Galeria owczarków – zdjęcia najpiękniejszych psów cz.2

Galeria owczarków – zdjęcia najpiękniejszych psów cz.2

Jeżeli spodobała się Państwu pierwsza część naszej galerii owczarków, serdecznie zachęcamy do obejrzenia zdjęć owczarków zamieszczonych w części drugiej. Owczarki wprost zachwycają swoją urodą!

Owczarek niemiecki

Hodowlę owczarka niemieckiego budowano na Horandzie – czworonogu wyhodowanym przez rotmistrza Maxa von Stephanitza – i jego potomkach. Hodowcy stosowali inbred oraz ostrą selekcję nowonarodzonych szczeniąt. Nowa krew do chowu wsobnego była wprowadzana przez suki pochodzące z użytkowych punktów pasterskich. Około 1925 roku psy stały się wysokie, kwadratowe oraz niezgrabne – brakowało im cech, które były wymagane przez Stephanitza. Coraz częściej notowano odstępstwa od standardu – wady w uzębieniu oraz niepożądane cechy charakteru. Kiedy sytuacja zaczęła się robić nieciekawa Stephanitz wprowadził system regularnych przeglądów licencyjnych.

Owczarek południowo-rosyjski Jużak

Ojczyzną owczarka południowo-rosyjskiego są tereny współczesnego Półwyspu Krymskiego, na którym od dawna hodowano owce. Swego czasu sprowadzano tam też owce hiszpańskie – merynosy, z którymi przybyły czworonogi podobne do współczesnych owczarków katalońskich. Pasterze poczęli krzyżować owczarki z lokalnymi odmianami pochodzenia azjatyckiego, chcąc uzyskać psa dużych rozmiarów, agresywnego i o jasnym umaszczeniu, dzięki któremu byłby lepiej widoczny w nocy. Po wielu latach starań uzyskano wreszcie psa podobnego do współczesnego Jużaka.
Obecnie owczarki południowo rosyjskie cieszą się w Rosji sporą popularnością, ale nie tak dużą jak azjaty czy Kaukazy.

Owczarek staroangielski – zdjęcia rasy Bobtail

O pochodzeniu i historii owczarka staroangielskiego wiemy stosunkowo niewiele. Pierwszy opis, który mógłby odnosić się do rasy znajdziemy w, „Foure Of Husbanderie” Conrada Heresbacha wydanej w 1586 r. Wedle autora owczarek wcale nie musi być zwrotny jak chart, ale też niedozwolone jest, aby był ociężały. Powinien ścigać i pokonywać wrogów, a także być w stanie przegonić wilka i inne większe drapieżniki.
Bobtail budzi respekt samym wyglądem – jest duży i kosmaty, a przez to sprawiający wrażenie większego niż jest w rzeczywistości. To wspaniały pies użytkowy, a także doskonały przyjaciel dla rodzin z małymi dziećmi.

Owczarek szetlandzki – zdjęcia szetlandów

Pochodzenie szetlandów jest dość niejasne. Do II poł. XV wieku Wyspy Szetlandzkie należały do Norwegii. Stamtąd właśnie – wraz z wikingami – przybyły małe psy, które towarzyszyły żeglarzom. Miało to miejsce w VIII w.

Pierwsze szetlandy były nazywane Toonie lub Peerie i wykorzystywane jako psy zagrodowe; ich niewielka wysokość w kłębie uniemożliwiała pracę przy zaganianiu owiec na wrzosowiskach, które były porośnięte roślinnością dosięgającą niekiedy do 45 cm. Aby uzyskać pożądane cechy psy krzyżowano z lokalnymi rasami; udział w powstaniu szetlandów miały m.in. king charles spaniele, psy yakki z Islandii, a także miniaturowe szpice.

Owczarek szkocki długowłosy

Owczarek szkocki długowłosy to rasa wywodząca się z terenów Szkocji; psy podobne do współczesnych collie występowały już w XVI stuleciu. Eksterier ulegał jednak dynamicznym zmianom na skutek krzyżowań z innymi psami m.in. seterami.

Owczarek szkocki został zaprezentowany po raz pierwszy na wystawie w Birmingham w Anglii w 1860 roku. Psy występowały wówczas w umaszczeniu czarnym lub czarno-białym. W niedługim czasie pojawiła się także maść śniada oraz marmurkowa.
Pierwsze psy trafiły do Polski dopiero w latach 20. XX wieku.

Owczarek środkowoazjatycki

Owczarki środkowoazjatyckie są jedną z najstarszych ras na świecie wywodzącą się w prostej linii od mastifów azjatyckich. Psy przez długie lata rozwijały się w rejonach Kaukazu i były wykorzystywane do pilnowania stad zwierząt hodowlanych należących do azjatyckich plemion koczowniczych.
Występuje wiele odmian tej rasy, zarówno jeżeli chodzi o umaszczenie, budowę czy strukturę włosa. Wszystkie psy cechuje jednak duża odporność na warunki atmosferyczne – najtwardsze osobniki zniosą nawet 25 stopni poniżej zera! Na obszarach stepowych, w celu uzyskania lżejszych i szybszych osobników, krzyżuje się owczarki z chartami.
Cechą charakterystyczną rasy jest bardzo niski ton szczeku. Odgłosy są wydawane rzadko; szczek jest jednak głośny i donośny.

Polski owczarek nizinny

Polskie owczarki nizinne wywodzą się od terierów tybetańskich, które przybyły wraz z nomadami na obszar Niziny Wschodnioeuropejskiej ok. V wieku. Pierwsze pisemne wzmianki na temat rasy pochodzą z XVI wieku; w 1514 roku kilka owczarków nizinnych miało się znaleźć na statku handlowym gdyńskiego kupca, który zabrał je do Szkocji i wykorzystał do przepędzenia na pokład stada owiec. Pieski wywiązały się z zadania bardzo sprawnie, dzięki czemu zyskały sympatię w oczach hodowców.

Polski owczarek podhalański

Pierwsze wzmianki na temat białych psów pasterskich, które występowały w rejonach Podhala, pojawiły się w XVII-wiecznej publikacji „Oeconomia ruralis et domestica” autorstwa Kohlera. Pierwszy dokładny opis pochodzi jednak z 1938 roku;

W. Wieland nazywał podhalana mianem owczarka górskiego i twierdził, że psy są blisko spokrewnione z węgierskimi kuvaszami. Nie ulega jednak wątpliwości, że owczarek podhalański jest bardzo starą rasą regionalną uzyskaną w drodze selekcji, charakteryzującą się umiejętnością samodzielnej pracy. Czworonogi były hodowane w izolacji geograficznej, zarówno po słowackiej, jak i polskiej stronie gór. Obecnie wciąż cieszą się dużą popularnością wśród hodowców.