Wilczak saarloosa: charakter, wygląd i wymagania rasy

Wilczak saarloosa (saarlooswolfhond) to holenderska rasa z grupy I FCI, powstała z krzyżowania owczarka niemieckiego z wilczycą. Wygląda jak wilk, jest dumny, ostrożny wobec obcych i bardzo przywiązany do swojego stada. Jeśli marzy Ci się pies o wilczym wyglądzie, dowiedz się najpierw, jak wymagający bywa na co dzień.

Historia i pochodzenie rasy

Twórcą rasy był holenderski hodowca Leendert Saarloos. W latach 30. XX wieku uznał, że psy zbyt mocno oddaliły się od swojej natury, a owczarki niemieckie tracą użytkowe cechy. Dlatego skojarzył owczarka niemieckiego z wilczycą, a potomstwo dalej krzyżował z owczarkami. W efekcie powstała populacja psów z mniej więcej jedną czwartą wilczej krwi.

Początkowo Saarloos liczył na idealnego psa pracującego. Część psów rzeczywiście szkolono jako przewodników osób niewidomych, jednak w praktyce wilcza ostrożność i skłonność do unikania stresujących sytuacji utrudniały tę pracę. Po śmierci hodowcy rasę ustabilizowano, a w latach 70. XX wieku została uznana przez holenderski związek kynologiczny i FCI, z nazwą upamiętniającą twórcę.

Wygląd i wzorzec

Przede wszystkim to mocny, postawny pies, którego sylwetka przypomina wilka. Budowa jest harmonijna, a tułów nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Według wzorca psy mierzą od 65 do 75 cm, suki od 60 do 70 cm. Następnie masa ciała wynosi orientacyjnie od 30 do 45 kg, przy czym pies powinien być raczej smukły niż ciężki.

Z kolei głowa ma kształt klina, oczy są migdałowate, najczęściej żółte, osadzone nieco skośnie. Również uszy są średniej wielkości, stojące i trójkątne. Natomiast ogon jest gruby, obficie owłosiony i noszony nisko, co dodaje psu charakterystycznej, wilczej sylwetki. Także kończyny są proste i dobrze umięśnione, a ruch lekki i wytrwały.

Szata i umaszczenie

Sierść jest przy tym gęsta i mocna. Zimą pies ma obfity podszerstek, natomiast latem podszerstek niemal znika, co pomaga znieść upał. Wzorzec dopuszcza trzy grupy umaszczeń: wilczaste od jasnej do ciemnej szarości, leśnobrązowe od jasnego do ciemnego brązu oraz kremowobiałe do białego. Spód ciała i wewnętrzna strona ud są zwykle jaśniejsze.

Charakter i temperament: jaki jest wilczak saarloosa?

Najpierw trzeba wiedzieć, że ten pies jest dumny, niezależny i bardzo wrażliwy na otoczenie. W stosunku do rodziny bywa czuły i lojalny, natomiast obcych omija szerokim łukiem. Z natury nie jest agresywny, ale w stresie wybiera ucieczkę, a nie konfrontację. Dlatego typową sceną jest pies, który na widok czegoś nieznanego próbuje się wyrwać ze smyczy.

W praktyce przypomina bardziej dzikiego krewnego niż typowego owczarka. Co więcej, rzadko szczeka, częściej wyje. Ponadto silnie odczuwa hierarchię w grupie i źle znosi samotność, więc zostawiony sam potrafi niszczyć lub próbować uciec. Wielu opiekunów zauważa też wyraźny instynkt łowiecki wobec drobnych zwierząt.

Wilczak saarloosa a dzieci

Relacje z dziećmi bywają dobre, jednak wymagają ostrożności. Ponieważ pies nie lubi gwałtownych ruchów, krzyku i przytulania na siłę, więc w domu z małymi dziećmi łatwo o stres i przypadkowe zranienie. Z tego powodu rasa jest polecana raczej dla dorosłych lub rodzin ze starszymi dziećmi, które rozumieją psie sygnały.

Dla kogo jest saarlooswolfhond?

Jednak rasa wymaga szczególnych warunków. Sprawdź, czy spełniasz poniższe punkty:

• Masz doświadczenie z dużymi, niezależnymi psami i nie szukasz psa do sportu posłuszeństwa.
• Dysponujesz domem z wysokim, szczelnym ogrodzeniem, bo pies świetnie skacze i kopie.
• Masz czas na codzienne długie spacery w spokojnym terenie, zawsze na długiej lince.
• W domu jest drugi pies albo ktoś jest obecny przez większą część dnia.
• Akceptujesz, że pies może nigdy nie polubić obcych i tłumu.

Nie jesteś pewien? Zanim się zdecydujesz, rozwiąż quiz: jaka rasa psa pasuje do Ciebie i porównaj tę rasę z innymi psami ze skrzyżowania psa i wilka.

Wychowanie i szkolenie

Szkolenie wymaga ogromnej cierpliwości i systematyczności. Bezwzględne posłuszeństwo jest w praktyce nieosiągalne, ponieważ pies współpracuje wtedy, gdy widzi w tym sens. Dlatego sprawdzają się krótkie sesje, nagrody i spokojny ton. Kary fizyczne i metody siłowe są przestarzałe, a u tak wrażliwego psa niszczą zaufanie i nasilają lęk.

Socjalizacja to najważniejsze zadanie pierwszych miesięcy. Na przykład szczeniak powinien poznać wielu ludzi, odgłosy miasta, jazdę samochodem i różne miejsca, zawsze bez pośpiechu. Dzięki temu w dorosłości będzie mniej reaktywny. Mimo to przywołanie bywa zawodne, więc w otwartym terenie pies chodzi na długiej lince. Więcej metod znajdziesz w dziale tresura psa.

Najczęstsze błędy opiekunów

• Wybór rasy wyłącznie dla wilczego wyglądu, bez znajomości jej potrzeb.
• Spuszczanie psa ze smyczy w lesie lub przy drodze.
• Zbyt mała socjalizacja, przez co lękliwość narasta z wiekiem.
• Zostawianie psa samego na wiele godzin w małym mieszkaniu.

Pielęgnacja

Na szczęście sierść nie wymaga strzyżenia ani trymowania. Poza linieniem wystarczy czesanie raz w tygodniu. Natomiast w okresie zmiany szaty pies traci dużo podszerstka, który łatwo się kołtuni na brzuchu, po wewnętrznej stronie ud i na kończynach. Wtedy czesz go kilka razy w tygodniu. Kąpiel jest zatem potrzebna rzadko. Regularnie kontroluj też pazury i uszy, a po spacerze w lesie sprawdzaj, czy w sierści nie ma kleszczy.

Żywienie

W praktyce wystarczy dobrej jakości karma pełnoporcjowa dla dużych, aktywnych psów. Porcję dopasuj do kondycji: żebra powinny być wyczuwalne pod palcami. Szczeniaka karm karmą dla dużych ras, bez samodzielnej suplementacji wapnia. Orientacyjną ilość obliczysz w kalkulatorze ilości karmy dla psa. Pamiętaj, że czekolada, ksylitol, winogrona i rodzynki, cebula oraz czosnek są dla psów toksyczne.

Zdrowie i choroby rasy

Rasa ma niewielką pulę genetyczną, ponieważ wywodzi się z małej liczby założycieli. Dlatego hodowcy zwracają uwagę na kilka schorzeń: dysplazję stawów biodrowych, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, mielopatię zwyrodnieniową oraz karłowatość przysadkową. Na szczęście część z nich można wykluczyć testami genetycznymi u rodziców. Przeciętna długość życia to orientacyjnie 10 do 12 lat.

Ile kosztuje szczeniak i jak wybrać hodowlę?

Hodowli tej rasy w Polsce jest bardzo mało, a szczenięta często pochodzą z Holandii lub innych krajów Europy. Cena zależy od rodowodu, testów genetycznych rodziców i kraju hodowli, więc każdą kwotę traktuj orientacyjnie. Jednak ważniejsze jest, czy hodowca pokazuje wyniki badań i pozwala poznać matkę szczeniąt.

Dobry hodowca zapyta o Twoje doświadczenie, ogród i plan dnia, a nie wyda szczeniaka przed ukończeniem 8 tygodni. Jeśli chcesz sprawdzić wzorzec rasy, zajrzyj na stronę wzorców ras Międzynarodowej Federacji Kynologicznej. Adresy hodowli znajdziesz także w naszym katalogu hodowli psów.

Podsumowanie

Holenderski wilczak zachwyca wyglądem, ale jego wilczy temperament to wyzwanie nawet dla doświadczonych opiekunów. Potrzebuje spokoju, przestrzeni, towarzystwa i cierpliwej socjalizacji, a w zamian daje bardzo głęboką, choć wybiórczą więź. Jeśli wahasz się między podobnymi rasami, przeczytaj opis rasy wilczak czechosłowacki i porównaj ich wymagania.