Spaniel pikardyjski: charakter, wygląd, pielęgnacja i zdrowie

Spaniel pikardyjski to francuski pies myśliwski z grupy wyżłów kontynentalnych typu spaniel, średniej wielkości, o szaro-nakrapianej szacie z brązowymi łatami. Jest łagodny, przywiązany do rodziny i wytrwały w pracy w polu i wodzie. Jeśli myślisz o tej rzadkiej w Polsce rasie, sprawdź, czego potrzebuje na co dzień i czy pasuje do Twojego trybu życia.

Historia i pochodzenie spaniela pikardyjskiego

Rasa wywodzi się z Pikardii, regionu na północy Francji pełnego pól, mokradeł i ujść rzek. Miejscowi myśliwi potrzebowali psa, który wytrwale przeszuka teren, wskaże ptactwo i przyniesie je z wody. Dlatego pikardyjczyk uchodzi za jedną z najstarszych ras spanieli kontynentalnych, blisko spokrewnioną z dawnymi francuskimi psami do polowań na ptaki.

Popularność rasy spadła po rewolucji francuskiej, gdy polowania szlachty zostały mocno ograniczone. Później, na przełomie XIX i XX wieku, miłośnicy rasy spisali wzorzec, a po wojnach światowych populacja stopniowo się odbudowała. Do dziś większość psów pozostaje w rękach francuskich myśliwych, a hodowla poza Francją jest nieliczna. Rasa ma też bliskiego kuzyna, czyli niebieskiego spaniela pikardyjskiego, o chłodniejszym, niebieskawym umaszczeniu.

Wygląd i wzorzec rasy

Przede wszystkim to pies średniej wielkości, mocny, ale nie ciężki, o sylwetce zbliżonej do kwadratu. Według wzorca wysokość w kłębie wynosi orientacyjnie od 55 do 60 cm, przy czym suki są nieco mniejsze. Masa ciała dorosłego psa zwykle mieści się w przedziale od 20 do 25 kg. Głowa jest owalna, kufa długa i dość szeroka, a nisko osadzone uszy są długie i obrośnięte falistym włosem.

Szata i umaszczenie

Z kolei sierść jest średnio długa, gładka lub lekko falista, gęsta i odporna na wilgoć. Dzięki temu pies może pracować w trzcinach, deszczu i zimnej wodzie. Typowe umaszczenie to szare nakrapianie z brązowymi łatami w różnych miejscach ciała i u nasady ogona, często z podpalaniem na głowie i kończynach. Szczegóły wzorca i klasyfikacji znajdziesz na stronie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej FCI.

Jaki charakter ma spaniel pikardyjski?

Z doświadczenia opiekunów wynika, że to pies łagodny, cierpliwy i bardzo przywiązany do domowników. W pracy jest skupiony i wytrwały, natomiast w domu potrafi się wyciszyć, jeśli wcześniej się wybiegał. Dobrze dogaduje się z dziećmi i zwykle bez problemu akceptuje inne psy.

Co więcej, jest wrażliwy, więc źle znosi krzyk i szorstkie traktowanie. Czujnie sygnalizuje obecność obcych, a znudzony może szczekać częściej, niż chcieliby sąsiedzi. Typowo obserwuje się, że problemy z zachowaniem wynikają nie z charakteru rasy, ale z braku ruchu i zajęcia dla psa myśliwskiego.

Naturalny instynkt myśliwski

Pikardyjczyk pracuje jak wyżeł, czyli szuka zwierzyny, wskazuje ją stójką i czeka na myśliwego. Ponadto chętnie aportuje i lubi wodę. W codziennym życiu oznacza to, że ptaki, zające czy koty bywają dla niego silnym bodźcem, dlatego solidne przywołanie trzeba ćwiczyć od szczenięcia.

Dla kogo jest ta rasa?

Pikardyjczyk najlepiej czuje się u myśliwego albo u aktywnej rodziny mieszkającej na wsi lub na obrzeżach miasta. Potrzebuje codziennie długich spacerów, możliwości swobodnego biegania w bezpiecznym miejscu i zadań dla nosa. Sprawdzi się u osób, które lubią wędrówki, pływanie z psem, tropienie czy aportowanie.

Natomiast w małym mieszkaniu w centrum miasta, przy opiekunie, który ma czas tylko na krótkie wyjście wokół bloku, spaniel szybko się sfrustruje. Jeśli nie wiesz, czy pies myśliwski to dobry wybór, porównaj go z innymi rasami w przeglądzie rasy spanieli albo rozwiąż quiz, jaka rasa pasuje do Ciebie.

Wychowanie i szkolenie

Rasa uchodzi za łatwą w szkoleniu, ponieważ chce współpracować z opiekunem i szybko kojarzy polecenia z nagrodą. Najpierw skup się na imieniu, przywołaniu, spokojnym chodzeniu na smyczy i czekaniu. Następnie dodawaj zabawy węchowe i aportowanie, które zaspokajają naturalny instynkt psa.

W praktyce najlepiej działają metody pozytywne: smakołyk, zabawa, pochwała. Krótkie, regularne sesje dają lepsze efekty niż długi trening raz w tygodniu. Socjalizacja z ludźmi, psami i hałasami miasta jest ważna także u psa, który ma pracować w łowisku. Więcej wskazówek znajdziesz w dziale tresura psa.

Pielęgnacja spaniela pikardyjskiego

Szata wymaga szczotkowania mniej więcej raz lub dwa razy w tygodniu, a po pracy w terenie także usunięcia rzepów i gałązek. Najłatwiej kołtunią się uszy, portki i okolice łokci. Do czesania lepiej używać szczotki z miękko zakończonymi zębami niż ostrego metalowego grzebienia, który może podrażnić skórę.

Uszy to najważniejszy punkt pielęgnacji, czyli element, którego nie wolno odkładać. Ponieważ są długie i ciężkie, słabo się wietrzą, a po kąpieli w stawie łatwo zatrzymują wilgoć. Dlatego kontroluj je co kilka dni i czyść preparatem do uszu dla psów, gdy widzisz zabrudzenia. Ponadto regularnie sprawdzaj pazury, opuszki i zęby.

Żywienie pikardyjczyka

Ten pies zwykle nie jest wybredny i ma skłonność do tycia, zwłaszcza gdy poza sezonem łowieckim mniej się rusza. Nadwaga obciąża stawy i serce, więc dawkę karmy dopasuj do realnej aktywności, a nie do apetytu psa. Pies pracujący w polu potrzebuje więcej energii niż pies rodzinny.

Dlatego wybierz pełnowartościową karmę i podawaj ją w dwóch posiłkach dziennie. Nie dawaj resztek ze stołu, a szczególnie uważaj na czekoladę, ksylitol, winogrona i rodzynki, cebulę oraz czosnek, które są dla psów toksyczne. Orientacyjną dzienną porcję obliczysz w kalkulatorze ile karmy dla psa.

Zdrowie i choroby rasy

Rasa uchodzi za odporną i nie jest znana z wielu poważnych chorób dziedzicznych. Jednak jak u większości psów średnich i dużych, mogą pojawić się problemy ze stawami, a długie uszy sprzyjają infekcjom.

• Zapalenie uszu: drapanie ucha, potrząsanie głową, nieprzyjemny zapach i zaczerwienienie.
• Dysplazja stawów biodrowych: sztywny chód po odpoczynku, niechęć do skoków, kulawizna.
• Nadwaga: brak wyczuwalnych żeber, szybkie męczenie się, ospałość.
• Urazy łap: skaleczenia opuszek i ciała obce między palcami po pracy w terenie.

Ile kosztuje szczeniak i jak wybrać hodowlę?

Epagneul picard jest w Polsce bardzo rzadki, a szczenięta najczęściej sprowadza się z hodowli francuskich. Na cenę wpływają pochodzenie, wyniki prób pracy rodziców, badania zdrowotne i koszty transportu. Zamiast szukać najtańszej oferty, zapytaj hodowcę o rodowód, badania stawów rodziców i warunki odchowu.

Ponadto przy zakupie z zagranicy upewnij się, że szczenię ma paszport, wymagane szczepienia i oznakowanie. Pomocne będą informacje w polskim związku kynologicznym oraz nasz katalog hodowli. Uważaj na ogłoszenia „spaniel w typie pikardyjskiego” bez dokumentów, bo zwykle chodzi o mieszańca.

Podsumowanie

W efekcie pikardyjczyk łączy talent myśliwski z łagodnym, rodzinnym usposobieniem. Najlepiej rozwija się przy opiekunie, który zapewni mu codzienny ruch, pracę nosem, regularną kontrolę uszu i spokojne, pozytywne szkolenie. To rzadka rasa, więc wybór hodowli wymaga cierpliwości. Jeśli chcesz poznać inne psy tego typu, zajrzyj do przeglądu psy myśliwskie: podział i rodzaje.