Duży gończy gaskoński: charakter, wygląd i wymagania

Duży gończy gaskoński, po francusku grand bleu de gascogne, to wysoki, szlachetny pies gończy z południowo-zachodniej Francji o charakterystycznej, niebieskawej szacie i bardzo długich uszach. Jest spokojny i łagodny wobec ludzi, a na tropie wytrwały i głośny. Jeśli zastanawiasz się, czy ten francuski łowca pasuje do Twojego życia, znajdziesz tu rzetelne informacje o jego potrzebach.

Skąd pochodzi duży gończy gaskoński?

Rasa wywodzi się z Gaskonii, regionu na południowym zachodzie Francji, a jej historia sięga średniowiecza. Duże, niebieskawe psy gończe trzymano w psiarniach możnych rodów, w tym Gastona Febusa, hrabiego Foix, znanego z zamiłowania do łowiectwa. Psy te polowały na wilki, dziki i jelenie. Dlatego hodowcy cenili przede wszystkim doskonały węch, wytrwałość i donośny głos.

Duży gończy gaskoński uważany jest za jednego z przodków wielu gończych z południa Francji. Podczas Rewolucji Francuskiej liczba psów mocno spadła, ponieważ rozwiązywano wiele arystokratycznych psiarni. W XIX wieku rasę odbudowali hodowcy, którzy zachowali jej typ i użytkowość. Dziś jest uznana przez FCI i nadal pracuje we Francji, a także w Stanach Zjednoczonych. W Polsce jest bardzo rzadka.

Wygląd i wzorzec rasy

Przede wszystkim to duży, szlachetny pies o wyraźnie francuskim typie, mocny, ale nie ciężki. Według wzorca psy mierzą orientacyjnie 65 do 72 cm, a dla suk 62 do 68 cm. Masa ciała zwykle wynosi około 32 do 40 kg. Ruch jest regularny i wytrwały, ponieważ pies miał tropić przez wiele godzin.

Przede wszystkim głowa jest długa, z lekko garbatym nosem i dość obwisłymi wargami. Z kolei oczy są owalne i brązowe, a spojrzenie łagodne, nieco smutne. Najbardziej charakterystyczne są uszy: cienkie, pofałdowane, osadzone nisko, a po wyciągnięciu sięgają poza koniec nosa. Ponadto pies ma rozwinięte podgardle i długi ogon noszony szablasto.

Szata i umaszczenie grand bleu de gascogne

Natomiast sierść jest krótka, gęsta i dość gruba. Co więcej, na białym tle występuje gęste, czarne nakrapianie, które z daleka daje efekt łupkowo-niebieskiego odcienia. Dodatkowo pies ma czarne łaty, najczęściej na głowie i tułowiu, oraz podpalanie nad oczami, na policzkach i kończynach. Szczegóły znajdziesz w oficjalnym wzorcu rasy na stronie FCI.

Duży gończy gaskoński: charakter i temperament

Z doświadczenia opiekunów wynika, że w domu to spokojny, łagodny i dość leniwy pies. Ponadto lubi bliskość ludzi i wygodne legowisko, a wobec dzieci jest zwykle cierpliwy. Ponieważ psy gończe pracowały w sforach, z innymi psami dogaduje się bardzo dobrze. Natomiast wobec obcych bywa powściągliwy, ale nie agresywny, więc nie sprawdza się jako stróż.

W terenie zmienia się w wytrwałego tropiciela. Przede wszystkim idzie za zapachem z nosem przy ziemi i potrafi zapomnieć o całym świecie. Dlatego przywołanie w obecności tropu bywa trudne nawet u dobrze wyszkolonego psa.

Dlaczego gończy gaskoński ma tak donośny głos?

Myśliwi polujący konno ze sforą musieli słyszeć psy z daleka. W efekcie hodowcy wybierali psy o głębokim, melodyjnym głosie, który niesie się po lesie. Typowo obserwuje się, że gaskoński wyje lub daje głos także w domu, gdy jest znudzony lub sam. W praktyce oznacza to, że przy bliskich sąsiadach ta cecha bywa problemem.

Pies sfory w rodzinnym domu

Przez stulecia te psy żyły w grupie i rzadko zostawały same. Dlatego samotność znoszą gorzej niż wiele innych ras. Co więcej, gaskoński często dobrze czuje się w domu z drugim psem, który dotrzymuje mu towarzystwa. Jeśli jednak drugi pies nie wchodzi w grę, stopniowo przyzwyczajaj szczeniaka do zostawania samemu, zaczynając od kilku minut. Typowo obserwuje się, że pies zmęczony porannym spacerem z pracą węchową znacznie spokojniej czeka na powrót opiekuna.

Dla kogo jest duży gończy gaskoński?

To rasa dla ludzi, którzy rozumieją psy gończe. Grand bleu de gascogne najlepiej sprawdzi się u opiekunów, którzy:

• Polują albo chcą z psem trenować tropienie lub mantrailing.
• Mieszkają w domu z dużym, szczelnie ogrodzonym ogrodem.
• Codziennie zapewniają psu co najmniej dwie godziny ruchu i pracy nosem.
• Akceptują donośny głos, ślinienie się i niezależność gończego.
• Mają drugiego psa lub mogą zapewnić towarzystwo przez większość dnia.

Jeśli interesują Cię inne psy tej grupy, przeczytaj przegląd francuskich psów gończych albo profil mniejszego kuzyna, basseta gaskońskiego.

Wychowanie i szkolenie

Szkolenie gończego wymaga cierpliwości, ponieważ pies jest niezależny i łatwo rozprasza go zapach. Z kolei kary fizyczne i krzyk są nieskuteczne. Lepiej działa nagradzanie smakołykami, krótkie sesje i ćwiczenia, które mają dla psa sens.

Najczęstsze błędy opiekunów psów gończych

1. Puszczanie psa luzem w lesie bez pewnego przywołania.
2. Brak zajęcia dla nosa, przez co pies sam szuka tropów.
3. Oczekiwanie posłuszeństwa jak u owczarka.
4. Zostawianie psa samego na długo, co sprzyja wyciu.
5. Zbyt późna socjalizacja z ludźmi i różnymi miejscami.

Najpierw zadbaj o socjalizację, następnie ćwicz przywołanie na długiej lince, a wreszcie wprowadzaj pracę węchową. Więcej ćwiczeń znajdziesz w dziale tresura psa w praktyce.

Pielęgnacja

Krótka sierść jest łatwa w utrzymaniu: wystarczy przeczesać ją gumową rękawicą raz w tygodniu. Dlatego kąpiel jest potrzebna rzadko. Natomiast długie, zwisające uszy wymagają regularnej kontroli, ponieważ są słabo wentylowane. Zaglądaj do nich co kilka dni i oczyszczaj preparatem dla psów.

Ponadto przecieraj fałdy warg i podgardla, w których zbiera się ślina. Po wyjściu w teren sprawdzaj łapy i skórę pod kątem kleszczy i skaleczeń, a także skracaj pazury.

Żywienie

Pies pracujący w łowisku potrzebuje więcej energii niż pies rodzinny. Dlatego dopasuj porcję do aktywności i kontroluj kondycję. Najlepiej wybieraj pełnoporcjową karmę dla dużych, aktywnych psów. Orientacyjną porcję obliczysz w kalkulatorze, ile karmy dla psa.

Ponieważ to duży pies z głęboką klatką piersiową, dziel porcję na dwa posiłki i unikaj intensywnego ruchu tuż po jedzeniu. Nigdy nie podawaj czekolady, ksylitolu, winogron i rodzynek, cebuli ani czosnku, ponieważ są dla psów toksyczne.

Duży gończy gaskoński: zdrowie i choroby

To rasa użytkowa, uważana za odporną. Mimo to jak u innych dużych gończych warto obserwować kilka problemów:

• Zapalenia uszu: potrząsanie głową, drapanie i nieprzyjemny zapach.
• Dysplazja stawów biodrowych: sztywność po odpoczynku i niechęć do skoków.
• Skręt żołądka: niepokój, wzdęty brzuch i nieskuteczne próby wymiotów.
• Wady powiek, na przykład luźna dolna powieka: łzawienie i zaczerwienienie.

Więcej o objawach przeczytasz w dziale choroby psów i ich objawy.

Ile kosztuje szczeniak gończego gaskońskiego i jak wybrać hodowlę?

Jednak w Polsce rasa jest bardzo rzadka, więc szczenięta pochodzą głównie z Francji. Cena zależy od pochodzenia i wyników pracy rodziców, ich badań, renomy hodowli i kosztów transportu. Zamiast kierować się samą kwotą, sprawdź, czy rodzice są zdrowi i sprawdzeni w pracy.

Wybieraj hodowlę działającą w organizacji uznającej FCI. Odpowiedzialny hodowca zapyta, jak zamierzasz zająć psa. Zarejestrowane hodowle innych ras znajdziesz w katalogu hodowli psów.

Podsumowanie

Grand bleu de gascogne to szlachetny, łagodny i wytrwały pies gończy z wielowiekową tradycją. Odwdzięcza się spokojem i przywiązaniem, jeśli ma ruch, pracę węchem i cierpliwego opiekuna, który zaakceptuje jego głos i niezależność. Jeśli szukasz innych dużych tropicieli, przejrzyj zestawienie dużych psów gończych.