Ogar polski: charakter, wychowanie i zdrowie polskiego gończego

Ogar polski to średniej wielkości pies gończy, jedna z polskich ras psów, ceniona przez myśliwych od stuleci za wytrwałość, czuły nos i piękny, niski głos na tropie. W domu jest spokojny, łagodny i bardzo przywiązany do rodziny, ale na spacerze budzi się w nim niezależny tropiciel. Poznaj historię rasy, jej charakter, potrzeby i zdrowie.

• Historia ogara polskiego
• Wygląd i wzorzec
• Charakter i temperament
• Ogar na polowaniu
• Dla kogo jest ta rasa
• Wychowanie i szkolenie
• Pielęgnacja i żywienie
• Zdrowie i choroby rasy
• Cena szczeniaka

Historia ogara polskiego

Ta rasa, jak większość europejskich psów gończych, wywodzi się prawdopodobnie od średniowiecznych psów typu psa św. Huberta, krzyżowanych z miejscowymi gończymi. Co więcej, psy w typie ogara znane były w Polsce co najmniej od późnego średniowiecza, a od XVI do XVIII wieku towarzyszyły szlacheckim polowaniom. Wspominają o nich m.in. Mikołaj Rej w „Żywocie człowieka poczciwego” i Tomasz Bielawski w poemacie „Myśliwiec”. Następnie na początku XVII wieku hrabia Jan Ostroróg wydał traktat o psach gończych i polowaniu z nimi, jedno z pierwszych polskich dzieł kynologicznych.

Niestety w XIX wieku, wraz z upadkiem dawnych majątków i krzyżowaniem z innymi rasami, ogarów czystej krwi było coraz mniej. Następnie po II wojnie światowej rasę odtwarzano z psów zachowanych głównie na wschodnich terenach dawnej Rzeczypospolitej. Przede wszystkim ważną rolę odegrał hodowca Piotr Kartawik, który pod koniec lat 50. XX wieku sprowadził z Litwy psy dające początek hodowli „Z Kresów”. W latach 60. opracowano wzorzec rasy. Dziś rasa jest uznana przez FCI i zyskuje popularność zarówno wśród myśliwych, jak i rodzin. Szczegóły znajdziesz w artykule historia ogara polskiego.

Wygląd i wzorzec

To pies o mocnej, zwartej budowie i solidnym kośćcu. Dzięki temu cała sylwetka mówi o sile i wytrwałości, a nie o szybkości. Natomiast psy mierzą 56 do 65 cm w kłębie i ważą 25 do 32 kg, suki 55 do 60 cm i 20 do 26 kg.

• Głowa dość ciężka, szlachetna, z wyraźnym stopem i zmarszczkami na czole.
• Kufa długa, tępo zakończona, z grubymi, zwisającymi faflami.
• Oczy ciemnobrązowe o łagodnym wyrazie, u starszych psów dolne powieki lekko opadają.
• Uszy nisko osadzone, dość długie, zaokrąglone, przylegające do głowy.
• Szyja mocna, z luźną skórą tworzącą podgardle.
• Ogon gruby, nisko osadzony, sięgający poniżej stawu skokowego, w ruchu lekko uniesiony.

Umaszczenie i sierść

Sierść jest średnio krótka, gruba, z gęstym podszerstkiem, nieco dłuższa na karku, tylnych kończynach i spodzie ogona. Ponadto korpus ma czarny lub ciemnoszary czaprak, który w dawnym języku myśliwskim nazywano „podżartym”. Natomiast głowa, uszy, kończyny i podbrzusze są podpalane, od żółtego do najbardziej cenionego rdzawo-cynamonowego. Ponadto dopuszczalne są białe znaczenia: strzałka na głowie, plama na piersi, białe końce łap i ogona. Z kolei czerń sięgająca na kufę jest wadą dyskwalifikującą.

Charakter ogara i temperament

W domu ogar jest spokojny, zrównoważony, a nawet trochę leniwy. Jednocześnie potrzebuje kontaktu z człowiekiem i źle znosi samotność w kojcu. Jest przyjazny wobec ludzi, cierpliwy wobec dzieci i bardzo zgodny z innymi psami, bo przez wieki pracował w sforze. Ponadto nie jest psem stróżującym ani agresywnym.

Natomiast na spacerze zmienia się w wytrwałego tropiciela. Nie biega szybko, ale jest niezwykle wytrzymały i potrafi godzinami iść za tropem. Jest przy tym samodzielny i uparty, bo na polowaniu podejmował decyzje bez pomocy człowieka. Więcej o jego naturze przeczytasz w tekście charakter ogara polskiego.

Ogar polski na polowaniu

Dawniej ogarami polowano na zające, lisy, sarny i dziki, a także wypłaszano kaczki z szuwarów. Dziś najczęściej pracują przy polowaniach na dziki i lisy. W praktyce ogar goni zwierzynę po świeżym tropie, głośno oszczekując ją w trakcie pogoni. Dlatego takie oszczekiwanie myśliwi nazywają graniem, a ściganie zwierzęcia gonem. Ponadto głos psa jest niższy, a suki wyższy, co doświadczony myśliwy rozpoznaje z daleka. Z kolei pokrewną, nieco lżejszą rasą jest gończy polski.

Dla kogo jest ogar polski

Ten gończy będzie świetnym psem dla aktywnej rodziny lub osoby, która lubi długie spacery po lesie i polach, trekking, dogtrekking albo sporty węchowe. Przede wszystkim najlepiej czuje się w domu z ogrodem. Natomiast w bloku może mieszkać tylko u opiekuna, który codziennie zapewni mu długi ruch i pracę nosem.

Z kolei nie jest dobrym wyborem dla osoby szukającej psa idealnie posłusznego, chodzącego luzem przy nodze w każdym terenie, ani dla kogoś, kto rzadko bywa w domu. Ponadto właściciel musi też zaakceptować głośny głos ogara i jego zamiłowanie do tropów.

Wychowanie ogara i szkolenie

Ogar uczy się chętnie, ale nie jest bezwarunkowo posłuszny. Jest wrażliwy na ton głosu, więc krzyk i gwałtowne reakcje szybko go zniechęcają. Dlatego najlepiej działa szkolenie oparte na nagrodach, cierpliwość i konsekwencja.

• Zacznij naukę przywołania od szczeniaka i ćwicz ją przez całe życie psa.
• Na spacerach w lesie używaj długiej linki, a luzem puszczaj psa tylko w bezpiecznych miejscach.
• Zapewnij pracę węchową: tropienie, szukanie smakołyków, nosework.
• Ucz spokojnego zostawania samemu, żeby ograniczyć wycie i szczekanie z nudów.
• Zabezpiecz ogrodzenie: ogar chętnie wychodzi na „samodzielne polowania”.

Pielęgnacja i żywienie

Sierść ogara jest mało wymagająca. Na co dzień wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu gumową rękawicą lub zgrzebłem, a w okresie linienia, wiosną i jesienią, częściej. Kąp psa tylko wtedy, gdy się mocno ubrudzi.

• Uszy: zwisające małżowiny słabo się wietrzą, więc sprawdzaj je co kilka dni i czyść w razie potrzeby.
• Oczy: obserwuj powieki i zaczerwienienia spojówek.
• Łapy i pazury: po spacerach w lesie szukaj ran, kleszczy i ciał obcych.
• Fałdy i fafle: przecieraj po jedzeniu, żeby nie tworzyły się podrażnienia.

Dorosły ogar o masie około 27 kg zjada orientacyjnie 300 do 400 g suchej karmy dziennie, zależnie od aktywności i kaloryczności karmy. Natomiast pies pracujący na polowaniach potrzebuje więcej energii niż pies rodzinny. Dokładną porcję wyliczysz w kalkulatorze ilości karmy. Ponadto po intensywnym wysiłku daj psu odpocząć przed karmieniem.

Zdrowie ogara i choroby rasy

Na szczęście to rasa odporna i dobrze przystosowana do polskiego klimatu. Najczęstsze problemy to:

• Wady powiek, zwłaszcza podwinięcie (entropium), które drażni rogówkę.
• Zapalenia uszu związane ze słabą wentylacją kanału słuchowego.
• Dysplazja stawów biodrowych, jak u wielu ras średnich i dużych.
• Urazy łap i skóry podczas pracy w terenie.
• Nadwaga u psów rodzinnych, które ruszają się mniej niż psy myśliwskie.

Ile kosztuje szczeniak ogara polskiego

W ogłoszeniach z 2022 roku szczenięta z rodowodem kosztowały zwykle około 3500 do 4200 zł, a dziś ceny bywają wyższe. Na cenę wpływają hodowla, wyniki rodziców na wystawach i w próbach pracy oraz badania zdrowotne. Wybieraj hodowle zarejestrowane w Związku Kynologicznym w Polsce, zapytaj o wyniki prześwietleń stawów biodrowych rodziców i obejrzyj matkę szczeniąt. Jeśli szukasz psa do polowań, wybierz hodowlę z linii użytkowych. Hodowle znajdziesz w katalogu hodowli.

Podsumowanie

Ostatecznie ogar polski to spokojny, łagodny i odporny pies gończy, który w domu jest kochającym towarzyszem, a w terenie niestrudzonym tropicielem. Jednak potrzebuje ruchu, pracy węchowej i cierpliwego wychowania, a odwdzięcza się zrównoważonym charakterem i przywiązaniem. Poznaj też inne polskie rasy psów.