Gończy bretoński: charakter, wygląd, wymagania i zdrowie

Gończy bretoński, czyli griffon fauve de Bretagne, to średniej wielkości, szorstkowłosy pies gończy z Bretanii we Francji, wyhodowany do polowań w trudnym, zarośniętym terenie. Jest wytrwały, odważny i bardzo towarzyski, a w domu łagodny. Jeśli zastanawiasz się, czy ten płowy łowca pasuje do Twojego stylu życia, poniżej znajdziesz rzetelne informacje o jego potrzebach.

Skąd pochodzi gończy bretoński?

To jedna z najstarszych francuskich ras gończych. Płowe, szorstkowłose psy z Bretanii opisywano już pod koniec średniowiecza, a sfory takich psów utrzymywali przedstawiciele francuskiej arystokracji. Przede wszystkim polowały na wilki, które w Bretanii przetrwały długo, a także na dziki. Dlatego hodowcy cenili psy odważne, wytrzymałe i odporne na deszcz, ciernie oraz chłód.

Z czasem jednak wilki zniknęły, a zainteresowanie wielkimi polowaniami zmalało. W efekcie liczebność rasy mocno spadła, a w pierwszej połowie XX wieku była bliska wymarcia. Na szczęście miłośnicy psów gończych odbudowali hodowlę, opierając się na ostatnich psach użytkowych. Dziś rasa jest uznana przez FCI i nadal pracuje we Francji, głównie przy dzikach i lisach. W Polsce jest bardzo rzadka.

Wygląd i wzorzec rasy

To pies średniej wielkości, kościsty i muskularny, bardzo odporny i wytrzymały. Wzorzec podaje dla psów orientacyjnie 50 do 56 cm, a dla suk 48 do 52 cm. Masa ciała zwykle wynosi około 18 do 22 kg. Dzięki zwartej budowie pies sprawnie porusza się w gęstych zaroślach i na kamienistym terenie.

Z kolei głowa jest raczej długa, z łagodnym stopem i lekko zwężającą się kufą. Natomiast oczy są ciemnobrązowe, a długie uszy zwisają i zwężają się ku końcom. Ponadto grzbiet jest krótki i szeroki, a ogon średniej długości pies nosi sierpowato i w pracy energicznie nim porusza.

Szata i umaszczenie

Przede wszystkim sierść jest bardzo szorstka, twarda i raczej krótka, nigdy wełnista ani kręcona. Dzięki temu chroni skórę przed cierniami i wilgocią. Z kolei umaszczenie jest płowe, w odcieniach od złotopszenicznego po ceglastoczerwony. Niewielka biała gwiazdka na piersi jest tolerowana. Szczegóły znajdziesz w oficjalnym wzorcu rasy na stronie FCI.

Gończy bretoński: charakter i temperament

Z doświadczenia opiekunów wynika, że to pies wesoły, towarzyski i bardzo przywiązany do ludzi. Dlatego w domu jest zwykle łagodny, a wobec dzieci cierpliwy. Ponadto, jak większość psów gończych pracujących w sforze, dobrze dogaduje się z innymi psami. Natomiast wobec obcych bywa przyjazny, więc nie sprawdza się jako stróż.

Jednocześnie w terenie zmienia się w zdecydowanego łowcę. Ponadto jest odważny, uparty na tropie i potrafi długo iść za zapachem. Dlatego przywołanie w obecności świeżego tropu bywa trudne. Z kolei koty i małe zwierzęta mogą uruchamiać instynkt pogoni.

Dlaczego gończy bretoński jest tak odważny?

Przez stulecia te psy polowały na wilki i dziki, czyli zwierzęta, które potrafią się bronić. W efekcie hodowcy wybierali psy zdecydowane, ale też rozważne, które nie atakują na oślep. Typowo obserwuje się, że gończy bretoński pewnie podchodzi do nowych sytuacji i szybko się adaptuje. W praktyce oznacza to jednak, że w lesie potrafi samodzielnie ruszyć za dzikiem, więc długa linka jest koniecznością.

Czy gończy odnajdzie się poza łowiskiem?

Tak, jeśli dostanie zastępcze zajęcie. Przede wszystkim sprawdzają się mantrailing, tropienie sportowe i nosework, ponieważ angażują nos i mózg. Co więcej, taka praca męczy psa bardziej niż samo bieganie. Typowo obserwuje się, że gończy, który regularnie tropi, w domu jest spokojniejszy i rzadziej ucieka za zapachami.

Dla kogo jest gończy bretoński?

Ta rasa najlepiej czuje się u ludzi, którzy rozumieją psy gończe. Griffon fauve de Bretagne będzie szczęśliwy przede wszystkim u opiekunów, którzy:

• Polują albo chcą z psem trenować tropienie lub mantrailing.
• Mieszkają w domu z ogrodem, najlepiej blisko lasów i pól.
• Codziennie zapewniają psu co najmniej dwie godziny ruchu, w tym pracę nosem.
• Mają szczelne ogrodzenie, ponieważ pies na tropie potrafi się oddalić.
• Akceptują głos na tropie i niezależność typową dla gończych.

Jeśli interesują Cię psy z tego regionu, przeczytaj profil mniejszego kuzyna, basseta bretońskiego, albo przegląd francuskich psów gończych.

Wychowanie i szkolenie

Szkolenie gończego wymaga cierpliwości, ponieważ pies jest niezależny i łatwo rozprasza go zapach. Z kolei kary fizyczne i krzyk są nieskuteczne. Najlepiej działa nagradzanie smakołykami, krótkie sesje i ćwiczenia, które mają dla psa sens.

Najczęstsze błędy opiekunów psów gończych

1. Puszczanie psa luzem w lesie bez pewnego przywołania.
2. Brak zajęcia dla nosa, przez co pies sam szuka tropów.
3. Oczekiwanie posłuszeństwa jak u owczarka.
4. Zostawianie psa samego na długo, co sprzyja wyciu.
5. Zbyt późna socjalizacja z ludźmi i różnymi miejscami.

Najpierw zadbaj o socjalizację, następnie ćwicz przywołanie na długiej lince, a wreszcie wprowadzaj pracę węchową. Więcej ćwiczeń znajdziesz w dziale tresura psa w praktyce.

Pielęgnacja szorstkiej szaty

Szorstka sierść jest odporna na brud, dlatego kąpiel jest potrzebna rzadko. Wystarczy przeczesać psa raz w tygodniu, a dwa razy w roku usunąć martwy włos przez trymowanie, czyli wyskubywanie. Nie strzyż szaty maszynką, ponieważ traci wtedy swoją ochronną strukturę.

Dodatkowo regularnie kontroluj uszy, ponieważ są długie i słabo wentylowane. Po wyjściu w teren sprawdzaj łapy i skórę pod kątem kleszczy, kłosów traw i skaleczeń, a także skracaj pazury.

Żywienie

Pies pracujący w łowisku potrzebuje więcej energii niż pies rodzinny. Dlatego dopasuj porcję do aktywności i kontroluj kondycję. Najlepiej wybieraj pełnoporcjową karmę dla aktywnych psów średniej wielkości. Orientacyjną porcję obliczysz w kalkulatorze, ile karmy dla psa.

Nigdy nie podawaj czekolady, ksylitolu, winogron i rodzynek, cebuli ani czosnku, ponieważ są dla psów toksyczne.

Gończy bretoński: zdrowie i choroby

To rasa użytkowa, uważana za odporną i zdrową. Mimo to opiekunowie powinni obserwować kilka typowych problemów:

• Zapalenia uszu: potrząsanie głową, drapanie i nieprzyjemny zapach.
• Dysplazja stawów biodrowych: sztywność po odpoczynku i niechęć do skoków.
• Urazy w terenie: rany od dzików, skaleczenia łap i uszu.
• Choroby odkleszczowe: apatia, gorączka i ciemny mocz.

Więcej o objawach przeczytasz w dziale choroby psów i ich objawy.

Ile kosztuje szczeniak gończego bretońskiego i jak wybrać hodowlę?

W Polsce rasa jest bardzo rzadka, dlatego szczenięta pochodzą głównie z Francji. Cena zależy od pochodzenia i wyników pracy rodziców, ich badań, renomy hodowli i kosztów transportu. Zamiast kierować się samą kwotą, sprawdź, czy rodzice są zdrowi i sprawdzeni w pracy.

Wybieraj hodowlę działającą w organizacji uznającej FCI. Odpowiedzialny hodowca zapyta, jak zamierzasz zająć psa. Zarejestrowane hodowle innych ras znajdziesz w katalogu hodowli psów.

Podsumowanie

Griffon fauve de Bretagne to odważny, wytrwały i towarzyski pies gończy, który przetrwał dzięki pasji miłośników rasy. Odwdzięcza się radością i przywiązaniem, jeśli ma ruch, pracę węchem i cierpliwego opiekuna. Jeśli interesują Cię psy tropiące, przejrzyj artykuł o rasach i anatomii psów myśliwskich.