Ciekawostki o rasie Owczarek niemiecki

Ciekawostki o rasie Owczarek niemiecki

Wilk, wilczur, owczarek alzacki – te wszystkie nazwy, mimo że są błędne, funkcjonują w powszechnym obiegu. Bez względu na to jak nazywany, Owczarek niemiecki jest przez wielu kynologów uznawany za szczytowe osiągniecie niemieckich hodowców. Czy słusznie? Wystarczy chyba stwierdzić, że na całym świecie żyje obecnie aż milion przedstawicieli tej rasy!

Poprawna nazwa rasy według wzorca FCI brzmi: owczarek niemiecki (Deutscher Schaferhund).

Za twórcę rasy uznaje się Rotmistrza Maxa von Stephanitza, który jest jednocześnie autorem najobszerniejszej monografii poświęconej w całości owczarkom niemieckim. Na ponad 1000 stron opisuje swoje działania hodowlane oraz historię selekcji osobników do dalszego rozrodu. Stephanitz podaje, że prekursorem rasy współczesnych owczarków jest owczarek imieniem Horand von Grafrath zapisany pod numerem 1 w księdze hodowlanej owczarków niemieckich.

Rotmistrz niemiecki Max von Stephanitz i owczarek Horand

Horand był średniej wielkości psem o płowoszarym umaszczeniu, mocnej i sprężystej budowie ciała oraz ogromnej wytrzymałości. Czworonóg miał ogromną pasję służenia człowiekowi i chętnie wykonywał polecenia wydawane przez opiekuna.
Stephanitz uważał Horanda za psa, który najlepiej wpisuje się w jego koncepcję hodowlaną, dlatego też swoją hodowlę zbudował właśnie na nim i jego potomkach. Nowa krew była wprowadzane przez samice, które pasowały do założeń twórców rasy, i eksponowały walory użytkowe.

Ciekawostki o owczarku niemieckim Horandzie

Horand odznaczał się nawet dla ówczesnych marzycieli o psie luksusowym spełnieniem ich snów: jak na owe czasy duży – 60 do 61 cm wysokości grzbietu, oczywiście zmierzonego prawidłowo, bez „szkła powiększającego”, także na dzisiejsze warunki o prawidłowej średniej wielkości – o silnej kości, pięknej linii i szlachetnie ukształtowanej głowie, budowy suchej i żylastej, ten cały pies to jeden nerw. Odpowiednio do tego i psychika; przecudowny w swej dopasowującej się wierności do Pana, ale z drugiej strony bezwzględna natura przywódcy, nieskrępowanego w pieniącej się witalności.

owczarek niemiecki Horand

XIX wiek upłynął pod znakiem rewolucji przemysłowej. Liczba pastwisk dramatycznie się zmniejszyła, przez co pasterska rola owczarka zaczęła tracić na znaczeniu. Na szczęście wilczury nie podzieliły losu innych pasterzy i znalazły zatrudnienie w służbach publicznych. W niedługim czasie powstało wiele organizacji, których zadaniem było kierowanie hodowlą czworonogów z uwzględnieniem potrzeb wojska i policji.
Jako że Owczarki niemieckie były psami o ogromnym potencjale szkoleniowym z powodzeniem wykorzystywano je w charakterze sanitariuszy i łącznościowców.

Na przestrzeni wieku hodowla owczarka niemieckiego ulegała różnym metamorfozom, co stanowiło wynikową chowu krewniaczego, ale wiązało się także z preferencjami niektórych hodowców, którzy chcieli uzyskać maksymalnie duże czworonogi. Osobniki wysokonożne, o kwadratowej sylwetce i prostej linii grzbietu, dominowały w pierwszych dwóch dekadach XX wieku.
Stephanitz potępiał jednak wymysły hodowców, argumentując, że zbyt duże owczarki nie mają wystarczająco dużo wdzięku, zaś ich ruch jest niepłynny i twardy.

Od 1922 roku wszystkie owczarki hodowlane były poddawane przeglądom licencyjnym. Dzięki temu posunięciu kolejne pokolenie miały już jednolity eksterier. Dyscyplina zaowocowała zatem odrodzeniem rasy.
Podobne zasady, niestety z gorszym skutkiem, zostały wprowadzone przez Anglików i Amerykanów. Współczesne owczarki niemieckie wywodzące się z tamtejszych hodowli często mają przesadnie ukatowane kończyny.

Podczas II Wojny Światowej do służby w wojsku zostały powołane owczarki niemieckie z wyszkoleniem użytkowym oprócz czołowych reproduktorów oraz suk hodowlanych pozostawionych do dalszej reprodukcji. Niestety, w końcowej fazie wojny, która rozgrywała się na terytorium Niemiec, zginęło wiele wartościowych egzemplarzy. Wtedy też wydano rozkaz niszczenia wszystkie co ma jakąkolwiek wartość , aby nie dostało się w ręce nieprzyjaciela – także psów owczarków niemieckich.

W latach 1967 – 1968 w hodowli von der Wienerau urodziły się dwa mioty owczarków niemieckich, które stały się potężnymi konarami genealogicznego drzewa rasy. Samce Quanto i Canto pozostawiły po sobie liczne potomstwo – zarówno jeden, jak i drugi champion, mogą pochwalić się potomkami, którzy uzyskali tytuł mistrza świata.

Pomimo swojej popularności owczarki niemieckie są bardzo drogimi psami. Czystej krwi egzemplarze po wybitnych przodkach kosztują nawet kilkadziesiąt tysięcy euro.

W latach 80. ubiegłego wieku na Bliskim Wschodzie sprzedano samca owczarka niemieckiego za kwotę pół miliona marek niemieckich!