Choroby odzwierzęce / rodzaje, objawy leczenie

Najczęściej występujące choroby odzwierzęce.

Toksokaroza to choroba odzwierzęca wywołana inwazją larw psich. Toksokarozą można zarazić się niemalże w każdym miejscu i czasie. Najbardziej podatną grupą są dzieci, które bawią się w ogólnodostępnych piaskownicach. Jak wiadomo psy często załatwiają swoje potrzeby w różnych miejscach, również na placach zabaw dla dzieci. Kontakt ze zwierzęcymi odchodami jest główną przyczyną zachorowalności wśród ludzi. Większa część larw psich lokuje się w wątrobie, niemniej spora część przechodzi również do innych części ciała.

Z tego względu możemy wyróżnić toksokarozę trzewną, oczną, mózgową i utajoną. Aby zapobiec zainfekowaniu organizmu należy ograniczyć kontakt z nieznajomymi zwierzętami, a także nie pozwolić na kontakty dzieci ze szczeniętami i kociętami. Właściciele psów powinni sprzątać odchody zwierząt i dbać o zachowanie czystości wokół siebie. Po każdorazowym wyjściu na dwór dziecko powinno myć ręce i zachowywać swoje zabawki w czystości.

Toksokaroza przebiega w sposób bezobjawowy. Małe dzieci jednak często uskarżają się na nudności, gorączkę i pobolewania wątroby. Leczenie trwa zazwyczaj kilka tygodni do kilku miesięcy i polega na wdrożeniu leków przeciwpasożytniczych. Nieleczona choroba może skutkować utratą wzroku lub znacznym pogorszeniem widzenia.

Tasiemczyca jest chorobą wywołaną przez tasiemca psiego. W ludzkim przewodzie pokarmowym może dojść do rozwinięcia dorosłej formy tasiemca; do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez połknięcie pchły, bądź innego materiału odzwierzęcego. Objawy zakażenia tasiemczycą są różne, niemniej wszystkie dotyczą wadliwego funkcjonowania układu pokarmowego. Zakażony może odczuwać bóle żołądka, niestrawność, gorączkę, a także cierpieć na brak apetytu i wymioty. Najlepszym sposobem na zapobieżenie powstawania infekcji jest zachowanie wysokiego poziomu higieny, częste mycie rąk i trzymanie się z daleka od psich odchodów. Bardzo istotne jest, aby właściciele psów sprzątali po swoich ulubieńcach.

Wścieklizna dotyka zarówno ludzi jak i zwierząt. Człowiek może zarazić się przez ugryzienie chorego zwierzęcia. Choroba rozwija się powoli i przez pierwsze dwa miesiące nie odczuwamy jej wyraźnych skutków. Po upływie tego czasu możemy odczuwać zawroty głowy, mdłości i lekko gorączkować. Ludzie bardzo często przestawiają się na nocny tryb życia, gdyż światło słoneczne ich razi i nie pozwala normalnie funkcjonować. Leczenie wścieklizny jest długotrwałe i bardzo bolesne. Aby prawidłowo zdiagnozować chorobę i określić poziom zagrożenia pobiera się tkankę z zainfekowanego miejsca; następnie wykonuje się serię zastrzyków, które mają na celu zwalczenie wirusa wścieklizny i uodpornienie organizmu. Wścieklizna nierzadko pozostawia po sobie pamiątki w postaci obniżonej odporności, pogorszenia widzenia czy też problemów z funkcjonowaniem układu nerwowego.