Galeria zdjęć psów rasowych

Spis treści

Rasa Airedale Terrier: Największy z Terrierów

Historia i Pochodzenie Rasy

Airedale Terrier, znany jako „król terrierów”, pochodzi z Wielkiej Brytanii, dokładniej z regionu Yorkshire. Nazwa rasy wywodzi się od doliny rzeki Aire, gdzie psy te pierwotnie wykorzystywano jako wszechstronnego pomocnika myśliwych. Rasa powstała w XIX wieku, poprzez krzyżowanie Old English Terrier z Otterhoundem. W efekcie uzyskano psa łączącego cechy myśliwskie, wodne i stróżujące.

Na początku Airedale Terrier był wykorzystywany do polowań na wydry i drobną zwierzynę, a z czasem stał się popularnym psem rodzinnym oraz użytkowym. Rasa ta zasłynęła również w czasie I i II wojny światowej, gdzie pełniła funkcję psa posłańca i ratownika.

Wygląd i Charakterystyka

Airedale Terrier jest największym z terrierów, osiągającym wysokość w kębiełłe od 56 do 61 cm i wagę od 20 do 30 kg. Charakteryzuje się muskularną sylwetką, prostym grzbietem i eleganckim wyglądem.

Sierść i Umaszczenie

Sierść Airedale Terriera jest szorstka i gęsta, co czyni ją odporną na warunki atmosferyczne. Umaszczenie zazwyczaj obejmuje czarne lub ciemne grzbiety oraz podpalane partie na głowie, nogach i klatce piersiowej. Charakterystyczne jest to, że sierść wymaga regularnego trymowania, co zapobiega jej nadmiernemu splątaniu.

Usposobienie

Airedale Terrier słynie z inteligencji, energii i odważnego charakteru. Jest to pies pełen życia, który świetnie sprawdza się w różnych aktywnościach, takich jak sporty psie czy praca użytkowa. Właściciele często podkreślają ich lojalność oraz ogromną potrzebę kontaktu z człowiekiem. Airedale Terrier bywa czasem uparty, co wynika z jego niezależnego charakteru, dlatego wymaga odpowiedniej socjalizacji i konsekwentnego wychowania.

Zdrowie i Pielęgnacja

Typowe Problemy Zdrowotne

Rasa ta jest generalnie zdrowa i długowieczna, z przeciętną długością życia wynoszącą od 10 do 13 lat. Jednak, jak każda rasa, Airedale Terrier może być podatny na pewne schorzenia, takie jak:

Dysplazja stawu biodrowego,
Problemy ze skórą (np. alergie),
Choroby oczu, takie jak zaćma.

Regularne wizyty u weterynarza, zbilansowana dieta oraz odpowiednia aktywność fizyczna pomagają zapobiegać większości problemów zdrowotnych.

Pielęgnacja

Airedale Terrier wymaga regularnego czesania i trymowania sierści co 6-8 tygodni. Jego sierść nie linieje intensywnie, co czyni go odpowiednim wyborem dla osób z alergiami. Poza tym ważne jest regularne czyszczenie uszu, przycinanie pazurów oraz dbanie o higienę jamy ustnej psa.

Wychowanie i Szkolenie

Airedale Terrier jest psem bardzo inteligentnym, ale również niezależnym. Dlatego szkolenie powinno być prowadzone z cierpliwością, konsekwencją i wykorzystaniem pozytywnych metod motywacyjnych. Rasa ta świetnie reaguje na nagrody w postaci smakołyków i pochwał.

Warto rozpocząć szkolenie już od wczesnych etapów życia, zwracając uwagę na socjalizację, aby pies miał okazję poznać różne sytuacje, ludzi i zwierzęta. Airedale Terrier dobrze radzi sobie w sportach takich jak agility, obedience czy praca tropowa, dzięki czemu można wykorzystać jego energiczny charakter.

Dla Kogo Jest Airedale Terrier?

Airedale Terrier to rasa, która najlepiej sprawdzi się u osób aktywnych, mających czas na zapewnienie psu odpowiedniej ilości ruchu i uwagi. Ze względu na jego energiczny charakter, nie jest to pies dla każdego. Idealnym właścicielem będzie osoba, która lubi spędzać czas na świeżym powietrzu i chce aktywnie uczestniczyć w życiu swojego psa.

Ciekawostki o Airedale Terrierze

Rasa Królewska: Ze względu na swoje imponujące rozmiary i dumny wygląd, Airedale Terrier jest nazywany „królem terrierów”.
Pies Wojenny: W czasie I wojny światowej psy tej rasy dostarczały wiadomości na linię frontu i ratowały rannych żołnierzy.
Gwiazdy Ekranu: Airedale Terrier pojawił się w wielu filmach i serialach, zyskując sympatię widzów na całym świecie.

Podsumowanie

Airedale Terrier to rasa pełna energii, inteligencji i lojalności. Jest doskonałym towarzyszem dla osób aktywnych, które szukają psa łączącego cechy stróża, myśliwego i przyjaciela rodziny. Wymaga jednak zaangażowania, odpowiedniej pielęgnacji i czasu na szkolenie. Dla odpowiedniego właściciela, Airedale Terrier może stać się psem na całe życie.

Akita Inu – Akity to myśliwskie szpice japońskie przeznaczona pierwotnie do polowania na grubą zwierzynę (dziki, jelenie i czarne niedźwiedzie) oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków. Akity żyły na Wyspach Japońskich już 5000 lat temu; towarzyszyły niegdyś samurajom. Zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii – w dawnych czasach cieszyły się wielkim poważaniem i były traktowane jako „przeganiacze” złych mocy. Nazwa rasy wzięła się od miejsca pochodzenia psów – prefektury Akita na Honshu. W 1931 roku rasa zostały ogłoszona skarbem narodowym Japonii.

Basenji to pierwotna rasa psów zamieszkująca niegdyś strefę równikową. Jego przodkowie żyli prawdopodobnie już w starożytnym Egipcie. Do Wielkiej Brytanii trafiły w XX wieku; tam też zostały wyhodowane i rozmnożone po raz pierwszy w 1937 r. Cztery lata później parka psów została wywieziona za ocean. Do Polski psy przybyły niedawno i nie są dobrze znane wśród miłośników czterech łap i hodowców. Znakiem rozpoznawczym rasy jest wydawanie cichych odgłosów przypominających jodłowanie. Jako, że Basenji prawie w ogóle nie szczekają zyskały przydomek „kocich psów”.

Border Terriery zostały wyhodowane na pograniczu Szkocji i Anglii – stąd też nazwa ?border? ang. granica. Psy były pierwotnie wykorzystywane do polowań i selekcjonowane pod względem użytkowości. Musiały być odważne i szybkie, gdyż wraz z foxhoundami i innymi gończymi towarzyszyły konnym myśliwym. Polowały na lisy, wydry i borsuki. Już od początku swojego istnienia nie grzeszyły urodą. Ich twarda i szczeciniasta sierść zupełnie nie pasowała do wzorca psiej maskotki, niemniej nie to było istotne. Dla myśliwych liczył się przede wszystkim temperament i charakter psa. Pierwsze próby standaryzowania wyglądu przypadają na 1920 rok, kiedy to Brytyjski Kenel Club oficjalnie uznał rasę Border Teriera.

zdjęcia airedaile terriera, zdjęcia akity inu, zdjęcie basenji, zdjęcie border terriera, zdjęcie cavaliera, chart afgański zdjęcia, saluki zdjęcia, clumber spaniel zdjęcia, spaniel zdjęcia, czuwacz słowacki zdjęcia, zdjęcie doga argentyńskiego, dog niemiecki zdjęcia, historia gryfonika brabanckiego, zdjęcie kerry blue terrier,ciekawe zdjęcia psów rasowych, fajne zdjęcia psów rasowych, galeria psa z rodowodem, galeria psów rasowych, galeria zdjęć psów rasowych, galeria zdjęć wszystkich psów rasowych, pies rasowy, pies rasowy foto, pies rasowy owczarek niemiecki, pies z rodowodem, psy rasowe, psy rasowe galeria zdjęć, psy rasowe od a do z galeria zdjęć, psy rasowe zdjęcia, rasy psów galeria zdjęć, rodowodowe psy, zdjęcia psa rasowego, zdjęcia psów rasowych, zdjęcia psów rasowych domowych, zdjęcia psów rasowych galeria, zdjęcie psa rasowego

Boston terrier. Walki psów cieszyły się ogromną popularnością w Stanach Zjednoczonych jeszcze w XIX stuleciu. Bostońscy robotnicy, szukając coraz to lepszych psów bojowych, krzyżowali angielskie buldogi bojowe z białymi terierami angielskimi, które obecnie mają status rasy wymarłej. Nieco później do hodowli bostonów dodano jeszcze domieszkę krwi buldogów francuskich. Rasa, w swoim obecnym kształcie, została uznana przez Amerykański Związek Kynologiczny w 1893 roku. Obecnie psy są bardzo popularne na terenie całych Stanów Zjednoczonych i powszechnie hodowane w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Cieszą się dużą popularnością również w Europie.

Czy może być coś piękniejszego niż widok małego rozochoconego Cavalier King Charles Spaniela? Cavaliery cieszą się obecnie ogromną popularnością wśród polskich hodowców i są jednymi z najchętniej wybieranych czworonogów rodzinnych. Przodkami psów były płochacze francuskie i hiszpańskie. Cavaliery były bardzo cenione w XVI-wiecznej Francji, głównie przez Henryka III, a później przez Ludwika XIV. Angielscy arystokraci traktowali je jako psy do towarzystwa. Spanielki zawładnęły sercem wielu miłośników psiaków; najsłynniejszymi właścicielami psów byli: Karol I i II, od którego wzięła się nazwa rasy, Henryk VIII, Elżbieta I oraz Maria Stuart.

Chart afgański – piękny, wręcz posągowy czworonóg, o niesamowitym umaszczeniu i długim gładkim włosie. To istny arystokrata wśród psów! Afgany są jedną z najstarszych ras psów, zaliczaną do grupy pierwotnych i zwaną niekiedy psami kabulskimi. Charty zostały wyhodowane w górach Afganistanu i użytkowane niegdyś jako psy myśliwskie (do polowania na wilki, lisy i gazele), obronne i pasterskie. Ich powstanie datuje się na trzecie tysiąclecie p.n.e. Wizerunki psów znane są z kamiennych rzeźb pochodzących z około 2200 p.n.e. Pierwotnie występowały w 3 odmianach, z których długowłosa dała początek dzisiejszym chartom afgańskim. W obrębie rasy wyhodowano dwa typy: pustynny (bell murray) oraz górski (ghazni).

Nazwa charta perskiego saluki pochodzi od starego miasta położonego w południowej Arabii. Przodkowie współczesnych Saluki występowali niegdyś w rejonie od Etiopii i zachodnich części Afryki po Indie, Afganistan oraz środkowoazjatyckie stepy. Psy były pierwotnie wykorzystywane do polowania na gazele, zające i antylopy. Do Europy trafiły dopiero w okresie pełnego średniowiecza (w czasie krucjat). Pierwsze udokumentowane wzmianki historyczne o występowaniu rasy na terenach Wielkiej Brytanii odnoszą się do roku 1840. Saluki nie zdobyły jednak uznania angielskich hodowców. Dopiero czterdzieści lat później dwa charty perskie trafiły do księgi Kennel Club.

Clumber Spaniel to stara rasa psa, której początki sięgają prawdopodobnie 1300 roku, powstała w wyniku krzyżowania Alpine Spaniela z Bassetem i Bernardynem. Wynikiem krzyżówki było powstanie psa o długim masywnym ciele, ciężkiej głowie i białym umaszczeniu ze znaczeniami. O samych okolicznościach powstania rasy nie wiemy jednak za wiele. Niektórzy historycy twierdzą, że jest to czysta rasa angielska, inni, że francuska. Najpopularniejsza teoria głosi, że książę z Newcastle trzymał w swojej posiadłości Clumber Park w Nottinghamshire kilka psów ? przodków współczesnych Clumber. Hipotezę zdaje się potwierdzać fakt, że w jednym z korytarzy posiadłości widnieje obraz namalowany w 1788 przez Francisa Wheatley`a „Powrót z polowania”, na którym widać księcia z Newcastle z 4 Clumberami. Clumbery są jednak bardzo małe, jeśli porównamy je z obecnym typem rasy. Prawda o pochodzeniu psów chyba na zawsze pozostanie już niejasna!

Cocker spaniele angielskie przybyły do Anglii wraz ze swoimi hiszpańskimi właścicielami kilkaset lat temu. Część psów trafiła w ręce arystokratów, którzy wykorzystywali je w swoich posiadłościach do celów myśliwskich. O dużej popularności rasy świadczą wzmianki w dziełach wybitnych pisarzy średniowiecznych m.in. Geoffreya Chaucera z XIV wieku, a także ich obecność w sztukach Williama Shakespeare`a w XVI wieku. Pełne uznane rasy dokonało się w roku 1893 roku (określenie „angielski” dodano do nazwy rasy później). W 1902 ustalono oddzielny wzorzec. Począwszy od tego okresu obowiązkowo prowadzone są osobne linie hodowlane dla springer spanieli i cocker spanieli.

Czuwacz słowacki pochodzi z gór Słowacji, gdzie był hodowany od stuleci. Rasa jest bardzo blisko spokrewniona z polskim owczarkiem podhalańskim i węgierskim kuvaszem. Jako ciekawostkę warto dodać, że nawet zawodowi sędziowie miewają problemy z prawidłowym rozpoznaniem tych trzech ras! W latach 20. XX wieku hodowcy podjęli się karkołomnego zadania przywrócenia czystości rasy. Wzorzec do rejestracji zgłoszony został w 1964 roku. Cechą odróżniającą Słowaka od Podhalana jest nieco delikatniejsza, bardziej puszysta sierść z mniejszą ilością beżowych lub kremowych przebarwień.

Dog argentyński to pies o proporcjonalnej i atletycznej budowie ciała, który samym swoim wyglądem wzbudza respekt otoczenia. Rasa pochodzi z prowincji Córdoba w centralnej Argentynie, a za jej twórcą uznaje się Antonio Nores Martineza, z zawodu lekarza, który w roku 1928 zapoczątkował hodowlę rasy i opracował pierwszy wzorzec. Przodkami współczesnych Dogo Argentino były miejscowe „bojowe psy z Cordoby” (Perro Cordobes), które mimo wybitnej mocy i waleczności były dość pobudliwe i niezrównoważone. Martinez w czasie krzyżowania wykorzystał także hiszpański psy gończe. Tym sposobem uzyskał wszechstronne psy myśliwskie, które sprawdzały się zarówno do polowania na grubą zwierzynę, jak i na drapieżniki .

Krewnymi Doga z Bordeaux są najprawdopodobniej mastify angielskie oraz buldogi. Czworonóg był w przeszłości wykorzystywany do walk psów oraz polowań, co wcale nie oznacza, że rasa jest agresywna i nie może być trzymana chociażby w domach z małymi dziećmi. Współczesne psy są łagodne, choć wymagają konsekwentnego szkolenia. Alternatywną nazwą rasy jest mastif francuski. Dog de Bordeaux cieszy się w Polsce dość dużą popularnością – głównie za sprawą serialu telewizyjnego „Rodzina Zastępcza”.

Dogi niemieckie to jedne z największych psów na świecie, których wysokość w kłębie zaczyna się od 80 centymetrów, a kończy? Cóż, największy psiak mierzy 2.14 m, kiedy stanie na tylnych łapach ? i ciągle rośnie!
Przodkami współczesnego doga są niemiecki bullenbeisser i „Hatz und Saurüden”. Psy były niegdyś trzymane na dworach arystokratów, którzy wykorzystywali je do polowań na grubego zwierza. Z czasem, wraz ze spadkiem liczebności dzikiej zwierzyny na terenie Niemiec, ograniczano ich hodowle. Pierwszy wzorzec doga niemieckiego, znacznie odbiegający od współczesnego standardu, został ustalony w Berlinie w 1880 roku. Jako ciekawostką warto dodać, że wielkim miłośnikiem rasy był kanclerz niemiecki Otto von Bismarck.

Początek procesu kształtowania rasy Eurasier datuje się na początek drugiej połowy XX wieku. Głównym celem powstania rasy było odtworzenie dawnego psa syberyjskiego, dlatego też do jej stworzenia wykorzystano Chow Chowa i wilczastego szpica niemieckiego, który nosił wówczas nazwę wolf-chow. Twórcą rasy był Julius Wipfel. W późniejszym okresie, po wprowadzeniu do hodowli samojedów, Wipfel zaproponował nazwę Eurasier. Nazwa rasy została oficjalnie przyjęta w 1973 roku.

Gryfonik brabancki, podobnie jak Gryfonik brukselski i Gryfonik belgijski, pochodzą od małego szorstkowłosego psa „Smousje” z okolic Brukseli. W XIX wieku, na skutek skrzyżowania Ruby King Charles Spaniela i Mopsa, powstał pies o krótkiej sierści, czarnej maści i charakterystycznym – mopsim – kształcie pyska. Pierwotnie Brabantczyki hodowane były do ochrony wozów i stajni przed inwazją gryzoni. Pierwsze gryfoniki zostały zarejestrowane w Belgijskiej Księdze Rodowodowej w 1883 roku.

Kerry Blue Terrier pełniły niegdyś podobne funkcje co Airedale terriery – polowały na wydry, służyły jako szczurołapy oraz chroniły stada zwierząt gospodarskich. Cechą typową dla rasy jest niebieskie umaszczenie; szczeniaki rodzą się czarne, ale z wiekiem nabierają charakterystycznej niebieskiej barwy. Pierwsza wzmianka o niebieskawo-ciemnoszarych psach z poznaczoną ciemniejszymi plamami i łatkami sierścią, i podpaleniem na kufie ,i łapach pochodzi z 1847 roku. W 1924 roku rasę wpisano oficjalnie do rejestrów Amerykańskiego Związku Kynologicznego. Obecnie psy występują przede wszystkim na Wyspach Brytyjskich i w Stanach Zjednoczonych.

W naszym zestawieniu nie mogło zabraknąć Labradora Retrievera – psa, który spełnia się zarówno w roli ratownika, stróża, pracownika służb państwowych, psa policyjnego, jak i przewodnika ociemniałych, czworonoga rodzinnego oraz psa terapeuty.
Labrador, podobnie jak nowofundland i landseer, pochodzi z południa Nowej Fundlandii. Jeszcze w XVIII stuleciu był wykorzystywany przez rybaków do pracy na kutrach i nazywany psem św. Jana. Do Europy pierwsze osobniki trafiły za sprawą lorda Malmesbury ?ego, który wraz z synem rozpoczął ich hodowlę w Wielkiej Brytanii. Pod koniec XIX wieku Kennel Club dokonał oficjalnej rejestracji rasy.

Nowofundlandy, lub jak kto woli „psie niańki”, to jedne z najpopularniejszych psów rodzinnych. Historycy po dziś dzień spierają się, skąd pochodzi rasa i kiedy dokładnie powstała. Według naszego stanu wiedzy psy wywodzą się z terenów Nowej Fundlandii i powstały w wyniku skrzyżowania psów zamieszkujących wyspę Indian Beotuk z dużymi psami przeznaczonymi do polowań na niedźwiedzie, które zostały przywiezione na wyspę przez Wikingów w XII stuleciu. Za przodków nowofundlandów uznawana jest wymarła już rasa o nazwie St. John’s dog. W procesie kształtowania rasy brały także udział psy przywiezione z Europy przez rybaków – być może rasy hiszpańskie. Podstawowe cechy rasy są jednak niezmienne od 1600 roku.

Owczarek niemiecki to esencja psa. O pierwszym przedstawicielu rasy napisano: „Horand ucieleśniał dla entuzjastów rasy spełnienie ich najdroższych marzeń. Był to pies, jak na te czasy, duży (61 cm), o potężnej budowie, pięknych liniach i szlachetnej głowie. Był silny i sprężysty, jak stalowy drut. Jego wspaniałej budowie odpowiadał charakter. Horand był cudowny w posłusznej wierności dla swego pana, był prostolinijny i szczery. Miał naturę gentlemana, połączoną z nieograniczoną pasją życia i pracy. Mimo że nie przeszedł gruntownej tresury w młodym wieku, był przy boku swego pana uważny na jego najmniejsze skinienie. Pozostawiony sam sobie, stawał się skończonym rozrabiaką i niepoprawnym prowokatorem bójek. Zawsze dobrze usposobiony wobec spokojnych ludzi, nieufny, ale nieulękły wobec obcych, uwielbiał dzieci. Jego błędy w zachowaniu były wadami wychowania, nigdy skłonnościami charakteru. Horand cierpiał po prostu na nadmiar niespożytej energii, był szczęśliwy i wniebowzięty, kiedy ktoś się nim zajął – był wtedy najszczęśliwszym z psów.”

Papillon jest uznawany za jedną z najstarszych europejskich ras psów. Psy były znane już co najmniej w XVI wieku (pierwsza wzmianka o kupnie-sprzedaży Papillona pochodzi z 1545 roku). Historycy są zdania, że bezpośrednim ich przodkiem mógł być spaniel karłowaty (Epagneul nain) sprowadzony prawdopodobnie z Chin do Hiszpanii na statku kupieckim. Niektórzy sądzą jednak, że współczesny Papillon wywodzi się z Phalene.
Nazwa rasy nie jest przypadkowa. W języku francuskim „papillon” oznacza „motyl”. Patrząc na psa, możemy mieć wrażenie, że ma uszy w kształcie skrzydeł motyla. To wyjątkowo uroczy i sympatyczny czworonóg.

Portugalski pies dowodny jest dość słabo znany poza półwyspem Iberyjskim i obecnie hodowany jedynie przez garstkę entuzjastów. Pierwotnie pełnił rolę psa rybackiego, aportującego i stróżującego. W dawnych czasach był również wykorzystywany do przenoszenia wiadomości między statkami. W Portugalii rasa nosi nazwę Cao de Água bądź Cao de Água Algarvio. Cao de Agua de pelo Ondulado jest nazwą nadaną odmianie o falistych włosach, a Cao de Agua de pelo Encaracolado to nazwa odmiany o włosach kręconych.

Słowo „pudel” w języku starogermańskim oznaczało „kałużę”. We Francji psy były nazywane barbetami (zważywszy na kosmatą brodę). Historycy zgodnie twierdzą, że rasa pochodzi z Islandii i powstała w wyniku krzyżowania średniej wielkości psów zaganiających z psami myśliwskimi. Tym sposobem uzyskiwano osobniki o kosmatym włosie (pierwotnym dla pudla), który był następnie strzyżony do odpowiedniej długości. Pies był pierwotnie wykorzystywany do polowań – głównie na ptactwo wodne. Dziś Pudel pełni przede wszystkim funkcje reprezentacyjne. Niektóre osobniki ujawniają naturalny talent do opieki nad osobami chorymi i niepełnosprawnymi.

Sarplaninac to stara rasa psów pasterskich w typie górskim wyhodowana w średniowieczu na Półwyspie Bałkańskim i blisko spokrewniona z owczarkiem kraskim. W 1930 roku sarplaninac został oficjalnie uznany za odrębną rasę. Owczarki były powszechnie wykorzystywane do zaganiania stad zwierząt gospodarskich i pilnowania ich przed drapieżnikami w południowo-wschodnim regionie byłej Jugosławii. Niegdyś nazywano je owczarkami iliryjskimi. W 1957 roku tradycyjną nazwę zmieniona na „jugosłowiańskiego psa pasterskiego z Szar Płaniny”.

Husky syberyjski to rasa pierwotna wywodząca się z rejonu Kołymy w północnej Syberii. Już kilkanaście tysięcy lat temu była hodowana przez Czukczów, Kamczadałów, Koriaków i Jukagirów. Psy pomagały ludziom w czasie polowań i wykonywały wiele pomniejszych prac. Każda grupa stworzyła swój własny typ psa w zależności od wymagań łowieckich, ukształtowania terenu, występujących temperatur oraz grubości pokrywy śnieżnej. Z tego powodu współczesne Siberian Husky są odporne na najtrudniejsze warunki pogodowe i z powodzeniem poradzą sobie nawet w bardzo zimnym klimacie. Jako ciekawostką warto dodać, że norweski badacz Roald Amundsen (1872-1928), planując ekspedycję naukową z Alaski na Biegun Północny, wybrał do transportu sprzętu właśnie husky.

Rasa Springer Spaniel Angielski wyłoniła się z grupy psów określanych mianem spanieli „lądowych”. Większe psy zostały nazwane springer spanielami, gdyż były wykorzystywane głównie do płoszenia zwierzyny dla sokolników. Kiedy broń palna została wprowadzona do powszechnego użytku od psów zaczęto wymagać także umiejętności aportowania. Springer Spaniel jest powszechnie uznawany za przodka wszystkich spanieli z wyjątkiem Clumber spaniela. To bardzo wymagający pies, który potrzebuje pracy jak powietrza. Niezbyt popularny w Polsce.

Staffordshire Bull Terrier powstał w Wielkiej Brytanii w wyniku krzyżowania Buldogów z Terrierami i był pierwotnie wykorzystywany do walk z psami po zakazaniu w XIX wieku szczucia Buldogów na uwiązane byki oraz niedźwiedzie. Na początku XX wieku rasa została wprowadzona do rejestru Kennel Club jako Staffordshire Bull Terrier. W 1975 roku pierwszy osobnik został zarejestrowany w American Kennel Club. Staffordshire Bull Terrier, mimo swojej europejskiej proweniencji, jest często mylony ze swoimi amerykańskimi krewnymi – Amerykańskim Staffordshire Terrierem i Amerykańskim Pit Bull Terrierem.

Terier Tybetański już od starożytności pełnił funkcje psa do towarzystwa i był wręczany gościom jako dar i symbol szczęścia. Jako, że przez wiele stuleci Tybet był odizolowany od świata Teriery zachowały czystość rasy i praktycznie nie zmieniły swojego wyglądu. Obecnie psy są dość popularne w Europie i Stanach Zjednoczonych. Hodowcy doceniają je za inteligencję, czujność i łagodność. To bardzo mądre psy, które szybko poddają się szkoleniu.

Powstanie Teriera Szkockiego datuje się na XVII stulecie. Czworonóg został wyhodowany prawdopodobnie w tym samym czasie co Cairn Terrier, West Highland White Terrier czy Skye Terrier. Czworonóg był przez stulecia wykorzystywany do zwalczania pomniejszych szkodników i szukania zwierzyny pod ziemią. Pierwszy wzorzec rasy został zatwierdzony w 1882 roku. Od lat trzydziestych XX wieku zyskał popularność w Europie kontynentalnej.

Wyżeł niemiecki krótkowłosy cieszy się dużą popularnością zarówno w Niemczech, jak i innych krajach europejskich. To pies myśliwski wykorzystywany głównie do wystawiania, wypłaszania i aportowania ptactwa. W przeciwieństwie do większości ras wyżłów może być z powodzeniem wykorzystywany do polowań w terenie leśnym jako płochacz, tropowiec i posokowiec (oczywiście jeżeli przejdzie odpowiednie szkolenie). Pochodzenie wyżła nie jest do końca znane, niemniej wiadomo, że jego przodkami są wyżły włoskie oraz pointery.

Miłośnicy miniaturek nie wybaczyliby nam pominięcia na liście jednej z najpopularniejszych ras psów małych – Yorkshire Terriera. Yorki zostały wyhodowane w połowie XIX wieku. Do ich pierwotnych funkcji należało tępienie myszy i szczurów w domach biednych rzemieślników i robotników. Do powstania rasy przyczyniły się prawdopodobnie: Maltańczyki, Dandie Dinmont Terriery, Clydesdale terriery i Skye terriery. Jak sama nazwa wskazuje psy zostały wyhodowane w hrabstwie Yorkshire na północy Wielkiej Brytanii.

zdjęcia airedaile terriera, zdjęcia akity inu, zdjęcie basenji, zdjęcie border terriera, zdjęcie cavaliera, chart afgański zdjęcia, saluki zdjęcia, clumber spaniel zdjęcia, spaniel zdjęcia, czuwacz słowacki zdjęcia, zdjęcie doga argentyńskiego, dog niemiecki zdjęcia, historia gryfonika brabanckiego, zdjęcie kerry blue terrier, zdjęcia yorka, zdjęcia owczarka niemieckiego, zdjęcia psów rasowych, psy rasowe przed obiektywem, pies z rodowodem zdjęcia, psy z rodowodem galeria, psy rasowe, rasy psów