcząca, choć zimą może pojawić się miękki podszerstek. Ponadto wyróżnia się dwie odmiany: białą (dopuszczalne znaczenia na głowie) i kolorową, w której przeważa kolor, np. pręgowany, czarno pręgowany, rudy, płowy lub trójkolorowy.

Bulterier rasa psów z charakterystyczną jajowatą głową
Profil z opadającą linią nosa, czyli downface
Pręgowany bulterier w odmianie kolorowej
Odmiana kolorowa bulteriera

Bulterier: charakter i temperament

Ten pies to klaun i twardziel w jednym. Jest radosny, pomysłowy, uwielbia zabawę i bliski kontakt z ludźmi. Często wybiera sobie jednego opiekuna, ale kocha całą rodzinę. Jednak bardzo źle znosi długą samotność. Znudzony potrafi niszczyć sprzęty, a u części psów rozwijają się zachowania kompulsywne, np. gonienie własnego ogona.

Jest odważny, wytrwały i uparty. Wobec ludzi zwykle przyjazny, dlatego nie jest typowym psem stróżującym, choć jego wygląd odstrasza. Z dziećmi bywa świetnym kompanem do zabawy, jednak jest silny i żywiołowy, więc zabawy z małymi dziećmi zawsze nadzoruj. Najtrudniejszy bywa stosunek do innych psów. Wiele psów tej rasy, zwłaszcza samców, nie toleruje prowokacji, a przez wytrwałość konflikt może być poważny. Natomiast koty i małe zwierzęta akceptuje najczęściej tylko wtedy, gdy wychowuje się z nimi od szczenięcia.

Bulterier w trakcie zabawy na łące
Bulterier uwielbia wspólną zabawę

Wady i zalety bulteriera

ZaletyWady
Bardzo przywiązany i czuły wobec rodzinyŹle znosi samotność, może niszczyć
Wesoły, zabawny, chętny do aktywnościUparty, szkolenie wymaga cierpliwości
Krótka, łatwa w pielęgnacji sierśćSkłonność do konfliktów z innymi psami
Zwykle przyjazny wobec ludziRyzyko głuchoty, chorób nerek, serca i skóry
Odporny na ból i wytrzymałyBardzo silny, potrzebuje pewnej ręki na smyczy

Jeśli wahasz się między podobnymi rasami, porównaj go ze staffordshire bull terierem, a jeśli wolisz mniejszego psa, poczytaj o rasie bulterier miniaturowy.

Umięśniony bulterier stojący w ogrodzie
Silna, zwarta sylwetka
Dwa bulteriery razem na spacerze
Bulteriery w towarzystwie innych psów wymagają socjalizacji

Wychowanie i szkolenie

Bull terier jest inteligentny, ale samodzielny i szybko się nudzi. Dlatego najlepiej działają krótkie sesje (5 do 10 minut), nagrody w postaci smakołyków i zabawy oraz jasne, stałe zasady. Metody siłowe i kary fizyczne są przestarzałe i przy tej rasie przynoszą odwrotny skutek. Pies staje się wtedy bardziej uparty, a relacja się psuje.

  • Socjalizuj szczeniaka od 8. tygodnia życia: inne psy, ludzie, dzieci, miasto, transport.
  • Następnie ucz przywołania i spokojnego chodzenia na smyczy, zanim pies nabierze pełnej siły.
  • Ćwicz także zostawanie samemu stopniowo, od kilku minut.
  • Zapewnij pracę dla głowy: węszenie, zabawki na smakołyki, proste sztuczki, agility lub flyball.

Na wybiegu dla psów obserwuj mowę ciała swojego psa i innych psów. Jeśli Twój pies się napina i fiksuje wzrok, odwołaj go, zanim dojdzie do konfrontacji. Dlatego bezpieczniej umawiać się na spacery ze znanymi, zrównoważonymi psami.

Szczeniak bulteriera podczas socjalizacji
Szczeniak bulteriera
Bulterier siedzący i patrzący na opiekuna
Skupienie na opiekunie warto nagradzać

Pielęgnacja i żywienie

Sierść wystarczy przeczesać gumową rękawicą raz w tygodniu, w okresie linienia częściej. Kąp psa tylko w razie potrzeby łagodnym szamponem, ponieważ skóra tej rasy bywa wrażliwa. Sprawdzaj uszy, myj zęby i skracaj pazury. Ponadto białe psy w słońcu mogą się opalać, a jasna skóra na nosie i brzuchu jest narażona na podrażnienia. Szczegółowe porady znajdziesz w tekście o tym, jak wygląda pielęgnacja bulteriera.

Dorosły pies potrzebuje około 1,5 do 2 godzin ruchu dziennie w kilku spacerach. Łatwo tyje, więc dawkę karmy dopasuj do aktywności i kontroluj kondycję, czyli żebra powinny być wyczuwalne pod palcami. Przy alergiach skórnych lekarz weterynarii może natomiast zalecić dietę eliminacyjną.

Bulterier z łatą na głowie
Białe bulteriery mogą mieć znaczenia na głowie

Zdrowie i choroby bulteriera

Bull terier jest wytrzymały i ma wysoki próg bólu, dlatego opiekunowie często późno zauważają chorobę. Najczęstsze problemy zdrowotne rasy to:

  • Głuchota wrodzona, częstsza u psów białych. Szczenięta z odpowiedzialnych hodowli mają badanie słuchu BAER. Więcej przeczytasz w artykule głuchota u psa.
  • Dziedziczne choroby nerek, w tym zapalenie nerek i wielotorbielowatość.
  • Wady serca, m.in. zwężenie zastawek.
  • Alergie i stany zapalne skóry.
  • Zachowania kompulsywne, np. kręcenie się za ogonem.
  • Zwichnięcie soczewki, częściej u bulteriera miniaturowego.

Do lekarza weterynarii idź, gdy pies nie reaguje na wołanie i dźwięki, dużo pije i często oddaje mocz, szybko się męczy, kaszle albo ma zaczerwienioną, swędzącą skórę. Niepokojące jest także obsesyjne gonienie ogona, którego nie da się przerwać.

Dorosły bulterier w dobrej kondycji
Dobra kondycja to mniej problemów ze stawami i sercem

Ile kosztuje bulterier

Cena szczeniaka z rodowodem z hodowli zarejestrowanej w ZKwP zależy od hodowli, rodziców, wyników badań (słuch, nerki, serce) i przeznaczenia psa. Zwykle są to kwoty rzędu kilku tysięcy złotych. Natomiast szczenię „bez papierów” za ułamek tej ceny to często brak badań i ryzyko chorób dziedzicznych, za które zapłacisz później u weterynarza. Wykaz hodowli i wzorzec rasy sprawdzisz na stronie Związku Kynologicznego w Polsce.

  • Pytaj o wyniki BAER rodziców i szczeniąt oraz badania nerek i serca.
  • Ponadto obejrzyj matkę i sprawdź, czy szczenięta są socjalizowane w domu.
  • Wreszcie zaplanuj miesięczny budżet na karmę, profilaktykę i zabawki do gryzienia.

O tym, na co zwrócić uwagę przy zakupie, piszemy też w poradniku kupujemy psa rasy bulterier.

Bulterier patrzący prosto w obiektyw
Spojrzenie typowe dla rasy
Młody bulterier odpoczywający na trawie
Młody bulterier

Adopcja bulteriera ze schroniska

Bulterier w schronisku ma trudniejszy start niż wiele innych psów. Odwiedzający często mijają jego boks, ponieważ kojarzą rasę z agresją, chociaż bulterier nie należy w Polsce do ras uznawanych za agresywne. W praktyce taki pies bywa po prostu energicznym, spragnionym kontaktu terierem, któremu zabrakło konsekwentnego opiekuna.

Dorosły bulterier o białej sierści z charakterystyczną jajowatą głową
Dorosły bulterier może odnaleźć się w nowym domu, jeśli znasz jego historię.

Zanim zdecydujesz się na adopcję, porozmawiaj z wolontariuszami. Zwykle opiekują się kilkoma psami i dobrze znają ich temperament, reakcje na obcych, inne psy i dotyk. Dzięki temu wiesz, czy pies poradzi sobie z dziećmi, czy lepiej odnajdzie się u dorosłych. Dopytaj także o to, jak znosi samotność i spacery na smyczy.

Szczeniak bulteriera leżący na kocu
Szczeniak bulteriera wymaga od pierwszych tygodni spokojnej socjalizacji.

Jeśli adopcja nie wchodzi w grę, wciąż możesz pomóc. Regularne niewielkie wpłaty na schroniska, przytuliska i fundacje poprawiają warunki psów, a wolontariat na spacerach uczy porzucone bulteriery zaufania do ludzi.

Kufa bulteriera z bliska, widoczne małe trójkątne oczy
Małe, trójkątne oczy to jedna z cech rozpoznawczych rasy.

Najczęściej zadawane pytania

Czy bulterier jest agresywny?

Bulterier wobec ludzi jest zwykle przyjazny i nie jest rasą agresywną z natury. Może natomiast wchodzić w konflikty z innymi psami, dlatego wymaga wczesnej socjalizacji i odpowiedzialnego prowadzenia.

Czy bulterier nadaje się do mieszkania w bloku?

Tak, jeśli dostaje codziennie dużo ruchu i zajęć dla głowy. Ważniejsza od metrażu jest obecność ludzi, bo bulterier źle znosi samotność.

Czy bulterier jest dobry dla dzieci?

Zwykle lubi dzieci i chętnie się z nimi bawi, ale jest silny i żywiołowy. Zabawy z małymi dziećmi powinny odbywać się pod nadzorem dorosłego.

Ile lat żyje bulterier?

Przeciętnie 11 do 14 lat. Na długość życia wpływają głównie choroby dziedziczne nerek i serca, dlatego tak ważny jest wybór hodowli, która bada psy.

Czym różni się bulterier od bulteriera miniaturowego?

Mają ten sam wygląd i charakter, różnią się wielkością. Bulterier miniaturowy nie powinien przekraczać 35,5 cm w kłębie i jest w FCI osobną rasą.

Podsumowanie

To oddany, zabawny i wytrwały pies dla aktywnego opiekuna, który ma czas, cierpliwość i nie zostawia psa samego na cały dzień. Jeśli zatem zapewnisz mu socjalizację, ruch i badania zdrowotne, odwdzięczy się lojalnością na długie lata. Więcej ras znajdziesz w dziale rasy psów.

Artykuł był pomocny? Podziel się nim z innymi opiekunami psów.

Udostępnij:

Czytaj także

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *